4         2^e vertrek uit Donnely naar Idaho Falls

Daar kwamen de badgasten terug. Ik was over een dirtroad naar de camping terug gegaan omdat er in Donnelly wegwerkzaamheden bezig waren, waardoor je een tijd moest wachten. ik reed her dorp voorbij en dook toen een zijweg in. Deze zandweg kwam even voorbij de camping uit. Daar aangekomen ontdekte ik dat nu de andere tas van Veerle afgezakt was. Zaten daar op weg naar Enterprise bij een stop de bouten er nog in zodat we van een paar truckers nieuwe ringen (grotere ringen) kregen, nu waren de bouten en de ringen, gewoon alles was weg. Teveel geschud en de boutjes door het plastic van de achterkant getrokken. In mijn  voorraad kist heb ik nog wel wat ringen, moeren en bouten en juist toen de toeristen er aankwamen  zette ik de tassen er weer op. Nog even opruimen en handen wassen en we konden op de woensdag gaan vertrekken.

22-7 ben ik vroeg op gestaan en wekte de dames ook rond 7 uur in de ochtend. Alles liep gesmeerd en we waren al vlot op pad. Dit keer kwamen we verder. We reden in mooi weer naar Banks. Banks is bijna niets. Er is zelfs geen benzine pomp. Je kunt er natuurlijk wel eten en dat was dat we deden. Voor het raam waar we zaten hingen ook Kolibrie voorbakkies en steeds kwamen de kleine vogeltjes stil voor de bak hangen om ze leeg te zuigen. De vrouw van de tent zei ons dat benzine na 10 mijl te krijgen is. Stukkie terug en dan rechtsaf een Wilderness Highway op. Het begon mooi langs een rivier en ging al snel klimmen en dalen. Natuurlijk na die 10ml getankt en toen wilde mijn motor even niet starten. Zeer ongebruikelijk. Ik duwde hem met Ingrid erin een stukje omhoog, zette 'm in z'n 2 en duwde 'm naar beneden. Steeds 1 slag gaf het ding. Stop, uithijgen en toen weer kicken en de motor wist weer waarom hij hier was en dat is....om te rijden.!

Aan het eind van deze weg , zo'n 80km verder is Lowman en dan weer links aan het eind is Stanley. We moesten dus eerst nog een keer tanken en de volgende 80 km naar Stanley verliepen prachtig. Het zijn mooie wegen daar en je zit gewoon ronduit te genieten van alles dat je kan zien. Maar zoals altijd: als je links kijkt, zie je rechts niets! Oplossing is om flink met je kop heen en weer te gaan, dan mis je niets, maar dat is weer niet goed voor de hartkleppen van Ingrid, want soms wil de weg wel eens onder mijn wielen uitgaan. Ze slaat me dan, niet te hard, tegen m'n been en ik vraag elke keer wat er is.

In Stanley stopten we bij Robert en Linda. Zij waren eerst met hun Camperbus!!!met aanhanger waarin 1 BMW-GS, 1KTM en 1 Jeep stonden!!

We waren even om visite en ik gaf te kennen dat we eigenlijk op zoek waren naar nieuwe banden. In eerste instantie voor het zijspan (die reed al voornamelijk op canvas) en daarna voor 't achterwiel. Linda zocht op de laptop het tel.nr van de HD-zaak in Idaho Falls. Ze belde de mensen en die hadden genoeg banden in huis voor ons. Rond 3 uur vertrokken we weer en gingen op pad naar Ketchum. Robert vond Ketchum maar niets. Veel te toeristisch. Na zo'n 40 mijl ,we waren net begonnen aan een beklimming van een pas kwam Robert naast ons rijden op de BMW. Ik reed grote delen van de beklimming in de 2de versnelling, dus dat ging niet erg hard, maar je komt er wel. Robert gaf er vlak voor het eind de brui aan en ging terug. Wij gingen door en haalden de top, en toen.... ga je naar beneden en dat gaat automatisch vaak wat sneller dan normaal. Banden op Canvas hebben het vaak erg moeilijk met hun warmte afgifte. 6 Jaar geleden ontdekte ik dat 10 mijl voor Kacee en nu was het toen we onderaan reden. Plotseling een harde piep en de lucht was eruit en het gat zat erin!!

Stukje achteruit naar een soort picknickplek om de motor neer te zetten en toen gingen we auto’s aanhouden. Er stopten 2 auto’s. De eerste met een vrouw die ons wel wilde helpen maar daar weinig mogelijkheden toe zag. De tweede auto werd gereden door twee jonge mannen die ons meteen vertelden dat er in Hailey, zo'n 38 mijl verderop wel een motor zaak was die zeer waarschijnlijk wel banden had. Ik vroeg of ze haast hadden en daarop gaven ze een bevestigend antwoord. Ze konden me niet terug brengen! Enige oplossing was dus, de spullen van de Liberator af en met de motor van Veerle naar Hailey te rijden. De vrouwen bleven achter en gingen naar de schaduw. Later kreeg ik nog verhalen te horen dat er een man stopte die 2 vissen voor ze had gevangen , maar die sloegen ze af!!!

Ik was een uur onderweg naar Hailey. Vond de motorzaak via de jongens hun beschrijving in een keer en ging naar binnen om een band voor het zijspan te vragen. Eerst boden ze me een Coca-Cola aan want het was bloody hot, daarna bleken ze een HD/Dunlop band in voorraad te hebben die ze me met 40 dollar voordeel verkochten. De binnen band kostte me zo'n 15 dollar en na de Cola en het opbinden van de band vertrok ik uit Hailey om 5 voor 6. Ik arriveerde zo rond 7 uur op de plek van de lekkage en daar was alles nog oké. Ik begon meteen met de boel eraf te halen en de nieuwe spullen te monteren. We hadden wel erg weinig afwasmiddel in huis, maar het ging net. Afwasmiddel was het eerste dat we zouden gaan kopen in de volgende supermarkt!

Ik schat dat de band erop zat rond 8.15 en dat we toen weer alles konden in en op pakken. Ongeveer Half 10 kwamen we aan in Ketchum en we hadden al bedacht dat we aan motel zouden nemen. Het SKI-LIFT MOTEL zagen we aan het eind van het dorp. In het dorp vroegen we iemand naar een motel en die wist het eigenlijk ook niet, maar hield ons wel gezellig aan de praat. Zo gaat dat als je band weer heel is. Maat bij het motel aangekomen werd meteen gevraagd waar we vandaan kwamen. From the Netherlands; was ons antwoord en meteen ging de vrouw haar man roepen die in de Netherlands op school had gezeten. Hij  sprak nog steeds redelijk Nederlands. Had in zijn jeugd in Nederland gewoond in een kasteel waar zijn oom op moest passen. In Velp had hij op de MAVO gezeten. Een erg vrolijke en aardige snuiter en het motel had super bedden! Veerle ging op haar motor het dorp in om eten te halen in een restaurant dat de eigenaar ons had verteld en ze kwam met een zak vol lekkere spullen thuis. We aten en dronken en reinigden ons zelf en hup ons nest in.

23 juli was een prachtige dag. Ik stond op en liet de chicks liggen en ging een beetje rond schuimen door Ketchum. Joggen gaat ook wel een beetje en bij terugkomst was iedereen wakker. Inpakken en opbinden, vragen beantwoorden en eten en dan op naar Idaho Falls. Bergen en hete laagvlaktes, het wisselt elkaar steeds af in de States en dat maakt het zo mooi. In Bellevue even echt ontbeten. Besteld Ingrid 3 pancakes, krijgt ze op haar bord drie pancakes die stuk voor stuk zo groot waren als een ontbijtbord! Die kon ze nooit op. Even buiten Bellevue miste ik een zijweg. Er stond ook niets aangegeven, dus bij de eerst volgende weg naar rechts ging ik erin. Natuurlijk kom je dan vanzelf op de goede weg uit. Dan naar de 20. Daar tankten we in de hitte en trokken de weide open vlakte in die nog groen was zolang er geïrrigeerd werd maar waar dat stopte veranderde in woestijn. Tot plots, alsof er en lijn getrokken was, de velden veranderden in zwart/donkerrood gesteente. We waren gearriveerd bij de CRATERS OF THE MOON NP. Voor mijlen achterelkaar allerlei formaties die uit dit steen bestaat en zover je kon kijken. Na een mijl of 20/30 was er een visitors center. Dat hebben we dan ook bezocht, anders ligt het er helemaal voor niets en leerden we best wel veel over het ontstaan van deze vulkanische lava velden, die uiteindelijk bij Yellowstone eindigen. Yellowstone zal in de komende 10-duizend jaar wel gaan ontploffen! Nu, als jullie het niet erg vinden, gaan we daar niet op wachten en gingen wij dus verder. Buiten bleken er nog 2 HD's uit Nederland te zijn. Volgens ons leden van de HOG, want er zag er één niet uit met z'n leren vestje en een soort witte puntdoekjes die om z'n polsen hingen. Erg stoer maar.... Ze zeiden goede middag en gingen naar binnen. Wij vertrokken.

20mijl voor Idaho Falls, zo'n 35 mijl na Arco, de eerste town die door atoomenergie verlicht werd en waar Ingrid een fleece deken kocht, liet Veerle weten dat er rook van m'n wiel oid afkwam. Ik stopte op een breder stukje zijkant en het bleek dat er rook van de naaf/as afkwam! Pot jan drie schreeuwde ik daar midden in de woestijn. Gelukkig wel een drukkere weg. Ik begon het wiel eruit te halen en uit elkaar te halen om te zien wat er nu nog kon zijn. Een vrouw keerde om , Sharon rijdt ook HD, en vroeg ons of we hulp nodig hadden. Nu wist ik dat nog niet en ik zou het wel weer in elkaar krijgen, maar ze gaf ons haar telefoonnummer in Id Falls en tevens een telnr. van een zeer goede HD-monteur die ze kende en die ons kon ophalen. Natuurlijk is dat m'n eer te na om me zomaar op te laten halen terwijl het mooi weer is. Toen alles weer in elkaar zat, was de weg opeens razend druk geworden. Atoomcity ging naar huis. Achter elkaar reden ze naar huis. Terwijl ik met het wiel bezig was reden ook die 2 HD's uit ons land nog langs, maar stopten niet!!!

Na enige mijlen bleek er weer hitte te komen in de boel en rook uit de boel. We zijn toen om de 3,4,5 mijl gestopt en sproeide met de waterspuit de as en de naaf om het afkoelen te bevorderen. Sowieso is de sproeier handig om de motor wat af te laten koelen. De carburateur bouwt veel hitte op bij stilstand na een hete rit. Zelfs de benzine gaat er geregeld van koken als je stilstaat. Dan vormen zich luchtbellen oid en start hij slechter. Water sproeien op het ding brengt veel opheldering in hete zaken.

Na 6 keer sproeien vulden we de fles weer bij een tuinsproeier langs de weg en na nog 3 keer kwamen we in Id Falls aan. Aan een Indian rijder die aan kwam rijden gevraagd of hij een camping wist. Ik had dat al aan de pompbediende gevraagd en die wees me de weg maar de straatnaam klopte niet dus wist ik het liever maar zeker door het te vragen. De indiaan duwde op z'n TOM TOM knopje camping en floep, we zaten op de goede weg naar de Snake river campground.

Hier moest hij ook naar toe! Goed dan, op de camping wiel eruit. Veerle en Ingrid maakten eten en ik maakte het gras zwart. Nu werd ik toch ongerust. Hoe zit zo'n vervloekt wiel in elkaar wat is er stuk, waarom die hitte. kortom: ik werd er gek van en wist het ook niet meer.

‘s Ochtends om 5.15 wakker en denken, wachten tot 7.15, dan zou ik nieuw spul kunnen bestellen per telefoon Bij Tom van NOS-parts. Zo'n vervloekte nieuwe telefoonkaart gekocht waar je echt wordt besodemietert. Koop 'm met 100 USbelminuten voert de pincode in en ze zegt dat je 65 minuten hebt. Wegens de slechte lijn heb ik 2 keer 3 minuten met Tom gebeld en toen had ik nog 18 minuten!! Vuile criminelen. Tom vroeg om te mailen vanwege de slechte verbinding en natuurlijk was het weer bijna weekend. Hij moest die dag weg dus mail snel. Eerst weigerde de ene vrouw achter de balie. Nee, dat kan niet want dan dit en dat. De andere vrouw kwam na 5 minuten en die vond het geen probleem en hup. Ik bestelde een nieuwe as want ik zag dat die krom was. Misschien was die al in Donnelly krom en heb ik er niet op gelet!!

Goed dan, alles gemaild en toen maar eens naar die monteur gebeld waar we dat nummer van kregen. Die belde ik zijn bed uit maar die zei al dat Sharon hem gisteravond had gebeld dat ze ons langs de weg had zien staan. Toen ik 'm vertelde dat ik een starhub had zei hij om 10 uur langs te komen en te zien wat de problemen nu waren.

Wat er toen gebeurde is met geen toets te betypen en dat ga ik dus ook niet doen. Even rust en de volgende mailplek vertel ik weer.

Wij zitten nu bij Lee in Greybull waar ik 6 jaar geleden kwam, dus het verslag wordt positief(anders worden jullie ook zo vroeg wakker van de zorgen om ons)

Aju par umbrella, Ingrid, Veerle en Paul