2 Van Royal City naar Asanas/ Enterprise

In Royal City vroeg ik of er een camping was , aan een vrouw. Ze wilde eerst de golfclub bellen om te vragen of we daar konden staan maar een andere optie was om bij haar in de tuin te staan. Dat is natuurlijk altijd beter, dus wij doen boodschappen en zouden dan die avond voor hun gaan koken. We volgden haar door het dorp en we konden op een prachtig veldje met gras gaan staan. Het hele huis stond ons ter beschikking. Terwijl Veerle aan het koken sloeg ging ik bezig met de vervoermiddelen. Er moest natuurlijk door gesmeerd worden en de smeernippel van Veerle haar motor ontbrak. Darryl liep naar zijn werk om zo'n nippel te halen maar die had het schroefdraad te klein. Ik haalde haar rempedaalnippel eruit en zette die in de zadelbuis. Eind van de middag kwam ook Toos Loos nog langs. Sharon had haar gebeld want Toos kwam uit Nederland en om precies te zijn uit Brabant aan de kant van Roosendaal. Ze praatte honderduit in Nederlands. Haar Engels was na 40 jaar nog steeds erg minimaal, maar misschien komt dat door de leeftijd. Zij nodigde ons uit voor het ontbijt. De avond was mild dus Ingrid had het niet koud gehad. De veertjes in mijn slaapzak zijn pas 7 jaar oud en kunnen er nog wel tegen.(deze zij-opmerking is voor Katinka) We kletsten nog wat in de avond en gingen naar bed. De volgende dag inpakken douchen en opkrassen. We wisten nu waar we precies waren en omdat er een afslag eerder op de borden stond, kwamen we op de verkeerde weg uit en zo in Royal City. Zo zie je, verdwalen heeft vaak leuke voordelen als je geen haast hebt.

Sharon zou ons naar het huis van Toos en Harry brengen maar was zelf even de weg kwijt. Hier deed Veerle haar eerste offroad ervaring op. Het was slechts een stoffig zandweggetje hoor!. Na gebeld te hebben reden we er zo naar toe. Toos en Harry waren Farmers en zijn nu met pensioen. Een zoon van hun doet de farm nu en zij wonen in een nieuw huis. Een prachtig huis op de heuvel met uitzicht op de bergen en de weg. Sinds een stel jaren hebben ze een enorm meer voor het huis aangelegd, met prachtige begroeiing erlangs. Dit trekt veel vogels. Naast het huis hebben ze nog een vijver waar kooikarpers in zaten maar die zijn verhuisd naar een lagergelegen plasje omdat de vijver lekte. Ook heeft Toos een prachtige cactustuin aangelegd naast het huis. De cactussen midden in een wandelpad van gekleurde steentjes doen ‘t erg goed. De cactussen staan voortdurend in bloei in de mooiste kleuren. Het is hier te noordelijk voor de meeste natuurlijke cactussen dus zij koopt ze in Arizona en waar dan ook en ze doen het goed.

Tegen het middag uur vertrokken we na een stevig ontbijt naar de Grand Coolee-dam.

Deze dam bereik je door langs heel lange meren te rijden. Lekker rechtdoor en dan heb je genoeg tijd om om je heen te kijken. Ik moest nog even naar Costa bellen ivm mijn verzekeringspapieren, die ik nog niet heb! Dat deden we bij het tankstation in Efrata.

Onderweg nog gestopt bij de restanten van een gigantische waterval uit de tijd van het eind van de ijstijd. Wij hebben 'm dus nooit gezien maar de sporen zijn overduidelijk en het landschap is indrukwekkend.

Bij de dam aangekomen, op zoek naar eten en een camping eerst nog even naar de lookout om out te looken hoe gigantisch die dam is. Groot, dik en hoog. Zoveel beton dat je een wandelpad rond de evenaar zou kunnen leggen van dat beton!!! Dat pad zou 2 meter breed kunnen zijn!

Het is de Columbia river waar die dam in ligt en die dam heeft natuurlijk het leven van de Indianenstammen die daar leefden ernstig veranderd. Weg waren de zalmen waar ze afhankelijk van waren en hun grondgebied werd een stukkie kleiner gemaakt zodat diverse stammen bij elkaar moesten leven! Rare zaken in het begin van de 30-er jaren.

We gingen naar een Forrest Campground met toegang naar de rivier/meer. Zetten de motoren op een plek, zetten de tenten op en toen zag ik dat het een plek voor invaliden was. Oei, maar als er na 6 uur nog niemand was was het vrij. Het was kwart voor 6 en geen invalide die het in z'n hoofd durfde te halen om daar te willen staan. Ik ging met Veerle zwemmen terwijl Ingrid op de boedel paste en ondertussen door slapen weer wat pit kreeg. Het lopen gaat haar nog steeds moeilijk af en dat is niet fijn.

Natuurlijk hadden we weer lekker gegeten en hadden we bier ingeslagen. Plots kwamen er een paar Dudes, die we in het dorp waren tegengekomen. Het waren mannen die aan de dam werkten en ze hadden een flinke zak met ijsblokjes voor ons meegenomen, erg vriendelijk. Even kletsen over Europa en dat ze naar Ierland wilden was wel duidelijk.

Ze vertrokken na een half uurtje en wij gingen ons te rusten leggen aan de oevers van Lake Roosevelt.

11/7 vertrokken we steil heuvel op en gingen weer door het dorp om dan door Indianen gebied naar het noorden te gaan. Ergens in een dorp daar moesten we rechts om via een prachtige weg die door de heuvels slingert en zo af en toe ook een bos aandoet te komen op een andere weg die ook naar noord gaat. Bij de eerste afslag veranderden we ons plan. Eerst rechtsaf om een eetplekje in de schaduw te zoeken en dan besloten we om die weg naar oost te gaan volgen en dan een afsnijding te maken door met een ferry de rivier over te steken. Hier zijn de ponten nog gewoon gratis!! Na de pont moest Ingrid even naar de restroom. Ik kon de zijspancombinatie tot aan de deur rijden. Vervolgens op naar het zuiden om na ongeveer 20 mijl linksaf het land in te gaan om op een weg naar Spokane te komen. Deze weg was ook weer prachtig met goed wegdek, maar de grotere weg naar Spokane was geen reet aan. Erg druk, soms 4-baans en eindeloos rechtdoor maken ons niet blij. Onderweg nog een doodgereden eland langs de weg gezien. De auto die dat ongeluk had zal wel Total loss zijn!

Zo reden we met grote hitte de urbanisatie van Spokane binnen. Dat duurde heel lang, we volgden de VISITORS INFO maar die bleven we maar volgen en ondertussen heel veel rode stoplichten. De olietemperatuur deed de benen van Veerle koken, maar ja, alles went! Bij het coole Info centrum kregen we voldoende info. Ze stuurden ons, na gebeld te hebben,  naar een KOA-camground en hier zouden we 2 nachten verblijven. Er was een winkel, film op het veld en een zwembad. Daar hebben we nog even liggen verbranden, de volgende dag. Ik ben te voet gaan uitzoeken waar we de volgende dag naar toe moesten.

Op deze KOA werden we 's nachts een paar keer gewekt door die geweldige USA-treinen. Zelfs al zijn er spoorbomen, dan nog blazen ze die toeters die je een acute hartstilstand gaan geven. DE LANGSTE TREIN DIE WIJ TELDEN WAREN 94 WAGONS ACHTER DE LOC, DIE zeer langzaam over zijn rails gleed.

Op de ochtend van de 12de was het bewolkt, tegen het vochtige aan en toen we echt aan het afbreken waren begon het nog echt te regenen ook!! Vertrekken, Ingrid goed ingepakt!!!in het span, op naar Coeur d'Alene, De regen werd hard en Ingrid had het koud in het span. Er was lekkage en de regen stopte niet. We gingen/moesten even op de interstate om het lake Coeur d Alene voorbij te komen waarna we rechtsaf er langs zouden gaan rijden. Afslag Woolfs Lodge met de koplampen aan in de regen. met mooi weer had dit mooi kunnen zijn. Nu stopten we bij de eerste pomp. Een soort roadhouse dat erg leuk, ouderwets was ingericht. Hier rangschikte ik de bagage zodat ik een groot zeil ter beschikking had om het zijspan waterdichter te maken. Weer 3 mijl voor de volgende pomp was het sap weer op. Ik bijtanken uit de cans en zo af en toe reed er een auto door een speciaal spoor en sproeide ons helemaal onder. Ingrid schold ze helemaal verrot! Dus 3 mijl later weer gaan tanken met een grote beker warme chocolade. Zo in de regen reden we tot bijna Moscow (spreek uit Moskoo) even daarvoor was hert droog en omdat het misère was zochten we voor deze avond een motelroom.

Gevonden en daar stond mijn tent op de stoep te droge. Veel andere zaken had ik ook buiten uitgestald. Op eens kwam de manager ons vertellen dat de sidepaths free moesten blijven. Ik overtuigde hem dat hat over een half uur weg zou zijn. Ruim een uur later begon het droog te lijken en konden de zaken in de toch al afgepakte kamer gedumpt worden. Omdat er geen eettent in de buurt was gingen Veerle en ik naar iets eetbaars op zoek en naar een winkel voor kookgas. Ingrid zou op ons wachten bij de TV en in bed. We vonden een winkel, kochten wat we zochten en vroegen hun waar we iets te eten konden vinden. Wendy's burgers was al dicht. Als we over de campus van de universiteit zouden lopen en dan links aanhouden, zie je vanzelf een TacoTime. Na ongeveer 20 minuten tippelen vonden we inderdaad de tacotent, Ik at een Burito en Veerle nam een Taco-variant voor Ingrid namen we ook zo'n tacoding mee.

's Ochtends was het weer geweldig weer. Blauwe lucht en de zon hoog aan de hemel. Op zoek naar ontbijt, weg tegen steile heuvel, STOP weg, Veerle d'r fiets gaat uit en ze krijgt 'm niet meer aan. Politie agente gaat haar auto draaien om erachter te gaan staan. Erg vriendelijk. Ik rijd 'm op de heuvel en we gaan weer naar beneden. om deze tijd in de ochtend zijn er nog veel van die tenten dicht. komen we toch bij oom Donald uit en daar nemen we dan maar een breakfast.

Hierna vertrekken we naar Lewiston. Vlak voor Lewiston is er een adembenemende afdaling met enkele lookouts. Prachtig stijl naar beneden slingerend tussen hoge bergen door. Een paar maal zijn daar ruim bemeten uitlopen voor trucks met remproblemen en op een bordje ervoor wordt de truckers verteld dat ze geen boete krijgen als ze gebruik maken van de grindbaan gebruik maken.

Lweiston in, mooie plaats met toch wel een hoop oudere gebouwen die er goed uitzien. We gaan hier naar een Nez Perce indianen museum. Deze hele streek was van deze stam en de County heet ook Nez Perce. Als we over de Snakeriver gaan blijken we al in Carlston te zijn. Ik dacht dat het er wat vanaf lag maar direct over de brug begint Washington alweer met Carlston. Hier zoek ik een oliepotje want we horen ergens een piep. Is het het achterwiel of de veren van het zijspan. Bij een olie verwissel centrum hebben ze niets. we gaan naar Napa en halen daar ook een nieuwe ratelbinder voor Veerle. Daarna voor 2 dagen boodschappen halen want de planning is minstens 2 nachten in Hell's Canyon. De meiden doen de boodschappen terwijl ik op de motoren pas. Er komt een man naar me toe die op een offroad Kawa rijdt en die vraagt mij of dat geen WL en een UL zijn. Leuk met de man gebabbeld. Hij heeft ze vroeger wel aan diggelen gereden, maar zoals hij zei, je weet als jongen nog niet wat je stuk maakt. Hij vraagt ons reisdoel en verteld dan dat ik in Asotin benzine moet halen want daarna is het 80 mijl naar Enterprise en daar is niets tussen dat op benzine lijkt. Goed dat gaan we doen. Hij begeleidt ons uit Carlston en slaat dan af. Wij komen na 5 mijl aan ij Asotin. Daar tanken we en vertrekken. Bij het STOP-kruispunt zien we geen van allen het bord dat Enterprise naar rechts is. Wij rijden door en volgen de Snake river met een adembenemend landschap. Na 20 mijl houdt het asfalt op en 6 mijl later gaat een brug over de Snake. Ik was zo onder de indruk van deze "zwerf weg”, dat ik me niet meer afvroeg of we wel op de goede weg zaten. Na 3 mijl stopt het gravel en is de weg bruin met stenen erin. Ik heb niet door dat de weg vrij steil omhoog gaat, tot ook de motor laat merken dat ze heet is. Ik hoor iets dat op een pingel lijkt. Ik stop pas als er een koffie beker van 't span dondert. Veerle komt ook en vraagt of het wel de goede weg is. Ik had geen afslag gezien, jullie wel? Nee, ook niet, maar dit kan niet goed zijn.

De theorie dat we op een grijsweggetje op de kaart zitten en dat uit kunnen rijden naar een camping wijs ik van de hand. Als je niet weet waar je bent, ga dan terug. In razend tempo gaan we downhill en voor je het weet zijn we al over de brug. Veerle, die eerst aanhikte tegen het gravel, gaar nu 45 mijl/u over het gravel en ze stopt pas als er een bij in haar mouw vliegt en daar zijn gifblaas leegt in haar arm. Erg geschrokken reageerde ze toen Ingrid en ik eraan kwamen.

Daarna zijn we nog gestopt om de voorste zijspan klauw weer vast te zetten. Hij was echt helemaal open gedraaid!! Toen we aankwamen in Asotin tankten we weer af en ik kletste met een man die daar op een bankje zat. Hij zij dat er bij Lewiston een camping is. De vrouwen hadden binnen op een kaartje een campground gevonden voorbij Asanas. Oké ,ladies, let's go. Bij STOP-kruising rechtsaf de berg op in zijn 2 en gaan als we boven zijn. Camping na 20 mijl gevonden en daar gaan staan. Komt de boswachter ons vertellen dat we daar niet op het gras mogen staan want dat is voor groepen (maar die zijn er niet!!!?) Net als bij die invalide plaats, daar kwam ook zo'n ranger ons erop wijzen dat het voor gehandicapten was en of wij dat waren? Ja ivm het moeilijke lopen van Ingrid. Heb je daar een invalide ontheffing voor? Nee. Gelukkig voor jullie is het 6 uur geweest , so have a pleasant evening!! LUL!

Ik wordt inmiddels gek van dan geschrijf. Misschien morgen weer, want we zijn nu in helmfree Idaho en in het plaatje Donnelly ging gisteren mijn wiellager verbranden. Ik dacht dat Sietse dat er in had gedaan maar niks van dat. Sinds dien weer terug naar de camping die we net verlieten. Geweldige mensen waar we niet hoeven te koken en de computer mogen gebruiken terwijl Veerle en Ingrid nu bij de hotsprings zijn gebracht. De manager een vriend liet komen met lagers maar van nieuwer type. Ik heb inmiddels met mail alle kapotte onderdelen in Ohio besteld en het wachten is daarop. Zondag, maandag opsturen met UPS en dins- of woensdag aankomen. Zo is het leven.

Groet van Paul