10 Van Monaste tot Monument Valley

Nu dan. Ik was in Monaste gebleven. Toen ik dat museum uit kwam raakte ik in gesprek met een familie en hun oude buren. De familie was hier komen wonen omdat de man hoofd van een school werd in Monaste. Vriendelijke mensen en die zijn de buurt aan het verkennen met de kinderen. Ik vroeg over Ouray en de hotspring. Het zou maar 35 mijl zijn om er te komen. Een hotspring is er al eerder zei de vrouw. In Ridgeway heb je er al een en daar is clothing optional. Als schoolhoofdvrouw had ze dat beter nu kunnen doen dan als de school eenmaal was begonnen. Nu kende niemand haar nog en zou ze in haar blootje in de pool kunnen zwemmen.

Ik dacht er over om daar te gaan. In Ridgeway reed ik naar het visitorscenter om te vragen waar de hotsprings zijn. De vrouw vertelde me dat ik er al bijna was. Bij het centrum was ook een museum over de treinlijn die daar tot 1956 heeft gelegen. Het was een smalspoorlijn die alle zaken, die nodig waren, daar bracht maar ook afvoerde richting Durango en verder. Veel interessante zaken in het museum. Oude gereedschappen, oude foto’s van de lijn en de locs en oude rekeningen voor ladingen gouderts. Het kostte in die tijd geen drol maar was in verhouding toen de goede prijs, denk ik. Ook hingen er foto’s van ongelukken die er waren voorgevallen. Er ligt daar in de winter altijd een enorm pak sneeuw en dan kan er wel eens wat gebeuren!

Na het museum weer verder en daar lag de pool met een enorm grote, volle parkeerplaats eromheen. Ik besloot maar door te gaan en dan maar m'n broek aan te houden in Ouray. In Ouray zou ik 2 dagen blijven. Ouray is een oud mijnwerkers plaatsje. Ze vonden er enorm veel zilver en omdat de eigenaren van de mijnen ook de eigenaren van het dorp waren, vloeide er veel geld naar de town , die er alleen maar indrukwekkender op werd. Er staan veel stenen gebouwen langs de hoofdstraat en daar zijn er weer veel met 2 verdiepingen. Ik filmde erop los en ontdekte een soort brouw-cafeetje. De man had 3 eigen bier soorten op tap en de 2 avonden dat ik er was heb ik ze op hun smaak kunnen testen. Alle drie zijn ze positief getest.

Naast mijn tent stond een elektriciteitskastje, dus kon ik de accu weer aansluiten op het net. De accu wordt niet geladen door mijn dynamo, dus moet je de boel een beetje helpen. Mijn lader gaat niet snel maar dat is alleen maar goed voor de accu!

Overal raak je natuurlijk aan de praat door de motor. Die zie je nooit meer rijden in deze tijd! Good on you, dat je rijdt op zo'n mooie machine! You mind if I take some pictures? Ik antwoord dan met:"There it 's made for".

De ochtend van de volgende dag heb ik kaarten verstuurd en ben ik een wandel trail gaan doen, maar omdat ik al op het punt van een uur wandelen na een half uurtje aankwam besloot ik door te gaan met de rondwandeling die om het hele dorp moet gaan. Een mooie trip door de bergen en langs de dalen warbij je steeds het stadje kon zien. Op een gegeven moment hoorde ik de drukte van Ouray niet meer! Hoe kan dat? Ook zag ik al een tijd niet meer die bordjes van die trail. Ja hoor, klopt de boel weer niet! (Ik hield maar een beetje de kant van de town aan bij splitsingen en kwam op andere routes uit. Toen ik al een uur of 4 aan het tippelen was, dacht ik er maar eens over om er een eind aan te maken. Toen ik afzakte naar het stadje over een pad van een andere trail, kruiste ik de trail die ik had moeten hebben. Daar dan maar in en daar ontmoette ik een wandelman en die klaagde er ook over dat hij daar de weg was kwijt geraakt!!

Goed gegeten en lekker, maar teveel bier geproefd, heb ik m'n tent nog wel kunnen vinden. In de ochtend toch vroeg genoeg op en alles in-en opgepakt en gaan met die banaan. Over de Red Cliff Pass. Die is 13000 en nog wat feet hoog. Dat is zo'n 4km hoog en dat merk je bijvoorbeeld aan de afstelling van de carburator.(Zoals in Yellowstone waar ik de sproeier  een flink stuk dichter moest zetten). Voordat ik boven was, moest ik nog langs een soort afzetting, alwaar een auto niet met de bochten mee was gereden en nu onder in het ravijn lag te liggen!

De bergen zijn daar rood en dat is natuurlijk ijzer! Langs de weg kom je allerlei ijzer mijnen tegen. Er is zelfs een lookout voor aangelegd. De huizen staan te verrotten dus er wonen geen mijnwerkers meer. Wel stonden er een paar nieuwere vrachtwagens en wat apparaten. Maar goed dan, ik was op weg in prima weer over een paar passen naar Silverton. Ze vonden daar zilver bij de tonnen en het was een rijke plaats zoals Ouray. Veel andere silvertowns zijn teloor geraakt na de zilvercrisis, ergens eind 1800, begin 1900, maar deze towns hadden daar geen last van omdat ze er ook goud ontdekten. Zo bleven ze in de running. In 1951 werd de goudmijn gesloten, maar die werd een paar jaar later toch weer geopend voor een jaar of wat en toen was de nieuwe goudmijn, alwaar ik onderdeel van uitmaak, ontdekt: het toerisme. De inschrijving van de camping in Ouray staat op de plek waar het afgebrande station van de opgeheven treinlijn was.

Trouwens, na die wandeling in Ouray heb ik de rest van de dag heerlijk in de hotsprings pool gelegen en dat is echt lekker. De berg die er naast ligt, moet volgend mij mount cloud heten, want overal om ons heen was de lucht zeer blauw, maar wij zaten steeds in de schaduw door wolken die achter die vervloekte berg vandaan kwamen!! ik ging tegen 6 uur maar eens weg.

Ik reed Silverton in, na getankt te hebben. Leuke sfeer in town. Er stond een oude halftrack geparkeerd voor een veteranen clubhuis. Op een kruising stond een politiewagen klaar om de mainstreet op te draaien. Ik was natuurlijk gewend om steeds achteruit mijn ooghoeken te kijken of Veerle er nog was en nu zag ik die cob achter me rijden. Omdat ik geen lichten heb aangesloten besloot ik maar zelf te stoppen aan de kant van de weg' tegen een heuveltje op' dan hoef je niet te remmen! De politie ging ook maar stoppen en schreeuwde uit zijn auto:" he, at last a real motorcycle in our town!" ik kon daar natuurlijk alleen maar mee instemmen (want ik had geen verlichting???).

"Your riding in one of the most beautiful parts of the country on a bike like that and that's stylish man!!"

Ook hier kon ik alleen maar mee instemmen. we kletsten nog neven en toen ging ik weer verder om even later te keren. Silverton is iets minder mooi omdat de eigenaren in het dorp niet de eigenaren van de mijnen waren. Overigens moet ik die agent gelijk geven dat deze plek erg mooi is. Deze Rockies zijn mooier dan het National Park waar we een week geleden waren.

Na Silverton nog twee beklimmingen en daarna een hele lange afdaling naar lagere hoogten, tot in Durango. Hier stopte ik bij een Tacobell(of is 't Taco Belt?), dan even bij vullen in de tank en op naar Mesa Verde! Dit park paste niet in mijn route toen ik hier was in 2003, maar nu mocht ik het niet vergeten. Veel enthousiaste Amerikanen vertelden me dat. Vlak ervoor, begon mijn accu me te vertellen dat ze het bijna hadden gehad. Door die accu ellende kon ik er vaak niet achterkomen of het nu de stroom of de afstelling van de accu was! Vandaar dat ik de volgende dag stil stond in Cortez!!!

In het Mesa Verde park ging ik op de camping in het park staan. Slechts 4 mijl te gaan, maar geen stroom bij de tent. Wel in het toilet hokje en daar sloot ik 's avonds mijn batterij van de video op aan. Die was vol, maar misschien had ik beter mijn accu aan kunnen sluiten!!!

CLIFF DWELLINGS, zijn dorpen die in de scheuren in de bergwanden zijn gebouwd. De indianen bevolking in de tijd van onze middeleeuwen woonden in die tijd daar op die vlaktes op de mesa's.

Een mesa is een soort oplopende, omhooggeduwde berg. De bovenkant is redelijk egaal. Daar leefden die stammen in dorpjes en verbouwden ze graan en leefden ook van jacht. Rond 1200 besloten ze hun dorpen te gaan bouwen in die scheuren in de rotswanden. Je was er veiliger voor de vijand, maar ook in de zomer was het er koeler in de schaduw en warmer in de winter..

Ze hebben er maar een 100 jaar gewoond en vertrokken toen, waarschijnlijk omdat het er al 24 jaar veel te droog was. Als je dan geen eten meer kunt laten groeien, ga je ergens anders je heil zoeken.

Ik reed er ruim op tijd naar toe en was daar dus 1 1/2 uur te vroeg. Een tijd met een Larry, die op zijn HD vanuit Georgië kwam, gepraat en langzaam kwamen de mensen eraan. Onderweg ernaar toe, moet je door een tunnel! Die tunnel is aardig lang en heel donker aan de binnenkant en gelukkig was ik de enige op de weg, zodat ik me maar een beetje op de lichtgevende uitgang moest richten om in het midden van de tunnel te rijden. Ik zag er geen reet van! Op de terug weg was het probleem erger, want dan kon ik tegenliggers hebben of achterliggers die me niet konden zien in die "black hole"

Na de bezoeken aan de cliff dwelling en lookouts kwam die tunnel er natuurlijk aan . Gelukkig reed er een auto achter me. Vlak voor de tunnel is een soort parkeerplaatsje langs de weg en ik ging aan de kant. De auto haalde me in en ik sloot direct aan en volgde hem op de voet. Hij deed zijn licht aan in de tunnel, maar omdat hij flink plankte, kwam ik er toch in m'n eentje uit. Maar goed, ik kwam er uit. De motor hikte wat en ik baalde. Park uit. op naar Cortez en bij de ingang van Cortez had de motor het gehad. Liever zeg ik, had de accu het gehad!! Maar ja, zonder het één geen ander!

De motor stopte langs de weg en ik stond ernaast en daar stopte meteen een Yamaha rijder. Hij vroeg of hij kon helpen. Hij wist vlakbij een motorshop, de eigenaar had een Knucklehead! OK, maar eerst duw ik de motor even naar die afslag aan de overkant. Moet ik je helpen, vroeg de Yamaha rijder. Nee, dat kan ik wel kijk maar. De motor loopt erg licht en zo rolde ik een trailerpark in.  Een auto kwam er ook in en groette me met de hand en stopte 10 meter verder! Dat werd m'n slachtoffer. Ik klopte aan z'n voordeur om stroom voor mijn charger. Hij stuurde me door naar een man die achter aan zijn tuin liep. Daar aangekomen stond Galan Friend klaar om mijn nieuwe "Friend " te worden. Hij had een iets snellere lader. 1.5 amp is acceptabel en na 3uur met hem en zijn zoon gekletst te hebben ging ik weer verder. Zijn zoon maakt zelf pijlpunten op de authentieke manier. Officieel zijn ze van flintstone, maar dat is schaars in deze streek. Zelfs de indianen hier ruilden dat met andere stammen. Hij gebruikt glas als alternatief. Dat heeft hetzelfde effect. Hij ketst het af met herthoorn en het ziet er aardig echt uit!

Na adresuitwisseling ging ik er vandoor, maar de accu gaf nog een ontevreden gevoel, door de motor te laten schokken. Ik dacht er aan om dan maar door te rijden naar de 4-corners. Daar was ik al geweest en het is 3xniks maar ik dacht dat er wel een camping was!!!

Die camping was er. Primitieve in de woestijn en zonder  stroom. Dan maar terug naar de Ute Mountain Casino, zo'n 26 mijl terug!!! Ik haalde het en laadde de accu daar. Gokken hoefde ik niet, dat deed ik immers al de hele dag met mijn stroom!

De volgende dag reed ik weer met voldoende stroom weg om de volgende etappe zonder schok en met een machtig gevoel over de weg te denderen! Die motor wil zo graag, maar de stroom is onmisbaar! Zo kwam ik door de Navajo Nation door verschillende Indiaanse plaatsen, waar flink olie werd gepompt, aan in de Monument Valley. 2 Mijl voor de kruising naar de Valley of naar de Goulding campground besloot de achterbocht van het zijspanframe, waar het spatbord aan hangt, maar eens te breken!!  Langs de weg vond ik een stuk hout en sleep er een ronde stok van die ik in de open buis ramde en zo het afgebroken stuk over het uitstekende deel van de stok kon rossen. Een elastiek kon de boel strak op zijn plaats houden en zo kwam ik aan op de Goulding campground. Daar vroeg ik hulp aan de man die er stond te harken. Ik vroeg hem naar de vent die me 6 jaar geleden hielp met dat tandwiel van de dynamo af te krijgen. Die werkt nu in Kayente, was zijn antwoord, maar ik zal de mecanic zo wel vragen of hij dat even voor je kan lassen. Ik was nog met mijn tent bezig of de mecanic stond de motor al te bewonderen en snapte nu waar SAM, zo heette toen de hulpvaardige indiaan, zo enthousiast over was. Na de lunch fixen we dat even.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik volgde hem naar de werkplaats en daar laste hij de zojuist afgebroken beugel, maar ook de andere steun voor het spatbord, die rustte op de schetsplaat die de mecanicien in Frankrijk er in laste, zodat die geen speling meer had. Ik gaf hem 10 dollar voor zijn hulp en vroeg hem naar de juwelenman waar ik mijn armband kocht. Toen stonden er nog houten winkeltjes langs de weg naar de Valley maar nu niet meer!

Hij kende hem niet maar vraag in het nieuwe winkelcentrum maar naar hem. Dat zal ik gaan doen!