15 Gila Hotsprigs tot het vertrek uit El Paso

Ik verliet Duncan en kwam even later in New Mexico. Ze willen dan altijd even laten weten dat ze striktere regels hebben en die hangen ze dan aan de paaltjes langs de weg. In feite zijn die regels bijna overal het zelfde. Maar met afval dumpen is de ene staat strenger dan de andere. Zo kost dat afval dumpen in NM $300 en in andere staten veel meer. Goed dan.

Ik reed richting Lordsburg door de woestijn. Deze woestijn heeft weer heel andere begroeiing dan de woestijn die ik al had gehad. Natuurlijk ligt hier ook veel zand, maar nu zie ik overal Yucca's en minder schijfcactussen. Voor Lordsburg, dat bekend is uit de film Stagecoach, moest ik links af de 90 op naar Silvercity. Halverwege nog even een rust genomen, een beetje geslapen en een Sudoku bladzij gedaan en toen weer verder langs mooie rotsen en vergezichten. Zie ik een kalkoenkopgier liggen, stop en draai om, want die heb ik nog niet, draai de gier om, is die zo aan het verrotten dat ik zo'n stinkbom niet mee wil nemen. Jammer dan! Later kom ik er misschien wel een tegen die al afgekloven is, wie weet.

Silver City, de stad waar Billy the Kid is grootgebracht door zijn moeder. Hier had hij zijn eerste baantje en pleegde hij zijn eerste overvallen. Drukke, ruimopgezette mijn/woestijn stad. Er is niet zoveel in Silvercity, maar er is een hele grote kopermijn. Natuurlijk werd er vroeger zilver gevonden, vandaar de naam. Hier noest ik door op zoek naar de weg naar Gila Hot Springs. Die vond ik al gauw en draaide daar linksom op. Dat dorp ligt aan het eind van de 15 en slingert 44 mijl door de bossen tegen bergen op en eraf. Een prachtweg waar de boeken 2 uur voor geven en dat klinkt niet gek. Miljoen bochten in 44 mijl. Soms mooie vergezichten. Dit alles brengt je door de Gila Wilderness Area. Vroeger(?) was dit Apache territorium. Nu zijn een groot deel nog steeds een soort reservaat. Een van de minst ontdekte berggebieden van de VS. Geweldig vanaf de hoogten te zien. De weg doet haast Frans aan met al die scherpe dalende, dan wel, stijgende bochten. Ik deed er ook ongeveer 2 uur over, maar dan moet je wel doorgaan.

Aan het echte eind van de weg zijn de Gila Cliff Dwellings. 4 Mijl vanaf het dorp. Ik besluit om dat morgen te doen en nu eerst maar eens de tent op een camping te gaan opzetten voor 2 nachten. Eerst stop ik bij een soort winkel. Daarbinnen is de manager/eigenaar?, die in het Nederlands tegen me begint te praten. Hij heeft vroeger in Duitsland gewoond en praat ook wat Nederduits. Dat lijkt erg op Nederlands en praten over vroeger dat vindt hij erg leuk. Ik ook, dus zijn we snel klaar. Ik koop daar wat voorraden en vraag naar een leuke camping. "Dan moet je een stukje terug en dan links. Die hebben ook een hotpool"

Dat ging ik doen. Links....een steil naar beneden weg van slechte kwaliteit, veel paarden, maar dan toch een bordje naar de camping. Kom ik in een soort kamp! Een meisje komt vragen wat ik wil. Ze legt me uit dat ik moet betalen in een enveloppe en dat moet doen in die bus. Verder zijn er twee keukens met grote koelkasten en elektra. Er is een toilet doucheruimte, daar achter die schutting zijn de hotpools. Ik zoek een stekkie met een hokje en dak en begin rustig met het opbouwen van de tent. Tot dan was ik een van de weinigen, maar het was dan ook nog erg vroeg. Er komen nog een stel gasten hoor.

Die kwamen al snel. Na een uur kwam er zelfs een soort kamp met allemaal kinderen die Spaans spraken. Dat heb je in deze streken. Het was hier allemaal Spaanssprekend tot de Amerikanen de macht er overnamen. Toch praten ze allemaal wel wat Amerikaans ook.

De hotpool was in drie gradaties. Warm, warmer en heet. Je moet beginnen in warm en het dan opbouwen. In een keer in hot lukt niet!.

8/30 Ik sliep erg goed op deze uiterst stille camping. Rond 5.30 word ik wakker van 23 druppels op het dak en val daarna gewoon weer goed in slaap tot over 7 uur. Dan ga ik wat koude melk uit de fridge halen en neem een sinaasappel.

Goed geslapen tot op zekere hoogte want het duurde lang voor ik zo wakker was in het midden van de nacht door de kou, dat ik m'n slaapzak dicht ging ritsen en mijn dons ordenen. Maar toen was het ook weer warm in de zak!

Na ontbijt, motor starten en naar de dwellings. Eerst naar het visitorscenter om daar te horen te krijgen wat ik al wist.

Dan starten en naar de echte plek. Ik loop met wat oudere yanks mee en bij de indrukwekkende dwellings, krijgen we ook een erg goede uitleg. Zo is hier maar weinig gerestaureerd. De meeste muren waren nog heel. Hebben ze er rond zo'n 1300 bewoond voor maar 70 jaar!! Kun je nagaan en dan nog steeds in tact. We weten niet veel van het  Pueblovolk dat er gewoond heeft. Ze schreven niet in die tijd en de vrouw in ons gezelschap heeft met Hopi indianen gewerkt en ze zei dat de Hopi's nog steeds niet willen schrijven! Ze zei daarbij met een gebaar naar zich toe, Dat zit in ze!

Na de interessante rondleiding reed ik naar het visitorscenter en kocht daar was indianen dingen en wat andere zaken. Toen terug naar Gila Hot Springs en boodschappen gedaan om dan naar de camping te gaan. Vandaar liep ik naar andere hotsprings. Dat is ook een soort camping, maar die is open, ligt aan de rivier en is erg vrijgevochten. In zo'n pool raak ik in gesprek met een man die aan een manuscript van zijn vrouw werkt om het te gaan uitgeven als boek. Zijn vrouw overleed al een paar jaar geleden.

Toen ik op de camping was hing ik wat rond en ging in onze eigen pool, waar op dat moment alle Spaanssprekende druktemakertjes aan het stoeien waren. Ik bleef maar kort, maar kreeg met een paar contact.

Toen ik begon met te kijken wat ik aan eten had, kwam de buurman om te praten over de motor. Hij kwam gisteren met zijn vrouw in een vierwieldrive met een niet te grote Airstream erachter. Een prachtig glimmend ding! Hij wilde me uitnodigen voor een feestje dat de dansgroep van zijn vrouw hield in de B&B even verderop. Daar kun je eten en drinken.

Nu....,dat was niet tegen dovemansoortjes gezegd. Oké, ik kom. Nu vond ik die vent wel een gaaf figuur en zijn vrouw was ook erg aardig. Zo tegen 8 uur begon het.

Eerst eens de was doen in de wasmachine van de camping. Ook hiervoor moest je betalen in een ijzeren box met gleuf. Na de gewone was mijn rijbroek er in, maar die zou niet droog zijn morgenochtend, dus in de droogtrommel. Die broek is van wol en dat moet niet te heet zijn, dus een lange droogtijd brengt minder hitte.

Het feest was te gek. Erg lekker eten en ruim voldoende en de wijn was beslist niet vies. Daarna nog een beetje gedanst en een van hen speelde gitaar en een jongen die in de buurt woont, speelde bluegrass op de viool. Erg leuk dus. Daarna babbelden we veel. Ze kwamen allemaal uit Tucson en ik vertelde van de wegafsluiting! Ze vonden dat ik schrijver moest gaan worden en waren stinkend jaloers of mijn gereis.(zou ik ook zijn) Uiteindelijk liep ik om 1.25 in de nacht naar huis. Halvemaan gaf licht genoeg, maar een zaklamp is bij de plassen van een paar dagen geleden nooit verkeerd!

's Ochtends flink aan de dunne. Kwam dat door het eten of door de salsasaus HOT, die ik 's middags at? Ik weet het niet. 4 keer in ruim een uur naar de wc is wel veel. Toen was ik waarschijnlijk leeg en had ik ook alles ingepakt, was de rijbroek weer gewassen voor de eerste keer en de telefoon opgeladen. Ik was klaar om te vertrekken. Startte de motor en reed van de moeilijke weg af. Onderweg naar boven kwam ik Mark, die me uitnodigde, nog tegen. Had waarschijnlijk zijn krantje gehaald. 

In het dorp tankte ik nog even voor een maximum prijs en gaan. Daalde ik op de heenweg het laatste stuk, nu moest ik bijna 6 mijl in m'n 2de versnelling de boel dat gat uittrekken!

Steekt er een prachtig groot hert over, blijft nog even op de weg staan kijken hoe ik er aankom en klimt dan elegant omhoog om te verdwijnen in het bos en ja.... toen ging mijn camera pas aan. Zo vaak te laat als er dingen gebeuren. Je moet er mee leren leven dat die dingen het niet meteen doen!

De weg was ook nu weer prachtig mooi en dit keer sloeg ik ongeveer halverwege af naar links om naar Mimbres te gaan. Ik las dat de Mimbrescultuur hele speciale potten bakten, die nergens anders ooit gevonden zijn. Ze leefden verder wel samen met die Cliff Dwellers van gisteren. Ook deze weg was fantastisch. Minder op en neer en slingerend door de bossen maar met genoeg bochten en soms langs mooie bergen en door met gras begroeide valleien, waar natuurlijk boerderijen stonden.

Het dorp Mimbres was niet veel bijzonders en ik denk dat daar veel tweede huizen staan. Bij een pomp, eettent in Mimbres at ik een broodje met greenchillies en dacht toen aan de oorzaak van die dunne! Hoe het ook zij, ik heb er geen last meer van gehad!

Tijdens het eten van die hot Burrito belde ik Jim. De 2 dagen in Gila Hot springs was er geen verbinding mogelijk en typte ik stukken op notepad. Erg handig die platgeslagen Japanners.

Ik kreeg contact en Jim vroeg me wanneer ik op de grens van Texas kon zijn. Ik vertelde mijn route en we spraken af dat ik om 3 uur vanuit Las Cruses zou bellen. OK!!

De weg was mooi. Ik reed natuurlijk weer door woestijn, maar soms ook door mooie groene stukken en mooie gebergtes. Stopte nog bij een mooie oude brug, die naast de bredere nieuwe brug ligt en maakte er foto’s. Die brug is aangelegd met soldaten erbij omdat de indianen nog van zich lieten horen. Nu zouden 2 auto's elkaar niet meer kunnen passeren, zo smal is het ding.

Na een tijd gevolgd te zijn door een Harley, haalde die mij in en bij de benzinepomp bij de interstate 25 bij Caballo , stond die HD in de schaduw. Een man met z'n vrouw achterop. Hij vroeg me hoe oud dat ding was en ik antwoordde. We kletsten even en toen gingen zij weer verder de andere kant op.

Ik ontdekte dat er een weg langs de interstate liep. Volgens de kaart begon die pas na 9 mijl, maar ik zag toevallig hetzelfde wegnummer, dus proberen maar We zien wel waar het schip strand.

Als ik die weg naar Caballo toe recht door was gegaan, dat kan niet er is geen weg, dan was je tegen een enorm bergrand gereden na over een meer te zijn gegaan. ! Een erg groot meer is daar met een dam, natuurlijk, aangelegd. Er is de nodige recreatie, maar 't was erg rustig op de zondag. Ik volgde deze 187 en 188 tot Las Cruses.

Natuurlijk wilde ik wel die dam van dichtbij zien. Nu zijn die Amerikanen daar erg angstig voor sinds elf september, dus je mag er niet op. Erachter is een recreatie/camping gebied. Ik mocht, zonder te betalen even kijken. Er was niet veel te zien, reed weer terug en vervolgde de rit, die door erg rijkelijk geïrrigeerd land ging. Boomkwekerijen en heel veel akkers! Alles is daar groen. Hoewel het soms groen is aan de ene kant van de weg, terwijl er aan de andere kant woestijn begroeiing is.

Vlak voor Las Cruses zag ik een bord dat wees naar een Fort. Dat moet ik zien. Mijn camera zei dat het 3 uur was en ik dacht :" ik kan het wel snel en Las Cruses is nog 10 mijl

dus dat is maar iets te laat"!

Toen ik het fort verliet, dat overigens uit restanten van adobe muren bestaat en gestut wordt aan alle kanten, vroeg ik aan de portier naar de tijd. Het was al 4 uur. Loopt de camera een uur achter!! Dat heb je als sommige staten wel meedoen met zomertijd en andere niet.

In Las Cruses belde ik Jim. Hij zou me komen ophalen bij exit 0. Daar eindigt New Mexico en begint Texas.

Ik nam de interstate en stopte bovenaan bij exit 0. Bij de Burgerking een milkshake aardbei en wachten tot Jim komt. Ik had de shake bijna op toen er 2 HD's aankwamen. Jim en Dave kwamen me ophalen en over de interstate reden we El Paso in. Een grote stad, die heel wijd ligt, omdat iedereen een eigen huis met een tuintje heeft. Niks geen gestapel.

Aangekomen bij hun huis ging Dave weg want diens ouders kwamen van ver.

Wij gingen niet veel later erna met de auto, ik had vandaag wel genoeg gereden, naar de Comedy Strip. Een Comedy club waar je normaal nooit met een bandana of colours in mag, maar dat vanavond speciaal voor bikers was. Die waren er dus genoeg toen we daar arriveerden. Jim en Marylin groetten de een na de ander en zij groetten mij weer want er was over me verteld!

De Stand up komieken waren wel grappig. 2 In het voorprogramma en dan de hoofdkomiek.

De eerste had het over bikers, de tweede een beetje over sex en de derde over van alles. Hij gebruikte ook veel taal dat je als eenvoudige boerenlul niet kent omdat je de taal niet zo machtig bent. Daarbij begon de dag rijden(220 mijl) ook mee te spelen en ik viel dus geregeld in slaap!! ( Zeer herkenbaar voor velen)

Na thuiskomst kreeg ik mijn eigen slaapkamer en badkamer.

Jim en Marylin heb ik in Casper WY. ontmoet in 2003. Jim werkt nu in El Paso op een raffinaderij, maar die korte baan duurt nu al 5 jaar. Ze huren nu een te koop staand huis en dat is erg mooi met een grote garage. Daarin past mijn combinatie en staan Marylin haar Sportster, de Electra van Jim en ook zijn Canon. Een soort dat lijkt op Boss Hoss , maar niet meer gemaakt wordt. Hij heeft er een ander blok in gezet met 425 pk. Gelukkig zijn die dingen niet zo betrouwbaar en daarom leeft hij nog. Het klinkt wel geweldig.

Op de maandag werd ik wakker en schreef verhaal in het Nederlands en Engels, we rommelden wat. Jim gaat al om 5 uur nar zijn werk en is dan om 3 uur klaar.

Ik kreeg van Sue via de telefoon instructies hoe ik van Notepad naar mail moest versturen.

In de middag heb ik Marylin in het zijspan meegenomen. Zij heeft een gebroken enkel en kan alleen autorijden en niet meer op haar motor.

We reden naar Barnett. Dat is de HD-zaak in El Paso. ik kocht daar was shirts en voor $3.60 een remlichtschakelaar bij de oude onderdelen bakken. Toen we daar waren kwam Jim er ook en we reden met de 2 motoren nar huis.

1/9 De dag begint altijd erg relaxed. Ik sta op, kan een douche nemen en ga verhalen op de laptop en dan komt Marilyn met haar krukken aangerateld en maakt ze iets lekkers als ontbijt. We doen wat, ik mail wat. Ik liet haar Caddy's zien toen we het over diners hadden en ik liet haar de site van de Cruise-inn zien. Ze vond het wel te gek.

Vandaag zou de man van de El Paso Times langskomen en die belde dan ook in de ochtend dat hij er zo'n 1.30 zou zijn.

Hij was netjes op tijd en eerst vroeg hij natuurlijk van alles en we praatten over het reizen en over dingen die je mee maakt. Hij vroeg wel goede dingen die andere reporters niet vroegen. Toen hij de motor zag viel zijn mond open van verbazing. Dat had hij nog nooit gezien!

Na het gesprek gingen we in de straat wat foto’s maken. Hij maakte er genoeg, zo aan de camerageluiden te horen.

Een uurtje later ging hij weer en zei dat het de bedoeling was om het morgen uit te brengen.

in de middag ging ik met Marylin naar de raffinaderij om Jim op te halen.

Toen we bij zijn werk weg reden, gingen we naar een motorzaak om naar een rubber voor het zijspanspatbord te kijken. De man van de zaak had het niet. Binnen in ded zaak stond wel een oude knucklehead en een jaren20 HD, maar de laatste was niet rijklaar. Hij had er ook voor 12000$ een Duo-Glide staan. Die haalde hij uit Mexico.

We wilden weg gaan toen de parkeerplaats plots door een auto werd geblokkeerd. Drie mensen kwamen eruit, gaven handen en waren helemaal vol van de motor. Toen ze klaar waren met kijken en vragen, gingen ze er weer vandoor.

Wij reden rustig door deze "autohandelaren-wijk" heen naar DJ. Ik wist natuurlijk van niets. DJ is een indiaan die in een reservaat woont, maar Jim was nog nooit bij hem thuis geweest en kon het reservaat niet vinden. Hij belde maar DJ neemt nooit op. Mensen langs de weg stopten tegelijk met ons om de motor te bekijken en die vertelden dat we er voorbij waren. We reden weer een stuk terug en bij een pomp belde Jim weer. Toen wisten we er te komen. DJ haalde ons op en we reden met hem mee het reservaat in. Mooie huizen daar die klanten. DJ is iemand die net als de Teutels van de TV zelf motoren voor iemand bouwt. Er staan een rij sportsterren met allemaal verlaagde frames en ze zien er best leuk uit. Een motor was op dat programma dat twee motoren op tijd af moeten zijn en dan naar een contest gaan. Ik ben de naam kwijt.

We waren er een uur of twee, dronken er een biertje of 3 (Light) en gingen toen weg. Nu zit dat reservaat vol met drempels en de sirene, die ze wel wilden horen, kwam niet op toeren.

Toen we langs een STOP reden bijna aan het eind van het reservaat zwaaiden er allemaal lichten achter ons. De smeris! “Weet u waarvoor ik u aanhoud?” vroeg hij. Ik zei:"Voor het geluid misschien?"

Nee, jullie reden door bij het STOP!!!

Papieren, verzekeringspapieren en dan maar wachten tot ze hun auto uitkwamen. Dat deed de agent om te vragen waar ik vandaan kwam en waar Jim woont met zijn Wyoming kenteken.

We kregen beiden een bon van $75 en de agent zei me dat het een souvenir was. Ook begreep ik uit zijn verhaal dat hij reservaatpolitie was en ik niet moet betalen als ik binnen 10 dagen uit El Paso ben. Nu, dat ben ik dus no payement.

Inmiddels was het met dat gewacht wel donker geworden, beten de muggen om zich heen, en moest ik mijn verlichting maar eens gaan aansluiten. Die was natuurlijk al sinds Sheridan los. Alles werkten en met voldoende licht reden we naar huis alwaar Jim een heerlijke maaltijd klaarstoomde.

2/9

In de ochtend was ik natuurlijk aan het schrijven en DJ belde. DJ is bezig om een nieuw stuur voor de Canon te maken. Naar Jim's zin gaat dat veel te traag. Gisterenavond beloofde hij dat hij die rubbers voor m'n spatbord zou hebben voor ik weg was.

Nu belde hij om te zeggen dat hij ze straks kwam brengen.

Na een tijdje kwam hij langs en gaf ze aan me plus een krant van die ochtend! Voorop bij de titel staat al een aanhef dat de man die de US toert er in staat. In het tweede stuk een mooie foto en een leuk verhaal.

De avond ging ik met Jim naar de confederation. Dat is een soort samenwerking van alle motorclubs ( geen crossclubs enzo ) in El Paso. Elke maand is er een avond in een tent in El Paso Noord. Er zijn zo'n 43 clubs en dat gaat zo te zien allemaal goed.

We kwamen daar aan en de camera's stonden niet stil. Een rijder van de Organized Chaos hoorde ik zeggen:"Is that the Dutchman from the newspaper?" Men bevestigde zijn vraag en hij kwam me groeten.

De avond verliep aardig. Zoals bij ons de regio's hun verslag doen, zo doen ze dat daar op oproep en maken ze bekend wat ze die maand doen. Ook allerlei Jezus clubs zijn daar bij. Zij maken reclame voor hun Bijbelstudies op zondag!!

We reden niet te laat naar huis, Dave gaf me daar een van zijn vele schedelringen toen ik zei dat ik schedels spaarde. Onderweg was de benzine van de sportster van Jim op.

Die sportster heeft hij sinds 1972 en staat in de aanhanger voor de deur net zoals de Honda van Marylin.

Mijn reserve tank sprong bij in donkere tijden langs de snelweg.

3/9

Gisteren reed ik met Marylin de stad door voor postzegels en voor bankzaken.

Het is ongelooflijk wat zo'n krant voor invloed heeft. Een stad met ong. 6 mllioen inwoners. Constant wordt de motor herkent. Mensen zwaaien naar me, vanbaf de straat, maar vooral vauit de auto. Duimen omhoog, ramen open en gillen :"He you’r the Duthmen that I saw in the newspaper", een man hing het artikel uit zijn raam en toeterde, te gek gewoon.

Toen we Jim van zijn werk hadden afgehaald reden we naar de Mexicaanse grens. Ik wilde die muur wel eens zien en ja hoor, die is er.

Op de terugweg over de snelweg, toeterden ze voortdurend en zwaaiden. We haalden pizza's en kwamen tot rust bij de TV.

4/9 dat is het nu. Ik heb dit nu af en vertrek straks als Jim thuis is. Hij werkt kort vandaag en we gaan dan eerst Mexicaans lunchen en dan rijden ze nog een stuk met me mee naar het oosten.

 Hoe dat verder gaan horen we nog. Groet van Paul