14/9
Ik reed weg uit Luckenbach en reed naar Sisterdale. Onderweg werd ik nog door een HD ingehaald die ook rustig aan het toeren was.
Zo reed ik langzaam de zon tegemoet. In Kerrville nam ik een ontbijt en tankte. Een meisje bij het gasstation voorspelde me dat het zou gaan regenen, en inderdaad auto’s hadden hun wissers al aan!!
Nee hè, daar voel ik niets voor. Per ongeluk had ik een slush ijs drink genomen ipv. echte cola en die koude troep paste niet in mijn maag. Hup weg ermee! Ik verder, maar in Ingram deed ik al mijn Superralley jack aan omdat het dreigde en kouder werd. Ik sloeg af op een, op de kaart, zwart weggetje.
De Guadalup river begeleidde deze weg voor zo'n 30 mijl. Ik dacht even dat ik een of andere toeristische loop aan het maken was en dan weer bij het begin zou uitkomen, zo mooi was deze weg!! Wel 5 keer stak ik de rivier over en overal waren ze met de bruggen bezig te vernieuwen. Ik denk dat ze geld over hadden.
Op de plek waar ik stopte ging ik even aan het water voelen en het was echt warm aan je hand. Dat zou een goede plek zijn om te zwemmen, maar de mooie zwemplekken zitten achter hekken van tuinen van villa's.
Daarna, toen ik de rivier verlaten had (of zij mij), reed ik langs een exotisch jaag park. Geen geld voor Afrika? Schiet ze in Amerika! Kost ook veel, maar niet te vergelijken.
Tenslotte op een wat grotere weg en naar Uvalde. Hier bij de gasstation wel 20 minuten gepraat met een Mexicaanse vrachtwagenchauffeur. Daarna sloeg ik rechts af richting Del Rio. Dat was nog ruim 70 mijl, maar als je de woestijn niet erg vindt, maar interessant, dan vliegen die voorbij. Zo eindigde ik bijna in Del Rio. Ik reed de afslag naar rechts voorbij omdat ik dacht dat de weg die ik moest hebben verderop lag. Nu stopt de Amerikaanse invloed bij die afslag. Opeens zijn ze dommer dan de duvel en lullen ze Spaans. Ook de benzinepompvul"pistolen" slaan in dit "milieuland overal uit als de benzine tot daar komt, behalve hier!
Zo gebeurde het dat ik even achterom keek hoeveel het hier per gallon kost en ik stond bij terugdraaien van mijn hoofd in een vette plas benzine. Gelukkig rookte ik niet tijdens het tanken!
Ik betaalde, slipte in de natte benzine (maakte net geen burnout), en vertrok in de richting van mijn gedachte. Uiteindelijk belandde ik aan de grens met Mexico en daar wil ik niet in, dus draaien. Terug naar die afslag EN ZIE; DAAR WAS AMERIKA WEER!
Bij de eerste afslag die aangaf dat er een campground bij Lake Amistad was, sloeg ik af. Dit was 3x niks. Leeg, kaal en geen water te bespeuren. Terug naar de grote weg en ik reed er een paar voorbij. Ik zag een mooie camping en hield die in gedachten.
Eerst de AmistadDAM OP. NERGENS MAG JE MEER OP DAMMEN VANWEGE OPBLAZERS, maar hier kan het niet anders omdat het de enige weg over de rivier is. Ik reed er op en zag dat hij om 6 uur dicht ging. Het was precies 6 uur, dus gaan! Bij de grensovergang, kwam ik de in zijn auto tappende douanier tegen en die vertelde me dat ik er niet meer door kon en terug moest. Ik volgde hem en reed naar de camping van mijn keuze,
Na het bouwen van de tent, liep ik naar de gasstation om melk en bier te halen. Dat gedaan liep ik terug en mailde naar jullie. Het was al donker toen ik liep, dus het werd niet vroeg!
15/9
(Ik stond op, checkte de mail, ontbeet en ging aan de motor werken. M'n voorstandaard begon los te raken. Een boutje van de ophouder was al weg. Ik spande de voorketting, hetgeen nog niet gebeurd was. Ik wilde de achterketting spannen voor de tweede keer deze reis, maar besloot om volgens principes de ketting na 10.000km te vervangen. De oude gaat wel mee!! Het zijspanspatbord kon ook wel wat moeren vaster hebben zitten en de olie kon bijgevuld worden in de versnellingsbak en in de motor. Tenslotte de smeerpunten, maar die deed ik vanmorgen de 16de!
Na het werken is het goed rusten. Ik trok de zwembroek aan en nam enkele biertjes uit de ijstas mee en m'n sudoku-boekje en zwom, dook, zonde en loste moeilijke puzzels op. Dit herhaalde zich tot een uur of 5.
Na het eten kwam een buurman vragen of ik de herten kwam kijken. Natuurlijk antwoordde ik en hij haalde me met zijn golfkar. Hij kwam uit Alaska en de VS hebben hun hun vrijheid ontnomen. Nu ze een staat zijn moeten ze veel meer en dat zint ze niet.! We zagen herten.
Die man heeft ook nog een twee wielig sta wagentje, dat met sensoren het evenwicht bewaart en zo'n 30km per uur kan. Die ochtend gaf hij me al les in het rijden met zo'n ding en dat is verrekte interessant!
's Ochtends ging ik namelijk om 8 uur op pad om mijn WO2 leger emmer te zoeken. Was me elastiek net losgegaan en was ik de emmer verloren. Goede kans dat dat gebeurde op de dirtroad van die camping. Ja hoor, daar lag ie midden op het pad. Niemand was er na mij geweest!
Vanmorgen vertrok ik om half negen en tankte om kwart voor negen. Bij de pomp vertelde een motorrijder me dat er een motormuseum in Vanderpool is en daar wilde ik wel naar toe. Ik moest wel wat van mijn route afwijken, maar dat is alleen maar mooi.
Was ik bijna in Vanderpool (Nederlandse oprichter?) en zie ik het museum aan de rechterkant van de weg liggen. Net op het moment dat ik wil draaien komt mij een auto met aanhanger tegen. Op de aanhanger staat een BSA en hij draait bij het museum in. Eigenlijk een inrit verder. Ik ga daar ook in en de chauffeur van de auto gaat aan de achterkant het museum in. Ik ga naar de voorkant en zie dat het museum alleen op vrijdag, zaterdag en zondag open is! De oplossing vind ik door naar binnen te gaan via de achterkant. De eigenaar zegt dat het meevalt dat de hond me niet aangevallen heeft. De hond was een vriendelijk dier en na mijn vraag of ik mocht kijken opende hij het museum voor mij.
Veel mooie motoren die er ook goed uitzien. Er staan veel Engelse motoren, waaronder enkele Vincents en de fatale motor waar Lawrence of Arabia zijn ongeluk op kreeg, een Brough superior! Wat een mooie motor is dat toch. Ook een Ariel square four, enkele Indians en wat oudere HD's, een Wizzer, Nortons, Triumphs, Velocettes en ook 1 Honda. Hier ben ik natuurlijk niet staan kijken, die zie je overal.
De eigenaar ging kijken naar mijn motor en kwam toen met de opmerking dat ik zelf op een museumstuk onderweg was. Hij veranderde iets van houding en vroeg geen toegang meer en toen ik wegging kreeg ik een badge en een pin van het museum aangeboden. Een prima collectie en met veel informatie bij veel machines!
Vanderpool is 3x niks, of minder misschien wel. Ik moest tanken en reed de weg die ik moest hebben voorbij naar Utopia! Die namen verzin je niet. Ik denk dat die mensen hier zielsgelukkig waren toen ze hier kwamen uit het verstikkende Europa!
Hier gooide ik de tank vol en reed weer een stuk terug om daarna rechts af te slaan. Uiteindelijk kwam ik via mooie berg en slingerwegen aan in Boerne. Hier moest ik bij een Harley zaak een nieuwe achterband halen. Hij staat niet op springen hoor, maar ik heb er eerdaags wel tijd voor om hem er om te leggen! Nu blijkt Boerne aan de Interstate 10 te liggen en misschien heeft die weg wel gezorgd dat het dorp zo vreselijk lang gerekt is. Ik moest bijna 10 mijl over de interstate om bij de winkel te komen.
Ik reed de parkeerplaats op en het tegenovergestelde met Lubbock gebeurde. Het voltallige personeel inclusief de manager kwam naar buiten en vroegen het hemd van mijn lijf, fotografeerden en hadden het al over hun website. Javelina Harley-Davidson: check het maar even uit, ik keek nog niet.
Toen ik vertelde dat ik nu 7000mijl had gereden werden ze nog waanzinniger. Ik liep met de manager mee naar binnen en gaf daar op wat voor band ik wilde hebben. De man wilde hem er graag omleggen voor nop. Ik zei dat ik niet veel tijd had omdat ik wilde eindigen in Luckenbach en dat kon hij begrijpen. Toen zij gingen kijken of ze een band hadden zei de manager tegen me om 2 of 3 shirts uit te zoeken uit de shirt torens. Ik nam er 2 en daar stond hij van te kijken.
Toen de band er was wilde ik betalen en de manager zei me dat dat al "arranged" was. Wauw, gewoon een band van $130 voor niks!! Hij wilde graag dat ik terug kwam op mijn weg naar Houston en eigenlijk verdienen ze dat wel, maar dit ligt zo de andere kant op dan Houston, dat ik echt 2 dagen extra aan het rijden ben. Ik zal er over denken en passen en meten, maar ik denk dat het niet gaat lukken. Natuurlijk zal ik ze wel een kaart sturen vanuit Amsterdam, eenmaal thuis.
Ik vond de weg naar Sisterdale weer en reed door dat dorp op weg naar Luckenbach. Daar kwam ik weer op de Armadillo Farm aan en de bazin zei me dat Richard vanmiddag weg was en vanavond terug zou komen en dat het waarschijnlijk goed was dat ik weer in zijn tent zou slapen.
Ik reed van de camping weg om in het restaurant, dat verderop ligt, te gaan eten. Het is pas op vrijdag open tot en met zondag. Dan maar naar Friedricksburg en daar bij een Domino's twee heerlijke in de ovengebakken broodjes genomen met twee overheerlijke Coca-Cola's
Het was bijna donker toen ik naar de camping terug reed en ik moest mijn licht aandoen. Alles rolde zoals het moest en op de camping zette ik de motor op de oude plek en startte met afladen. Net op dat moment kwamen Richard, zijn neef en Tom aanrijden. Ze hadden stenen gezocht in de quarry. Neefje legden licht aan voor me en ik pleurde mijn bed weer op de grond. Ik sliep heerlijk en notepad-te nog wat, zette mijn route voor morgen uit en vulde mijn dagboek aan/in. Deze dag reed ik 480 kilometer en dat is veel!!(voor mij)
17/9
Ik stond op en probeerde een sudoku op te lossen waar ik al een tijd mee bezig ben, maar niet verder kom. Kan de oplossing niet vinden!
Ik pakte mijn boeltje bij elkaar na het douchen en ging toen bij Richard ontbijten. Richard zei me dat Javelina HD goede jongens waren en goede banden hadden met de Bandito's. Zelf was hij in zijn jonge dagen bij rood/wit!
Nu heeft hij een hekel aan Obama en ziet dat die man het land ten grond richt!!?
Ook laat hij wat pijlen zien met zijn eigen arrowheads waarmee hij jaagt en waarmee hij 2x een beer heeft gedood. Hij schiet ze in het hart of de longen met de pijl en boog en dan gaat de beer achter je aan. Door bloed verlies en/of te kort aan lucht sterven ze uiteindelijk dan. Ook heeft hij een 14foot alligator doodgeschoten en had daar 3 kogels voor nodig om die kleine hersens te raken. Ik kreeg een paar tandjes van het dier.
Uiteindelijk verliet ik na afscheid de camping en ging naar Luckenbach dorp om de mail te checken. Ze hebben daar een wireless netwerk en dan kan ik mijn zaken doen.
Nu ben ik in Hamilton en dat is zo'n 180 kilometer noordelijker en daar reed ik de donkere lucht tegemoet. Halverwege moest ik al een jas aandoen tav de temperatuur en vlak voor Hamilton begon het zachtjes te motteren, maar het stopte vlak daarna weer en deed weer wat. Ik moest uit Hamilton en het was weer droog en vond vrij simpel het huis van Stuart en Rose. Zij zijn de oude buren van Steve en Sue in Kingman. Met Stuart heb ik 2 jaar geleden op de schietclub geschoten en ik vond dat erg leuk.
Omdat Rose graag wat meer competitie wil rijden met het paard zijn ze weer terug gegaan naar Texas. In Arizona miste ze dat teveel. Vroeger reed ze woestijn races en ze heeft nog een foto waar ze met Steve McQueen op staat met hun motoren. Hij was ook een goed en enthousiast dessert-racer!
Vrijdag heb ik de nieuwe band met Stuart er om gelegd,
De band ging er met gemak omheen. Ook het erafhalen leverde dankzij mijn, door Ron Wijfjes gemaakte, speciale gereedschap. Stuart hielp erbij en keek geïnteresseerd toe. Met zijn compressor pompte ik de band makkelijk op. Dit deden we nadat we met zijn 3en hadden ontbeten bij een soort "huiskamer"restaurant. Gezellig en lekker!
Na de band zijn we naar Hamilton gegaan om wat ansichtkaarten te halen. Nergens te vinden en uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij de kamer van koophandel. Daar hadden ze twee soorten kaarten. Kaarten met de courthouse erop en kaarten met de bioscoop erop. Het lijkt of deze foto in de jaren 50 is genomen, dus ik nam er 12. Toen Stuart vertelde dat ik uit Nederland kwam, kreeg ik ze voor niets en op de koop gaf hij me een cap toe. Dat was gastvrijheid!
In de avond aten we bij een Mexicaan en daarna dronken we wat Shiner Bock biertjes voor de garage. We kletsten over Obama en ook Stuart, die uit Wales komt en erg kritisch is, vind dat de boel verkocht en verkwanseld wordt. Remind the Alamo!
De volgende dag ging ik op tijd weg. Rond 9.30 reed ik binnendoor naar Waco. Hier ging ik naar de HD-zaak om wat olie te kopen voor de laatste loodjes.
Hele hordes stonden op deze zaterdag om de motor heen om foto’s te maken. Erg leuk commentaar van de mensen die er werkten en de plaatselijke HOG zorgde voor braadworsten en frisdrank en dat alles voor nop.
Na de HD-zaak, waar een eigenwijs ventje maar bleef volhouden dat het een 750 was en geen 1200 , omdat hij jaren op een 750 had gereden. De sukkel wilde zijn eigenwijsheid niet toegeven en reed uiteindelijk maar weg. Hij wilde niet wedden! Ik vervolgde de weg naar het Texas Ranger museum. Tonto was niet te vinden en ook Silver was nog op stal. Mooi museum maar er zijn wel erg veel pistolen en geweren te zien. De video die gedraaid wordt is erg leerzaam.
Hierna nam ik de interstate 35 en reed zo Waco uit. Na een tijdje reed ik parallel met deze weg. Je kunt dan wat rustiger rijden, want op de interstate moet je toch wel een beetje doorrijden!Die weg stopte opeens door onder de interstate door te draaien, dus ik ging een stukje terug en sloeg een zijweg in. Deze weg stond niet op de kaart, dus hield ik de zon in de gaten om ongeveer de goede richting te vinden. Die vond ik natuurlijk en kwam zo uit in Belton. Hiet onder een interstate door en na het volgen van de 35 week ik weer af van die interstate. Er zijn er veel in deze buurt! Ik reed door het wilde land met bochten, bergen en dalen en kwam uiteindelijk op een doorgaandere weg uit en in het plaatsje Florence. Geen Italiaan te zien maar ik vroeg wel naar een camping. De Indiër achter de kassa wist amper wat een camping was en toen bemoeide een inlander er zich mee. Hij wist me te vertellen dat er bij Lake Georgetown een camping was. Zo'n 27 mijl hiervandaan, als je over Andice rijdt. Dat deed ik dan maar en in Andice nog eens gevraagd en ik zat op de goede weg! Ik kwam aan op de State Park camping en moest daar eerst een plek zoeken, dan daar een briefje ophangen en terug naar de ingang om dat door te geven en te betalen. Het inschrijven duurde erg lang met de computer. Ik was de eerste buitenlander die ze heeft ingeschreven. Ze vroeg me hoe ik de camping had gevonden.
Ik had een mooie plek met uitzicht op het meer. Ook dit meer had te lijden onder de aanhoudende droogte. Hierdoor moest ik 's ochtends een flink stuk over de stenen oever naar beneden lopen om een verfrissend bad te kunnen nemen. Ik zette koffie van het laatste beetje oploskoffie dan ik nog met Ingrid en Veerle had gekocht, maar moest het zonder suiker drinken. In Del Rio was de suiker door de mieren aangevallen en niet meer in mijn bezit.
Ik pakte rustig op, want ik hoefde niet ver vandaag. Toch duurde het nog een flinke tijd om de weg naar Lake Travis te vinden.
Eerst reed ik de afslag naar Jonestown voorbij omdat er geen bord staat! Daarna reed ik op aanwijzingen van een pompbediende naar het wegnummer dat ik moest hebben en kwam in de buurt van het Lake, maar daar kwam ik dan in Lago Vista aan en probeerde daar de camping die ik van internet had, te vinden. Ik heb alle dure aan het meerliggende villa's van Lago Vista gezien en gaf het op. Dan maar naar de KOA-camping waar ik in 2003 was. Die is wel aan de andere kant van Austin, maar ja...
Ik kwam op een weg die over de dam van het meer zou gaan en herinnerde me wel dat ik in deze buurt ook langs die meren was gereden in 03. Opeens zag ik een benzinepomp die me erg bekend leek. Ik draaide daarin en herkende de diepe inrit en dus de hoge uitrit.
Aldaar keek ik op de kaart en dacht de gok maar te wagen. Ik reed erin en na 15 minuten stond ik op de camping die ik al 2 uur aan het zoeken was. Een stuk dichterbij Austin dan verwacht. De camping was stil. Sherrie, die er werkt, maakte me wegwijs en praatte honderduit tegen me. Ze had tijd zat want de camping was al een tijd leeg en daardoor was er tijdelijk geen werk voor haar. Ze woont in een huisje van de campingbaas, Richard.
Ook die Richard is geen kwade vent. Normaal staat de camping vol met duikers maar door de lage waterstand is het niet aantrekkelijk meer om hier te duiken. Zelfs alle politiecorpsen en brandweerkorpsen uit de buurt komen op de Windy Point Campground duiktraining volgen. Ze hebben een vulstation en zelfs is er een decompressietank aanwezig! Sherrie nodigde me uit om, als de tent staat en ingericht is, bij haar langs te komen voor een koffie of zo en dan gaan we met haar auto iets te eten halen. We reden naar een Mexicaanrestaurant en daar was het eten bovenbest. Ik had een heerlijke schotel, maar vraag me niet meer naar de naam. Na het eten bij haar in huis nog een biertje en toen hebben we een wandeling langs de hoge oevers van het meer naar de sterren gekeken en over mijn reis gekletst. Rond 11 uur vertrok ik naar mijn tent en Sherrie naar haar huis.
21/9
Omdat ik met mijn tijd goed uitkwam, besloot ik 's ochtends nog lekker een dag te blijven. Sherrie belde me rond 10 uur of ik koffie kwam drinken. Ik dronk bij haar koffie en kon mooi mijn internetzaken even bijwerken. Dat even duurde toch wel lang. Tegen de middag gingen we wat boodschappen doen. Ze moest naar de bank en ze moest kaartjes ophalen bij de drukkerij. Ze is jaren lang schoolfotografe geweest en doet zo nu en dan nog fotowerk. De kaartjes zijn om reclame voor haar fotobedrijfje te maken. Ze maakt erg mooie foto’s en maakt er ook gedichten bij. Toen zijn we wat wezen eten bij een tentje langs de weg die zij goed kent. Toen we weer op de camping waren heb ik het zijspan leeggemaakt om met haar te gaan rijden. Ze had nog nooit in een zijspan gereden. Harleys kende ze wel want haar overleden man had een HD, maar omdat ze niet getrouwd waren heeft zijn familie een geintje geflikt zodat zij zelfs niet bij zijn crematie is geweest!!
Nu zou ik haar meenemen naar een winkel/mall in zo'n bijdorp langs een grote weg. Ik moest daar een zonnebril kopen die ze niet overal hebben. We kwamen, na 3 winkels, bij de vierde winkel aan de bril. Toen we buiten waren zette ik al de koplamp aan. Het was nog niet echt donker maar het scheelde niet veel. Toen we op de camping waren zouden we de motor langs het meer zetten om er foto’s met de zonsondergang te maken. We zijn daar bijna zo'n 2 uur mee bezig geweest en het resultaat is niet slecht moet ik zeggen.
Uiteindelijk ging de bliksem in de verte overheersen. Op het nieuws voorspelden ze slecht weer. Ze waarschuwden voor thunderstorms, hailstorms en vertelden de mensen elektrische apparaten uit het contact te halen en meer van dat soort dingen. Sherrie was helemaal onder de indruk van de bliksem en heeft na de motor nog uren buiten gezeten om op de ultime bliksem te wachten. Ik heb bliksems van haar gezien waarbij je denkt dat ze echt geen betere kan krijgen.
Toen het zo'n 10 uur was raadde ze me aan mijn tent af te breken en bij haar in het huis te slapen. Ik deed dat omdat ik de tent droog wil houden voor het transport straks.
Ik sliep goed en heb haar niet horen binnen komen van de bliksemsessie. !
De volgende dag regende het zoals het de hele nacht had gedaan. Ik had er niets van gehoord, maar alles was nat en nog steeds regende het. Ik pakte mijn spulletjes rustig bij elkaar terwijl Sherrie nog sliep. Ze was echt laat naar bed gegaan en was niet zo fris als het zou moeten, toen ze eenmaal wakker was.
Het was tegen 12 uur en ik had het idee om vandaag naar de kust te gaan en dan morgen naar Magnolia, waar die mensen wonen die me uitnodigden in Luchenbach.
Dat idee herzag/herdacht ik toen ze vertelde dat het zo'n 250 mijl is. Dat haal ik nooit meer op deze regenachtige dag. Sherrie vertelde me dat Lake Summerville ook erg mooi is en een goed eind op pad. Oké dan, afscheid genomen en gaan door de regen. Sherrie had een goede stoplichtvrije weg opgeschreven voor me zodat ik vrij snel Austin voorbij was. Vlak na Austin werd het droog. Ik hield m'n regenpak aan, je weet maar nooit!
Op een gegeven moment stond er een bord lang de weg over een oude highway 20. Dat lokt me wel, ik draaide en ging daar op rijden. Oud asfalt en door gehuchten ging de weg. Hij draaide steeds maar met bochten naar links en ik vroeg me af waar ik zou uitkomen. Op mijn kaart stond deze weg niet, zag ik toen de weg veranderde in een dirtroad. Ik reed de dirtroad maar af. Ik volgde al die tijd een treinrail, maar die staan ook niet op de kaart.
Uiteindelijk kwam ik op 100 meter van de 290 weer terecht. Op die 290 moest ik dan tot Benham rijden en dan links af slaan om bij Lake Summerville te komen.
Nu reed ik langs het gehucht Burton en daar zag ik een weg die het land in ging. Ik keek even op de kaart en besloot deze weg maar in te gaan want er was een grote kans dat ik bij het meer zou uitkomen..
Ik verdwaalde uiteindelijk een beetje. Stopte bij een prachtig oud vervallen tankstationnetje en hield een vrachtwagen aan die aan kwam rijden. De chauffeur zei me hem maar te volgen, want hij kwam er langs. Dat deed ik dus, en dat waren de snelste kilometers die ik deze reis heb gemaakt!!
Toen ik bij dat Burton was, was de regen ook weer begonnen en omdat het bleef regenen vroeg ik bij een supermarktje onderweg of ze ook campings hadden op de camping. De vrouw van de winkel zei me dan naar de Marina te gaan.
In de haven huurde ik een cabin en had daar computerverbinding, zodat ik nog een stuk kon schrijven.
Ik pakte het eten uit het zijspan toen een groep mannen die in een cabin naast me zaten vroegen of ik trek had. Natuurlijk! Zij hadden teveel op de BBQ gelegd en konden niet meer op. Ik mocht alles opeten als ik wilde. Na 3 worsten en 2 bier vond ik het wel goed.
Ik moest ook nog even naar de motor kijken. Dacht dat de koppeling slipte toen ik een steile helling moest nemen bij Austin. Ik draaide de veren aan en deed de smeerpunten en stelde de voorrem. Ook vond ik dat de olie er raar uitzag. Het leek wel te dik en zo voelde het ook. Misschien heb ik er te veel LST in, maar dat lijkt me sterk. Interessant om te onderzoeken als ik thuis ben. Als de motor opgehaald wordt, moet eerst de olie er maar uit en vervangen en de oude olie moet ik maar bewaren in een schoon tankje.
Met het binnengaan van de cabin, stopte de regen en het heeft niet meer geregend die nacht!!!
De volgende dag ben ik rond 9uur op pad gegaan. Ik hoefde niet ver te rijden naar Magnolia en ik had met Craig gebeld en zou hem bij Magnolia weer bellen, even na 3 uur.
Deze dag reed ik erg veel landweggetjes. Op de kaart staan er maar een paar, maar als je voldoende sap hebt, wat kan je dan gebeuren? In Bryan lekker een burritto gegeten bij een Mexicaan en toen door naar Navasoto om daar rechts de 105 op te gaan waarmee ik in Washington aan kwam. In dit erg kleine dorp is de staat Texas opgericht. Ze waren de Mexicanen zat en vochten de komende jaren tegen ze. Hier werd in een schuur de onafhankelijksverklaring ondertekend door een stel leger/regio leiders. De schuur waarin het gebeurde is er nog. De rest van het toenmalige dorp is er niet meer. Nu is die schuur in een State Park en ik ben daar een tijdje geweest. Uiteindelijk was ik ruim na 4en in Magnolia en belde Craig. Die vertelde me zo snel en ingewikkeld waar ik naar toe moest, dat ik er geen moer van begreep en besloot het zelf te vinden.
Niets dus!! In het dorp 2 keer heen en weer gereden en toen ging ik naar de brandweer met de vraag hoe zij zouden gaan rijden als er op Thousand oaks Court brand was. Ze lieten het op de kaart zien en dat was de kant op waar ik al was geweest. Ook nu kon ik het weer niet vinden. Inmiddels had Craig mij al gebeld en ik belde hem weer terug. We kwamen er niet uit en nu was Lisa ook thuis, dus hij zou mij gaan halen bij de McDonald’s van Magnolia. Zo kwam ik er, maar dat zou en kan ik nu nog niet uit mezelf vinden!
Een prachtige wijk die in een bos is gebouwd. Ieder koop een stuk grond van 1 tot 10 hectare en daar bouw je dan je kasteel op. Kasteel zeg ik, die staan er nog net niet, maar er zijn garages aanvast die meer vloeroppervlak hebben dan mijn hele huisje!
Het huis van Craig, Lisa en hun zoon Taylor is ook een redelijk ruim huis met 2 badkamers en een grote garage en 2 eettafels en een zwembad in de tuin en een bos eromheen. Prachtig en ik ben met hun steeds op pad naar van alles en nog wat. De eerste avond bleven we thuis. Ik sorteerde wat van mijn bagage. De 24ste moest ik de motor inleveren dus dat uitzoeken maakte ik af en zocht het zijspan ook uit om daarna met Craig naar Houston te gaan. Ik kwam daar aan op het extra litertje benzine dat ik, 5 mijl voor de vervoerders bedrijf getankt had. Ik hoefde dus weinig af te tappen. De kratten van Ingrid en die van mij stonden er en na het losmaken van de accupolen, reden we de motor in mijn krat en kon ik hem vastsjorren met nieuw gekochte bindriemen.
We reden in de auto terug, stopten bij Hooters om daar wat te eten!, en reden vervolgens naar huis.
Met 20 vrienden en bekenden van Craig en zijn vrouw eten ze elke week op donderdag bij de Mexicaan in het dorp. Nu waren ook de vriendin van Taylor en haar ouders er en het was zo erg gezellig!
Gister maakte ik hun zwembad schoon en 's avonds gingen we de zonsondergang op het meer van de wijk hiernaast bekijken vanuit de boot van een vriend. We waren met 5 man in de boot, keken, dronken bier en voeren over het meer. Stopten op een gegeven moment bij een echt kasteel. Onbeschoft groot huis. Aardige mensen en erg gastvrij en vriendelijk. De man is apotheker!!!
Vandaag zaterdag zijn we naar Montgommery geweest waar een wijnfeest is en daar dronk ik maar een biertje. Gisteren is het drie uur in de nacht geworden ik had er flink te veel op. Het was wel gezellig. Aan het eind nog gepooled en natuurlijk verloren!
Nu, even over tien, maar weer eens op tijd naar bed.
Paul's reizen 
