11Van Monument Valley tot Many Farms

Zo, weer uitgerust, gegeten en een nieuwe band omgelegd om het voorwiel. De dynamo laten doormeten bij een zeer nette HD-zaak en de uitslag wat ik al verwachtte: hij doet het niet. Als het goed is komt morgen de UPS om een andere dynamo te brengen.

In Monument Valley Goulding werkplaats is mijn gebroken ijzer gelast en ben ik direct daarna doorgereden naar het Navajo art winkelcentrum dat op de hoek van de ingang naar de Valley ligt. Daar ging ik in het rond lopen. De maker van mijn armband werkte in zo'n winkeltje, samen met een pottery maat van hem. Hij wilde graag een foto van de motor en de pottery gast ging erop zitten voor de foto.

Nu liep ik in het winkelcentrum te zoeken naar een tent waar je juwelen en pottery kunt kopen! Ik liep, na wat tenten te hebben gehad, een winkeltje in dat zou kunnen. Er zat 1 man en die herkende ik niet. Ik stond rond te kijken en hij vroeg of ik uit Nederland kwam en of ik motor rijd. Ik vroeg hem hoe hij dat wist en toen zei hij dat hij m'n armband herkende. Hij was de pottery-man en de juwelen man was op pad. Hij zou proberen hem te bereiken. Toen wees hij me op een vitrine naast hem en daar lag de foto die 6 jaar geleden was genomen. ik heb een flinke tijd met Lawrence Crain staan praten over van alles en nog wat. hij zou proberen om Mark Holiday te bellen en om hem hier naar toe te krijgen.

Ik zei hem dat ik morgen weg zou gaan (eigenlijk zou ik er 2 dagen blijven maar die dag was de dag dat ik terug moest naar het Casino!). ik zou dan even langs komen om gedag te zeggen. Hij vond dat een goed idee. Hoe laat vroeg hij, een uur of 8? Doe maar rustig aan zei ik hem.

Ik was er wel om 8 uur de volgende dag, maar geen Lawrence. Ik hing wat rond bij andere tentjes en praatte met veel indianen. De eerste die ik sprak was familie van hem, maar was niet zo te spreken over hem. Toen het 9 uur was besloot ik maar eens weg te gaan. De man van de winkel waar ik een bolo had gekocht zei dat Lawrence waarschijnlijk nog lag te slapen. Ga maar naar zijn huis toe en maak 'm wakker, hij woont daar. Hij wees het huis van Lawrence aan, dat aan de overkant van de weg staat. Het is dat huis met die bomen en een Hogan ervoor. Het begin is asfalt en de rest is dirt. Oké, ik ga er naar toe. Daar aangekomen zag ik aan de droge plek dat een auto weg was. Waarschijnlijk de auto van Lawrence. De honden achter het hek kwispelden en blaften. Ik schreef een briefje en deed dat tussen het hek. Toen ik op wilde stappen om verder te gaan bleken er twee kinderen van een jaar of 11, 12 in de tuin te staan. Ik vroeg ze of hun vader thuis was, maar het meisje zei dat hij weg was. Ik vroeg ze of zij het briefje aan hem wilde geven. Ze beloofden dat. Op het briefje schreef ik ook mijn mail adres, dus we wachten het af.

Ik reed van het terrein af en vervolgde mijn reis naar Kayente. Daar werkt die Sam van 6 jaar geleden bij de Napa. Deze auto-onderdelen winkels zie je overal. Ik vond de winkel al snel en vroeg of Sam er ook was. Nee, die is op vakantie. ik liet een briefje achter voor hem.

Toen ben ik links de 160 opgegaan om daarna na 8 mijl rechts de 59 op te gaan. Deze weg was een korte verbinding die dwars door de Navajo-nation gaat en dit bleek een erg mooie weg te zijn. niet druk en veel interessante dingen te zien. ik kwam langs Rough Rock. Hier ben ik niet ingegaan, want de reis van die dag zou lang zijn. Zo kwam ik uit bij Many Farms. Hier ging ik tanken en raakte daar in gesprek met een indiaan die daar rondhing. Een aardige vent en ik vroeg hem naar wat gewoonten die me verbaasden en naar hoe sommige dingen uit te spreken in Navajo. Er kwamen ook nog een HD-echtpaar bij en de vrouw vroeg aan de Navajo wat dat voor ronde huisjes waren. Ze zag ze overal. Ze had het zich dus wel afgevraagd, maar ze had het kunnen weten. De man legde het haar uit. 

Hij stelde zijn nog oudere vader voor en toen ik weg wilde gaan vroeg hij hoe het met de financiën stond. Ik had het kunnen weten! Geen probleem met deze man. Hij deed eerlijk moeite om een leuk en goed gesprek te hebben. Ik deed een greep in mijn zak en nam een handvol munten in mijn hand en zag er ook nog een euro 50 cent tussen zitten. Ik gaf het hem en hij bedankte me. Met een goed gevoel reed ik weg.

Groet van Paul