17 Van Lubbock onderweg naar Big Lake

Na een lange reis naar Lubbock, vanaf Carlsbad, kwam ik eindelijk op de ring aan. Ik wist dat ik voor de ring daar ergens de wijk in moest, maar er was helemaal geen wijk en de weg ging naar links, terwijl die wijk aan de rechterkant was. Ik snapte er geen moer meer van. Ik reed eerst maar de weg naar links met de 62 mee om dan eens op de kaart een vast punt te gaan zoeken. Daarna reed ik naar de ring en ging een stuk terug en nam de afslag die ik dacht te moeten hebben. Het klopte, ik zag het Harley logo.
Naast de HD-zaak is de Hi-d-Ho. Dat is de hamburgertent waar Buddy Holly kwam toen hij daar woonde.
Ik was daar in 2003 geweest en kreeg van de eigenaar toen een, speciaal voor een Buddy Holly Festival, door Coca-Cola uitgebracht flesje van de eigenaar.
Wat schetste mijn verbazing toen ik zag dat de tent dicht was en niet meer bestond!!!
Aan de overkant is een klassieke autohandelaar en daar heb ik toen maar even wat foto’s gemaakt.
Omdat het Labourday was, was ook de Harley zaak gesloten. Ik ging toen de ring op om te zoeken naar de camping waar ik toen ook was, maar ik kon hem niet vinden. In '03 stonden er bordjes langs de ring, maar nu niet.
Ik ging er bij het vliegveld af, maar reed niet ver genoeg door en vond de camping niet! Later ontdekte ik op een kaartje dat die er wel was, maar iets verder!!
Nu reed ik weer de ring op in de hoop het te vinden, maar helaas. Ik zat inmiddels al aan de zuidkant van de ring. Ik ging van de ring en stopte bij een zeer goedkope benzine pomp.
De man van de pomp had het wel over een RV-park, maar beter was Buffalo Spring Lake. Daar ging ik naar toe en met stroom is dat $20 per nacht. Ik ging voor 2 nachten. Dan ga je de weg op en rechts en dan rijdt je een diepe kuil in. Onder in die kuil is een meer. Ik was er niet van onder de indruk.
Ik kwam aan bij de plek waar ik moest staan volgens de gegevens. Daar dit puin was en nergens recht, dacht ik :" Krijg de kolere maar, ik ga mooi op zo'n stukje gras van een RV plek staan" Dat deed ik en stond goed. Ik ging een beetje rondlopen om de boel te verkennen en te kijken hoe de zwem toestand is.
Teruglopend naar de tent stoppen er twee mensen bij de tent en kijken naar de motor. Toen ik dichterbij was, vroegen ze of het mijn motor was en alle andere dingen. Toen vroeg de vrouw of ik al supper had gehad. No, dat had ik nog niet. Kom over 15 minuten bij ons. We wonen op nummer 553.
Met de motor reed ik naar 553 en een prachtig optrekje bewoonden John en Janie.
Ik at daar supper met BBQ vlees, Corn en een gepofte aardappel. Heerlijk. John is iets van Aziatische origine , maar heeft Rodriques als achternaam. Janie spreekt Spaans en zal ook uit die streek komen.
Na een nacht vol donder en bliksem, ging het uiteindelijk toch nog regenen in de ochtend. Het duurde ongeveer 10 minuten en alles was snel weer droog toen de zon verscheen. Het was vandaag een koele dag naar Texaanse begrippen. Ik reed die 8ste september naar Lubbock en ging eerst kijken bij de KDAV radio.
Daar voor de deur op Buddy Holly blvd was het stil en er was geen teken van leven. De radio zond wel uit de hele dag!
Toen ging ik naar het Buddy Holly Center en daar gekomen nam ik eerst wat foto’s van de motor bij de bril.
Eenmaal binnen bleek er geen entree geheven vandaag!??? Het was gisteren de verjaardag van Buddy en op Labourday vier je zoiets niet, maar vandaag wel. Een goed programma stond me te wachten.
Dat programma begon om 2.30 en tot die tijd was de tijd aan mij!
Eerst bezocht ik de Walk of fame. Opgericht ter ere van Buddy Holly en goed aangevuld na 1981. Daar in het midden van de Walk, staat het standbeeld van Buddy Holly! Ik parkeerde de motor en bij het standbeeld stonden 2 oude mannetjes. Het waren muziekanten die met Buddy hebben gespeeld en een ervan was vroeger de eigenaar van KDAV!
Ze waren erg enthousiast bij het zien van de motor en toen ik vertelde dat ik hier voor Buddy Holly kwam vroegen ze of ik toch wel kwam, vanmiddag? Natuurlijk! Oké, see you then!
Zij vertrokken met de man met de grote cowboyhoed, die ze begeleidde. Ik vertrok weer naar 19th street alwaar me verteld was dat daar de Highschool staat waar Buddy op heeft gezeten.
In mijn reisgids(verder een waardeloos ding) staat dat er een kleine tentoonstelling binnen in de school is over Buddy. Ik reed via achterstraatjes naar de school. Was ik rechtdoorgaand verkeer, een of andere gek begon al aan zijn bocht naar rechts op de andere weghelft! Ik schrok me gek en gaf iets gas bij en verwachtte dat hij m'n achterkant zou raken. Gelukkig bleef het bij de schrik, maar ik vloekte en tierde wel!!
Ik stopte aan de overkant van de school. De pauze was bijna over, dus allemaal jongelui liepen over het zebrapad naar de overkant en ik stopte netjes voor ze. Veel lui met Mexicaans uiterlijk. Een jongen riep: Nice bike you've got". Thank you is altijd mijn antwoord en ik parkeerde de motor.
Bij de school krioelde het van de leerlingen en bij de hoofd ingang waren twee meisjes aan het praten. Ik vroeg ze of ik hier in kon. Dat kon niet en ik vertelde ze over de dingen van Buddy die hier te zien zouden zijn volgens het boek.
Een meisje zou me naar de administratie brengen en omhelsde haar vriendin, bij wijze van afscheid.
We liepen tussen de groepen door en gingen het gebouw met zijn brede gangen in. De bel ging en alles stroomde nar binnen. Bij de administratie leverde ze me af. Ik bedankte haar en ze lachte vriendelijk:"You'r welcome sir"
Toen ik de administratie vrouw vertelde waar ik voor kwam, zei ze dat er wel zoiets is, maar dat ik dat maar aan meneer....... moest vragen. Hij zit daar in dat kamertje.
Ik liep naar de kamer klopte en de man vroeg wat mij hier bracht. Ik stelde mezelf voor en de man , die niet de principal was maar de onder-principal, was erg geïnteresseerd en wilde me graag de zaken laten zien. Maar laten we even wachten, want er zijn nu 2000 leerlingen op de gangen en na de volgende bel is er niemand meer. DE VOLGENDE BEL GING EN WE VERTROKKEN.
Niemand was een groot woord, zei de man. Blijkbaar weten ze nog niet waar ze horen. Ze zijn al 3 weken na de zomervakantie aan het werk.
Bij de vitrine van Buddy Holly hangt een groot schilderij van Buddy, gemaakt naar een foto die ook op een ansichtkaart stond in 2003.
Na de kast gezien te hebben, bracht hij me naar de Home Room. Dat was zijn mentorlokaal en dat was vlak naast het "koor-lokaal", waar Buddy deel van uitmaakte.
We keken even in het lokaal, dat nu als speechruimte wordt gebruikt, en liepen naar buiten. De man wees me op het gebouw. Gebouwd in de jaren 20 en er is speciaal metselwerk om het ouder te doen lijken. Ziet er moeilijk uit!
Het gebouw is in de Noord-Italiaanse stijl en was gebouwd om lang mee te gaan. Dat is ze gelukt. Vervolgens liet hij met het auditorium zien alwaar alle belangrijke redevoeringen in Lubbock vroeger werden gehouden. Ex-president Clinton heeft er 2 jaar geleden nog een babbel gehouden.
Achter de zware deuren van de hoofdingang is de bouwstijl alsof je in een kasteel komt. Zware balken en mooie wandversieringen. Ook hangen daar de belangrijke prijzenkasten en een bord met belangrijke personen die de school bezochten. Mijn naam staat er nog niet bij, dus uit bescheidenheid, vroeg ik er maar niet naar!
Buddy Holly werd er wel genoemd!
We liepen terug naar zijn kamer en hij zei me niet te laten gaan zonder echt Lubbockiaans aandenken. Hij opende zijn la en toverde er een Bandana tevoorschijn en die zijn, denk ik , van de school. Na de school bij de hut gegeten en toen naar het centre.
Daar werd het al aardig vol en op een gegeven moment was er een rondleiding , gegeven door een expert in alles wat met Buddy te maken heeft. Ik had de tentoonstelling nu al 2 keer gezien, maar het blijft interessant. Ook was er ene Echo. Haar achternaam ben ik kwijt, maar zij was een tijdje Buddy's meisje. Ze is een boek met foto’s aan het maken en dat zal misschien volgend jaar uitkomen!
Ik werd tijdens het praatje betrapt op filmen!! 6 laar geleden filmde ik alles en nu zeurden ze erover. Oké, ik stop!
Na de rondleiding, waren er twee gitaren van gebak(taart) en die werden aangesneden en uitgedeeld. Smakelijk! Hierna was er buiten tijd om naar optredens te luisteren. De broers van Buddy waren er en ook het nichtje, dat ik al eens gezien had. Ik geloof in de Cruise, maar weet de plek niet zeker.
Tijdens de optredens sprak ik met een stel dat elk jaar uit Casper WY. komt, speciaal voor de verjaardag!
Om 6 uur startte ik de motor en vertrok. Op de camping at ik m,n maaltje en zou daarna naar John en Janie gaan om de foto’s van de andere motoren te laten zien. Net toen ik parkeerde bij hun huis, kwamen zij in hun golfcar naar beneden om mij te halen. Ik vertelde van deze goede dag! We aten ijs en ze lieten hun garage zien. Janie heeft vorig jaar haar roze Cadillac cabriolet verkocht.
9 september in de vroegte zou Janie komen om foto’s te maken van de gepakte motor. Ik was bijna klaar rond 8 uur toen ze eraan kwam. Ik was nog bezig en ze zei dat ze ontbijt zou gaan maken en dat ik zo maar langs moest komen. Oké, dat doe ik.
Ik deed dat en we hadden een heerlijk ontbijt en babbelden wat over de planten in de tuin. Als ik weer kom, hoef ik niet meer te kamperen in Lubbock, dan ben ik gewoon hun gast!
Na rond het meer diverse punten als fotostop te hebben gehad, vertrok ik dan toch echt.
Ik reed naar de rondweg van Lubbock. Onderweg zitten overal prairiehondjes langs de weg in de weilanden. Kom je er aanrijden, als een van de eersten, dan vluchten ze als dollen naar hun hol en blijven daar dan half in staan kijken naar het "gevaar".
De rondweg zuid was korter dit keer en ik ging eraf voor een T-shirt bij de HD-dealer.
In 2003 merkte ik al dat ze amper geïnteresseerd waren in de motor, en zo ook nu. Klanten kwamen naar buiten om naar de motor te kijken, maar zelfs een monteur die buiten stond met een motor keek amper om. Hier betekent HD: Hundred Dollars. Als ze maar verkopen, maar de sfeer is niet goed bij Wild West Harley-Davidson!
Met een shirt ging ik weer verder de weg terug naar Brownfield. Nu ging ik daar niet meer naar 't westen maar zuid. Seminole is net zo'n plaats als Brownfield. Wijd en met een weg erdoor. Veel bedrijven langs de weg en houten huisjes. Ik ging daar naar een NAPA om garagezeep te kopen. De mijne is op en ik heb het gelukkig de laatste tijd bijna niet nodig, maar voor 't geval dat!!
Bij de winkel stopte ik en de eigenaar (denk ik) liep mee naar het raam om te kijken en te praten. "Oh, daar heb je die zeep voor nodig"; en hij lachte.
Buiten gekomen stond daar een jongeman die helemaal uit z'n dak ging van de motor. Ik praatte een tijd met hem over de reis en beantwoordde al z'n vragen. Toen zei hij dat ik bezig was met zijn droom. Hij reed nu op iets Japans maar wilde ook een HD kopen als hij kon.
Toen ik aan het eind van het dorp ging tanken kwam hij er weer aanrijden en gaf me een shirt. "Ik moet je toch iets geven van Texas, kan je niet zo laten gaan.", Daarna reed hij weer weg. Een mooi rood shirt van de Texas Tec (ik denk dat dat een universiteit is)
Ik ging weer verder en belandde na een bui, die er uit zag alsof die nooit zou eindigen, maar na 5 minuten weer over was, in Andrews. Ik tankte en nam wat te eten bij het tankstation. Toen zag ik die bui weer aankomen en wist niet hoe snel ik moest maken dat ik wegkwam. Naar het westen is het 46 mijl naar Kermit! Ik weet niet of de kikker hier naar genoemd is, maar een kikker zou het in deze woestijn niet overleven en dan zou de Zweedse kok niets hebben om te koken!
Na een korte tijd werd deze woestijn een oliepomp/ja-knikker veld. Overal staan die dingen en het meeste verkeer dat ik tegen kwam was olie-verkeer. Pompen, buizen, onderhoudswagens, enzovoort.
Kermit zelf is niet veel. Bij de school stond een dubbele file! De school ging uit en elke moeder komt haar offspring halen met zo'n grote SUV. Verkeersregelaars op de weg voor school om het dodental laag te houden. Ik denk dat in Kermit al die kinderen van de omliggende dorpen en ranches, op school zitten.
Ik reed door over de 115 en belandde in mijn einddoel, Wink!! Hier in Wink groeide Roy Orbison op. In Vernon werd hij geboren. Dat is Noord Texas en zijn vader kreeg, als geoloog, een baan bij die oliemannen. Ze waren niet rijk. In een klein kaal gat als Wink groeide hij op. Nu moet je dat niet vergelijken met het Wink van nu. Nu is er niets meer, maar toen was er een bowlingbaan met 4 banen, natuurlijk de Highschool, die er nog steeds is en zelfs was er een theater. Dat theater is nu helemaal aan het wegrotten.
Het huis van Roy is er niet meer. Er staat een bord aan de straat bij de plek waar het huis was. Nu is het een soort korenveldje, midden in het dorp.
In het dorp staat een "historical marker" en daar is een soort monumentje bij dat herdenkt aan de eerste oliebron die hier aangeslagen werd. Olie is de reden van bestaan van Wink.
Aan de overkant is de Chamber of commerce en daar ging ik vragen waar het huis van Roy stond. "Er is ook een museum hoor" zei een gedienstige gemeentewerker en hij ging bij de kamer van koophandel naar binnen. Ik volgde hem en iemand ging bellen voor iemand die het museum kon openen!.
Ik was nu rechts van dat ex-theater en het museum was links van het theater. Startte de motor en reed 30 meter verder. Daar binnen stond Debbie al op me te wachten. Een alleraardigst museum, alwaar ze de originele bril van Roy hebben. Een zware bril met erg dikke, paarse glazen!
Er is een visitorsboek en daar in wist Debbie een stel Nederlanders tevoorschijn te toveren die hier waren geweest. Inmiddels was er ook een oude vrouw gekomen, want Debbie moest ergens naar toe en de vrouw zou het overnemen.
Zij herinnerde zich nog meer Nederlanders van 5 jaar geleden en ze vond ze in het boek.
In het museum hangt ook een glazenlijst met allemaal foto’s van het huis van een Nederlands stel die de inrichting met erg veel Elvis en Roy Orbison dingen hebben. Erg leuk. Zij komen uit Wormer en ik zal ze eens met een bezoek vereren.
Ik kocht een shirt en kreeg van allerhande zaken als posters en boekjes. Er is namelijk elk jaar een herdenkings festival, en dat was dit jaar voor de 20ste keer! Ik schrok ervan toen ik me bedacht dat hij stierf in 1988. Ik herinner me het als de dag van gisteren. Maar het is echt al zolang geleden!
Ik was binnen en buiten regende het weer flink. Inmiddels was er ook een jongetje binnen gekomen. Hij had zijn fiets voor de deur geparkeerd en zei dat dit altijd dicht was en nu eindelijk eens open. Daarom was hij erin gegaan. Natuurlijk had hij wel van Roy gehoord, maar hij had hem nog nooit horen zingen. De oude vrouw deed haar rondleiding opnieuw en het mannetje zette de bril ook op.
Ook liet ze het school jaarboek van 1953 en '54 zien waar Roy instaat. Het boek van '53 is door Roy voorzien van vele tekeningen die er erg goed uitzien. Ook hier had hij talent voor. Daar op school had hij een bordtekening met kerstmis gemaakt en die was zo mooi, dat ze 3 maanden dat bord niet hebben gebruikt!
Ten slotte zouden we TV gaan kijken naar allerlei opnamen van Roy op TV. Zit je in een modern land, maar dit is helemaal niks. Een DVD die zo slecht is dat je moet turen en raden naar wie je kijkt. Zelfs een stuk van de Travelling Wilburries was zo slecht dat ik blij was dat we stopten. Ik gaf ook aan dat het al laat werd.
Een camping hoefde ik niet meer te zoeken, ik had ernaar gevraagd toen Debbie er nog was en die wees me het openbare terrein aan. Dat ligt langs de weg open en bloot en is kaal. Ze zei me dat ik wel in hun tuin mocht staan. Dan was ik weg van de grote weg.
Toen het zo regende kwam ze nog snel langs om te zeggen dat het weer erg slecht zou gaan worden en dat ze haar RV al had aangesloten op stroom, zodat ik erin kon
Ik reed achter de oude vrouw aan. Het regende niet zo hard en ze had de deur afgesloten. Ze stopte bij het huis van Debbie. Die was inmiddels weer thuis en wees ver achter het huis de RV. Ik reed ernaar toe en pakte af. Daarna reed ik de motor weer terug om 'm onderdak te zetten.Een goede nacht in een luxe camper.
10 september
Ik pakte rustig in en op. Vulde de accu nog bij omdat die wat laag stond en reed naar Debbie om te bedanken. Ik had willen zeggen dat ze een andere DVD of apparaat moet aanschaffen, want dit ontmoedigt erg om er naar te kijken. Ik vergat het te vermelden. Koffie vergaten we niet en we praatten over mijn reis, maar ook over haar. Zij was muziekante en trad al jaren op, woonde altijd in Kansas en ook een tijdje in Denver, maar had er schoon genoeg van en nu woonde ze in het trailerhome van haar overleden vader.
Rond half 11 reed ik weg. Kwam na 16 mijl in een bui, die begon net toen ik bij Pyote kwam. Ik kon zo afstappen en in het "park" van het dorp onder de picknick afdakjes gaan staan. De bui was snel over en toen zag ik dat er een bombermuseum was.
ik reed daarom het "dorp" in. Een gat is een betere naam. De gymzaal, staat bijna op instorten en laat zien dat Pyote betere tijden heeft gekend.
Hier tegen Pyote aan lag van 1943 tot 47 de Rattelsnake Bomberbase en in het museum gaat daar veel over. Even later is er ook voor de Korea oorlog nog gebruik van gemaakt. Toen leefde het dorp nog, nu valt het bijna uit elkaar. De bomber die Japan tot inkeer bracht kwam hier vandaan.
Veel foto’s en kranten over de WO2 en over het leven in het dorp. Toen de basis werd opgeheven werden al die overbodige bommenwerpers daar geparkeerd en er zijn ook foto’s van dat ze in de smelter verdwijnen. De smelter stond daar terplekke!
Ik reed weg en nam de weg die evenwijdig aan de interstate loopt.
Belandde in Monahans waar een HD rijder de motor ophemelde en vertelde dat ze het altijd doen. Natuurlijk beaamde ik dat want ik was ten slotte al hier! Hij had een vriend die een liberator had en dat ding was perfect.
Fort Stockton zou mijn volgende doel worden, maar daar hing een bui, dat wil je niet weten (of juist wel? Heel donker blauw!) Ik reed er naar toe, zag zijwegen naar links waar de zon scheen. Het werd steeds grauwer en ik dacht, de volgende zijweg is voor mij. Dat was na mijlen dus een zandweg en dat ging te ver. Ik draaide en reed 10 mijl terug naar de laatste asfalt zijweg.
Ik nam deze en belandde in de duinen. Voor Kermit had ik deze blanke zandduinen al gezien, maar hier zijn ze ook en waarschijnlijk bevatten ze veel olie, want ook hier veel ja-knikkers! Deze weg staat op mijn kaart en ik heb 3 minuten regen gehad en meer niet!

Ik zit nu het hele weekend in Luckenbach. Daar had ik geen tijd meer voor in 2003. Ik kwam toen op de zondag in Austin,laat in de middag. Nu was ik zeker op tijd. Er was de Fandango voor de 7de keer en dan is er veel te doen, zo ook op zondagmiddag. Overigens hebben ze hier Wifi en dat ben ik nu aan het doen. Internetten in Luckenbach café.

Het weer is weer redelijk, maar ja Zij zeggen:"We needed some rain" , leuk maar na 3 dagen vocht is het welletjes geweest.

Heb al een adres om te logeren in Houston, dat scheelt lots of money! So long Paul.