Hallo daar allemaal. Ik kocht van Sue een laptop voor 250 dollar. Het is een Dell en dat zegt al genoeg. Nu dan, ik zal verder gaan met de verhalen.
Ik had al verteld dat we in die grotten waren geweest en dat ik zondag jarig was.
Daarna kwam de maandag 24/8. Steve en Sue gingen naar Texas om nog wat meubels naar Hamilton te brengen waar Stuart en Rose nu wonen. Het waren hun buren en zijn verhuisd naar Texas. Voordat ze in Kingman woonden, hadden ze al een huis in Texas. We namen afscheid en ik ging als eerste weg. Toen ik tankte bij de Gas&Grub, stonden ze al snel naast me om ook vol te gooien! Stuart betaalt hun benzine geld en dat scheelt een hoop.
Ik ging de oude 66 doen en stopte eerst om een nieuw filmpje in de camera te doen. Mijn volgende stop was bij Cool Springs. De baas van de tent kwam wel even naar buiten en had het over een Duitser op een oude BMW uit 1990!! Is dat oud?
Alleen hadden ze toen nog geen injectie carburator (of wel?)
Ook was er een Canadees die een Indian Chief (een echte) had gekocht in California en er mee naar huis reed. Hij had er eerst wel wat aan gedaan.
Ik ging verder, reed door Oatman, waar ik al een dag was geweest, en ging toen verder. Toen ik een T-shirt wilde kopen en dus moest draaien ging de motor weer op 1 poot lopen. Daarna trok hij wel weer bij. Ik begreep steeds maar niet waarom dat zo was, ondanks al m'n gedenk.
Shirt gekocht en over een eenzaam laatste deel van de 66 gereden. Niet het lelijkste deel, maar het mooiste is vanaf Kingman naar Oatman. Dat daar al die auto’s en vrachtwagens zich naar boven moesten persen. berg op en af en met enorm veel bochten! Begrijpelijk dat de nieuwe interstate 40 gewoon om die bergen heen gaat.
Aan het eind van de 66 in Arizona komt hij uit op de I-40 en hier ging ik weer op naar het oosten. Na 8 mijl moest ik weer van de weg af om Lake Havasu City te bereiken. Woestijn kun je wel zeggen. In deze plaats, die pas bestaat sinds dat meer is aangelegd in de Colorado rivier, heeft een rijke man een Londonsche brug gekocht. Hij telde er een paar miljoen voor neer en dacht de Towerbridge gekocht te hebben!
Ze zijn niet zo slim, hij had een brug uit 1830 gekocht die gedumpt moest worden, en zo geschiedde.
Ze groeven een kanaal (dat was er niet) en herbouwden het bouwpakket. Ik ben er over gereden, maar er waren veel stoplichten om er te komen en dat stationair lopen deed hij ook niet zo geweldig. Gas erop houden hielp wel.
Er over en weer terug en weer de weg naar Parker op.
Een pracht weg tussen de rotsen door, die dwars door de woestijn gaat. De thermometer achter op het span, gaf 38 graden in de schaduw aan. Ik eindigde na de dam op een bruine camping. Dacht dat er niets was en leefde een paar uur van niet al te koud water en had m'n karige menu al bedacht! Toen bleek in dit showoord ook een café, winkel en supermarkt te zijn!! 2 Biertjes later liep ik met allerlei koude drankjes en voedsel de camping weer op.
In dit stuk van de Colorado rivier (geen meer) showt hier iedereen zijn boot! De ene is nog groter en sneller dan de ander en de ene geeft nog meer geluid dan de ander. Vette V-8 blokken met compressor voeren er rond!
Ik lag dat van het strand af te bewonderen en loste een paar Sudoku-puzzels op.
De volgende dag, 25/8, vertrok ik al vroeg om de grootste hitte van de dag te kunnen vermijden. Dat lukte aardig.
In Parker aangekomen, was die eindeloze strook van campings, doorvlochten met golfbanen, eindelijk voorbij. Ik ontbeet hier, startte de motor, nam de 72 en reed de woestijn in. Mooie weg door een zanderige woestijn. Ik zag de eerste orgelpijpcactussen. Stopte er bij één om 'm van dichtbij te filmen. Gaande die dag zou ik er meer en meer tegen komen!
In Wickenburg nam ik een tank, en een burrito. Kletste wat met de gas lady en werd aangesproken door een man die ook een oude HD en een BMW had en uit Seattle kwam. Hele verhalen had hij. Ik had in Ulicoten van een Engelsman een adres van iemand in Seattle gekregen. Hij kende die persoon wel. Vriendelijke vent maar hij bleef in de veronderstelling dat ik daar weer naar toe zou gaan. Uiteindelijk ging hij weg. Zijn vrouw toeterde!!
Wickenburg uit en na 11 mijl links naar Lake Pleasant. Heerlijk zo'n meer na een hete dag, dacht ik!
Ik betaalde mijn kampgeld bij de ingang en reed ploffend weg. De vrouw zei: eerste links en dan de eerste rechts! Toen ging ik de eerste weer rechts in, maar dat had ik niet moeten doen. Het water van het irrigatie meer was ongeveer een 15 a 20 meter lager dan het ooit was.
Ik zag dat en wilde weer weg van deze loop. De motor ging uit.
De motor ging bij kicken ook niet meer aan en gaf ook geen enkel idee dat hij het ooit wel eens zou gaan doen! Ik keek naar mijn elektronische ontsteking (modern hè). Het lampje dat daar op zit brandde flauw en ging niet uit. Uit gaan doet ie op het moment van de vonk.  Checken en ik merkte dat het rode draadje los in het stekkertje zat!! Die moderne dingen hebben 2 draadjes en het bevalt al 2 jaar erg goed! Nu is 1 los contact voor zo'n fragiel stuk techniek net voldoende om dood te gaan. Daar stond ik op een veld zonder stroom (ik had een ventilator gekocht voor de hete nachten) en zonder water!
Ik liep naar de ingang van dit veld, want daar was de HOST. Deze legde ik de situatie uit en vroeg hem om een sleper. Nu de visite wilde dat graag doen. Hij had een HD van 2009! Hij wenste me veel succes.
Gelukkig had ik een reserve ontsteking bij me en nadat ik lekker had gezwommen en de hitte al een beetje naar de 37 graden was gegaan, begon ik aan de motor.
Dorst!!! Dat krijg je dan, maar uit de kranen op het hele kamp, alleen maar heet water!!!
Ze bewaren het waarschijnlijk in tanks boven op de berg! Sukkels. Nu had ik ooit in een overlevings programma op TV gezien dat je een fles warm water in een natte sok moet doen en in de wind moest hangen. Nu was er wind genoeg, dus ik deed dat. Binnen een kwartier is je warme fles water op een aangenaam koude drink temperatuur. Natuurlijk kun je geen ijsblokken kweken, maar je bent wel uit de brand!
Ik zette de nieuwe ontsteking er op geheugen in, want ik was de instructie vergeten mee te nemen!!!!. Logisch nadenken doet wonderen.
De volgende ochtend zette ik de koeler uit en begon mijn huishouden op te ruimen. Nam nog een heerlijke duik en startte de motor. Dat ging niet meteen soepel, maar dat kwam door de oude rottigheid die er nog uit moest.
Ik reed weg bij de lake en reed zo richting de interstate. Nu zag ik pas de dam die dat meer moest vormen. Grote jongen!
Ik reed naar Cave Creek en vond daar bij de benzinepomp direct de goede weg die me richting Phoenix zou voeren. Langs deze weg moest ik oppassen dat ik Diamond Blvd. niet voorbij zou rijden. Deze moest ik linksaf op en die zou me leiden naar de oost kant van Phoenix.
Ik vond de weg en reed 'm onwaarschijnlijk lang door. Na een lange tijd werd de weg eindelijk smaller en ging naar Rio Verde.
Even was ik de dure huizen buitenwijken uit, maar na een keer rechts te zijn afgeslagen reed ik de dure golfbuurten weer in. Allemaal met hekken en/of muren eromheen.
Toen de weg naar rechts scherp afboog, ging een zandweg rechtdoor naar Fort McDowell. Daar wilde ik heen, om te bezoeken.
Nu denk ik dat het geen toeristenattractie was, want de weg was 4 mijl en van het slechtste soort dirtroad dat ik hier heb gezien. Zo gaat m'n motor kapot, dus terug en de gewone weg doen.
Zo rijdend kwam ik in de stad. Ik reed over een brede weg en zag verderop een soort toren, of was het een fontein. Nog eens goed kijken. Nee, het is een fontein. Wauw, wat hoog.
Ik stopte bij een winkelcentrum en ging een milkshake halen bij een Burgerkoning. Daar vertelde een man mij dat dat de hoogste fontijn in de wereld is. 600 foot hoog en die spuit tot 10 uur. Gigantisch, zo midden in de woestijn.
Ik reed Phoenix uit via de weg die ik had gepland, en dat was ook de weg die de man bij Burgerking me wees.
Zo omzeilde ik mooi een grote en te drukke plaats en verliet die langs het casino dat de Indianen daar mogen hebben. Casino Fort McDowell heet het. Ik ging weer een vlakte in die vol staat met orgelpijpcactussen. Bergen verschenen en de motor had er niet veel moeite mee.
Een hele grote en speciale vrachtwagen had er wel moeite mee. Ik weet niet wat hij vervoerde maar in het rode gevaarte hing een witte bak met, ik denk, iets zwaars erin. De wagen kroop de berg op en zowel voor als achter reden andere wagens die erbij hoorden.
Dit alles begeleid door politiewagens voor en achter het konvooi!
De weg slingerde door de bergen en bij een berg vond een bougie dat hij maar niet mee moest doen. Dat was gelukkig maar even en toen was het weer over. Ik wilde naar Lake Roosevelt en moest daarom bij de afslag naar Jakes Corner van de weg af. Dit is een soort roadhouse met wat huisjes erbij. Een soort eigen dorpje.
Ik kocht hier benzine en de vrouw,die er hielp, kwam naar buiten om me te assisteren toen de pomp naar m'n zipcode vroeg. Ze toetste die van haar in, maar daar ging de pomp ook niet mee accoord en daarom ging ze het binnen maar even regelen. Ik tankte en nam er en coke en een zakje chips bij. Ik ging bij de bedienende vrouw zitten en we hebben
aardig wat af zitten praten over van alles en nog wat. Ze heeft een goed gevoel voor humor dat mens.
Ik zei haar goededag en vertrok toen naar Lake Roosevelt. Nu staat dat meer gelukkig voller dan dat Lake Pleasant, dus ik had goede hoop. Bij Roosevelt is de grote stuwdam en sinds de jaren 90 ook een grote boogbrug erbij. Verder is er niet veel, behalve het bezoekerscentrum. Daar kocht ik een soort kaartje waarmee ik op de terreinen mocht kamperen. Eerst 10km verder eten en drinken halen.
Ik vond een redelijke plek in de buurt van het water en ging eerst maar eens even zwemmen. Pas daarna ging ik aan de motor werken. Ik haalde de achterste bougie kabel eraf en het bleek dat ook de dop zijn beste tijd had gehad.
Bij het openen van de dop kwam er nogal wat corrosie tevoorschijn. Met een staalborsteltje gereinigd en weer in elkaar met een nieuwe kabel.
Goed geslapen die nacht. Ik zette m'n tent pas op toen de zon al begon te verdwijnen. Al die tijd lagen de spullen in de schaduw onder het afdak, dat bij je plek hoort.
De volgende ochtend startte de motor nog niet geweldig maar hij loopt nu echt veel beter stationair en start ook veel sneller. Ik reed naar Globe. Een oud stadje met een historisch centrum. Een oudere Electra rijder, die op weg was naar het ziekenhuis volgde me om een praatje te maken.
Hij vertelde me over de stukken "llandfill" waar ik naar vroeg. Dat is allemaal mijnpuin. Er zijn hier grote kopermijnen en natuurlijk begon dat allemaal met goud en zilver. Die drie zijn altijd in elkaars buurt te vinden. Ook gaf hij me de tip om naar Besh-Ba-Gowan te gaan. Dit is een ruïnedorp dat weer een beetje opgeknapt is.
Ruines van een Pueblo-volk, zoals de Anasazi. Niet een stam van Indianen zoals wij die kennen. Ze weten nog veel niet over deze mensen, maar die bouwden wel al huizen van 2 verdiepingen en soms met 3 verdiepingen. Veel van hun cultuur weten we niet omdat ze niets schreven. Uit gevonden zaken kun je interpreteren en naar redenen gissen.
Na Globe zou ik officieel volgens mijn routeplan naar Safford gaan, maar omdat Steve gezegd had dat Tucson en Tombstone niet gemist mochten worden, had ik besloten dat te doen. Ik liep een dag voor op het schema en sloeg af op de weg naar Tucson.
Na een paar honderd meter staat er een groot elektronisch bord op de weg waarop ze vertellen dat lokaal verkeer wel doorkan, maar dat de weg is afgesloten!!! Nou ja??? De enige weg die naar Tucson gaat en dat was ruim 100 km verderop! Dat kan je toch niet doen! In Amerika kunnen ze dat wel. Dan rijd je maar 200km om.
Dan maar de weg naar Safford genomen. Het is in deze buurt goed te merken dat er water in het meer zit. Vanaf Lake Roosevelt lopen irrigatie kanalen die de hele buurt van water voorzien, zodat de boeren daar hun plantjes kunnen bewateren.
Voor Safford maakte een soort snackbar reclame dat ze nog ouderwetse milkshakes maken. Nou wilde ik die proeven, rijd hun oprit op en daar komt opeens een stuk van een afgeslepen paal te voorschijn waar ik erg van schrok, maar te dichtbij zat om nog uit te wijken. De motor knalde erop en ik moest meteen aan mijn carter denken. Vloekend en tierend over de onbenulligheid om zoiets uit te laten steken ging ik onder de motor liggen om de schade te zien. Gelukkig viel het allemaal wel mee, maar ik schrok me suf.
In Safford boodschappen gedaan bij Safeways en 2 zakken ijs gehaald. Op deze warme dagen kun je niet ijs genoeg hebben!
Lake Roberts is een vol en vriendelijk recreatie meertje. Niet te vergelijken met die grote meren waar ik daarvoor was. Je mag hier alleen surfen en met elektrische bootjes op. Er is een schiereiland met strand en veel mensen komen daar te recreëren. Er is vlakbij, op loop afstand, ook een hotspring.
De volgende dag vertrok ik richting New Mexico. Voor ik daar was reed ik eerst door woestijn, tot ik in een dorpje kwam waar opvallend veel helder groene bomen stonden. Dit blijkt de Gila rivier te zijn en die staat altijd met water. Ik ga daar tanken en haal nieuwe Jerky. Mijn oude Jerky is gisterenavond op de camping geroofd door een dier, net zoals mijn rijst!
Toen ik in de schaduw koffie dronk kwam er een jongen naar me toe en die vroeg of ik informatie over de omgeving wilde hebben en koffie. Dan gooide hij de boel open. Nu is zoiets altijd leuk, dus ik stemde toe om te komen. Startte de motor om 50 meter verder langs de straat te gaan staan voor een soort clubgebouw, café toeristen info.
Dit verhaal heb ik net geknipt en geplakt van instructies via de phone. Ik heb het meteen geschreven, dus zal het de volgende keer weer lukken. Zo houd ik de verhalen bij tijdens reizen zonder internet aansluiting

Groet Paul