5 Van Duffy naar Lee in Grey Bull

Hoi daar, eindelijk is die computer zonder mensen en dus nu voor mij. Net koffie bij oom Donalds gehaald, dus ik zit goed met dat bord op mijn benen.

We gaan verder met Duffy, want zo heette die mecanic wiens nummer we hadden gekregen,

om 10 uur was hij er ook . In een paars zakje had hij een goede hub bij zich en we zaten al plannen te maken wat handig zou zijn. Hij bleef maar praten over die mooie oude HD's.  Weet je wat, ik haal mijn trailer als ik bij een veiling ben geweest en dan halen we je motor en jullie op. Blijf maar bij mij slapen dat is goedkoper en makkelijker. De veiling was iets van een motorzaak die ging sluiten en daar had hij niet zo'n hoge pet van op. Hij trapte zijn panheadchopper aan en ging op pad. het duurde en duurde. Hij had gezegd dat hij na een uur wel terug zou zijn maar dat bleek veel langer te duren. Eerst kwam een mannetje van de camping met ons babbelen en verzekerde dat je geen betere kon hebben dan Duffy. Ze hadden 'm aan de fone gehad en het was bij de veiling even hard gaan regenen waardoor zijn motor niet meer wou lopen. Ze zijn ook zo gevoelig he , die oude HD's, dat je er tranen in je ogen van zou krijgen maar die tranen moeten niet te nat zijn!!

Later kwam er weer een vriend van Duffy met een Electra om ons te verzekeren dat Duffy nu elk moment moest komen. hij belde Duffy's vrouw nog even op en die vertelde dat hij net weg was.

Daar kwam hij aan. 1200 op de kar, met een paar binders vast gezet en Ingrid en ik bij Duffy in de auto en Veerle er achteraan met de Lib. Alle bagage bij Duffy in de bak van de pickup. We werden door zijn vrouw hartelijk ontvangen en we konden wel in huis slapen. Gedurende de dag kwamen er allerlei vrienden van Duffy langs om de motoren te fotograferen en te bewonderen.

Het eerste dat Duffy deed was de eigenaar van een of andere HD-lookalike bellen om hem te vragen of hij dat ding kon weghalen want hij had nu een noodklus tussendoor. Tijdens dat gesprek haalde ik het achterwiel voor de zoveelste keer uit de motor. Dat was dus gesneden koek inmiddels. Daarna begon ik de spaken eruit te halen en al snel was de hub(naaf) uit het wiel. Ik waste de spaken en Duffy bekeek mijn naaf en mijn as. Die is echt krom1. Hij zette 'm in de draaibank om te laten zien hoe krom. Dat had ik natuurlijk al moeten zien in Donnelly maar ja....je kunt niet alles zien!

Duffy roemde mijn aanpak en snelle werken. Hij begon al over dat ik maar moest blijven, dan konden we mooi samen gaan werken. Te mooi om waar te zijn natuurlijk, want zoveel kan ik niet.

Had ik al verteld dat Duffy nog niet zolang geleden bij de HD-dealer van Idaho Falls had gewerkt en dat er in zijn werkplaats allemaal certificaten hangen van de HD-fabriek betreffende gevolgde opleidingen. Toen werkte hij bij de noordelijkste HD-zaak in Alaska.

Terwijl ik bezig was, kwam die japannerrijder zijn motor ophalen. Kletsen natuurlijk. Hij kwam later met zijn fotocamera. Duffy ging ondertussen de nieuwe naaf nalopen, schoonmaken en opnieuw invetten en controleren op speling. Daarna vroeg hij of ik wilde spaken of dat hij dat moest doen. Ik vroeg hem of hij dat wilde doen. Ik had tot nu toe goede ervaring met mijn spaakwerk, maar hij is daar meer ervaren in dan ik. We begonnen samen met de spaken er op de goede manier in te rijgen. Niet zoals in het HD-boek staat, want deze velg is uit begin jaren 60 en dan was het weer net anders. Ik wist dat, omdat ik het thuis wel 5 keer op de officiële manier had geprobeerd en het bleef mislukken.

Spaken erin en dan komt het precieze werk, het richten en uitlijnen en op spanning zetten. Hier is Duffy wel een paar uren mee bezig geweest, terwijl ik de motoren een beetje aan het onderhouden was. Ik ging tussendoor nog met Duffy naar de HD-zaak en haalde daar een ketting voor de motor van Veerle.(dat bleek niet nodig te zijn geweest als er een half schakeltje tussen was gezet. Nu was de ketting te kort of te lang). We haalden ook nog een binnenband. De meiden waren al wezen winkelen met de vrouw van Duffy, Kim. Uiteindelijk was het wiel klaar en kon ik snel aan de inelkaarzet klus beginnen. Onderwijl probeerde Duffy de as te richten, maar dat lukte ook niet helemaal. Zo snel mogelijk een nieuwe as zien te krijgen. Die had ik gelukkig bij NOS-parts besteld, voor dat ik Duffy belde. Met een tikkeltje geluk zou die er morgen kunnen zijn!

Alles zat weer op zijn plek en de beste vrienden van Duffy en Kim waren er en ook de vrouw die ons naar hem gestuurd had met haar man en we aten binnen steaks van de BBQ. Nog nooit at ik grotere en zeker, malsere steaks als die avond. Het werd echt vreselijk gezellig met de nodige biertjes en praatjes. De volgende ochtend werd ik wakker van het gefluister van Ingrid en Kim en ik stond op, haalde de videocamera en de lader uit het stopcontact. Zijn vrouw moest in de ochtend om 7 uur gaan werken in een restaurant. Omdat zij tegen Veerle had gezegd dat haar schouder ernstig was geblesseerd, had ze weinig aan de tuin kunnen doen. Toen ze weg was, zei Veerle dit tegen mij en we gingen naar tuingereedschap zoeken. We vonden het en hebben een groot deel van de worteltjes en bonen tussen het hogere onkruid uit gewied. Toen ze thuis kwam ging ze ook meteen een beetje aan de slag bij de aardappels. Het waren 2 geweldige dagen en ja dan kwam het afscheid!

Eerst ging de telefoon, niets en toen ging Kim maar eens naar de camping bellen. Daar hadden ze gezegd dat ze een belletje zouden geven als de UPS-man was geweest. Nu hadden ze dat net afgeleverd!!!. ik op de Lib ernaar toe en de as opgekaald. As er in en bagage erop en opkrassen maar weer. Hier hebben we goede vrienden gemaakt, waar ik zeker contact mee ga houden. Goede gozer die Duffy!

Na het verlaten van Idaho Falls zaten we op een lange rechte weg richting Yellowstone park. Onderweg stopte ik even om aan m'n sleutelbehoefte te voldoen. Een moer van de linker tankhelft zat zo los dat ik de tank zag bewegen. Daar kan die lek van gaan, dus vastzetten.

Via byway langs watervallen gegaan en dan begon het opeens te waaien en later nog te regenen ook!!

Mijn regenkleren lagen natuurlijk midden in m'n plunjebaal en daar ga ik echt niet voor stoppen. Ingrid zat al verkleumd verscholen achter haar zeiltje en in de verte werd de lucht al helderder. Tenslotte bij de grens van Montana was het droog en had ik een helm op gemoeten!! Bekijk het even, ik ga voor dat kleine stukkie niet stoppen om een helm op te zetten. De bossen en bergen werden met dat mooie weer opeens ook veel mooier en de jas kon weer iets open. Ik wilde stoppen toen de regen begon. Ik remde af bij een camping en zei tegen Ingrid dat er op de KOA in West Yellowstone een warm Bubbelbad is. Hier staan of doorgaan?

Ga maar door was het antwoord. Oké! Nu kwamen we daar aan. De inschrijving was nog open, het was al over 8 uur en we zagen het al en we hoorde het van andere HD-rijders dat er een rodeo was die avond.

Na het eten gingen Veerle en ik ernaartoe. Ingrid is niet naar het bubbelbad geweest!!! Ze had gekund voor ongeveer een klein half uur maar ze was te moe. Sorry Ingrid. De rodeo, zagen we al op de weg naar de camping, en die was ook al bijna afgelopen. Nog wat stierrijders gezien en die vielen allemaal binnen 3 seconden van die stieren! Afgelopen! Wij naar de uitgang en bij de motor, die we bij een paar andere HD's hadden gezet, zagen we dat de berijders die Nederlanders waren die we tegenkwamen bij de craters of the moon!!! Sufkutten!!

Hallo; zeiden ze. Hebben we jullie niet bij de craters of the moon gezien? Ja, daar waren we toch ook. "Hadden jullie pech langs de weg?"...!!!!! Ja, een probleem met de lagers. " En jullie zijn nu hier?" Ja er was een aardige Amerikaan en die had ook zo'n naaf en toen hebben we de oude naaf eruit gehaald en een nieuw erin gespaakt. "O, dan moet je wel heel veel geluk hebben, denk ik"

"Waar gaan jullie heen en waar komen jullie vandaan?" We komen uit Seattle. Het mannetje met de manchetjes wist niet eens waar dat lag en die dacht zelf dat hij vlak bij de Canadese grens was gestart. Hij was in Portland begonnen en daar ligt aan de overkant een plaatsje dat net zo heet als die grote stad bij de grens van Canada en waar me de naam even van is ontschoten!

De lul wist dus niet eens waar hij was!

Toen we terug op de camping kwamen lag Ingrid al bijna in bed. Ze houdt zich kranig die meid. Onder d'r zeiltje als het weer slecht is , maar met de benen op de neus van het span als de zon zo heerlijk schijnt! Veerle rijdt braaf achter ons aan en krijgt haar motor al steeds sneller aan.

De volgende dag (ik ben de datum telling even kwijt) vertrokken we vroeg om een heerlijke dag door Yellowstone park heen te trekken. We bezochten de geisers en de stinkgaten, bereden de mooie hellingen en wandelden rond de modderspugende zwavelputten. Ingrid ging ook een keer met een rondwandeling mee, maar dan is het wel weer genoeg. Lekker zitten en natuurlijk met de vragende mensen praten.

Old Faithfull werd natuurlijk niet overgeslagen. Sinds 2003 heet mijn 1200 zo en al vele reacties van Amerikanen kreeg ik daarop. Zij vonden het terecht dat ik 'm zo noemde.

Bij Fishingbridge nog een kudde bizons gezien en darvoor een eenzame kuierende stier langs de weg. Halverwege het park kreeg ik er genoeg van dat de motor maar steeds bij een berg ging sputteren en stotteren. Ik stopte en haalde de bougies eruit. Beiden zwart als roet. Dus toch te rijk mengsel. Eerst maar eens wat aan die afstelling doen. Dat gaf al veel verbetering toen we weer op weg waren. Fishingbridge kreeg zijn naam niet zo maar, leek wel. We gingen er tanken en de eland achterop herkende de winkel waar ik 'm gekocht had. Juist daar ging het regenen als een gieter. Het plonsde. Ik deed m'n regen jasje aan, maar zag al weer heldere lucht in de richting die we moesten gaan. Hup, gaan, en we lieten een groep ingepakte HD-rijders schuilend achter, stoer als we zijn!!!

Bij de oost uitgang van het park was de schade van nog goed te zien van de brand van 2003. Naar de uitgang van het park en na die uitgang daalden we af tussen de mooiste bergen en rotsen die je je maar kunt bedenken. De hele weg naar Cody toe is een zacht afdalende pracht die ik zo'n beetje continu heb gefilmd.

In Cody aangekomen zijn we eerst gaan eten bij de Pizzahut om daarna te gaan staan op de camping waar ik in 2003 ook was geweest:The Podarosa Campground. We hebben daar de tent opgezet en konden pas naar bed na alle nieuwsgierige Amerikanen met onze verhalen bevredigd te hebben.

Die avond wilde ik Lee Hoflund in Greybull bellen maar de telefoon kon niet door verbonden worden door de payphone. De volgende ochtend mocht ik het proberen met de telefoon van de man in de office en het lukte. We komen eraan. Oké, zei Lee: "Ik wacht op jullie".

Een mooie weg door het glooiend land van Wyoming bracht ons naar Greybull , waar ooit een albino bizon was gezien en daar is het plaatsje naar genoemd. Heilig voor de indianen. In Afrika zou hij nu ontvoerd en geslacht zijn om er medicijn van te maken, net zoals ze daar met kinderen doen!

We werden warm onthaald door Lee. Zijn vrouw was in Greybull met zijn dochter die daar geopereerd moest worden. We mochten in de tuin kamperen maar hij raadde ons dat af omdat de hele avond een computergestuurde gras sproeier de tuin bewatert. Rondom het huis steeds hier en dan daar. Slaap maar binnen in huis. Ook goed!

Met Lee zijn we bij een zelf ontdekt Medicin Wheel geweest. Er is ook een veel groter wheel met een grote parkeerplaats maar die is verder weg. Met Lee's jeep reden we in de bergen naar het wheel en we zochten naar een tee-pee ring. Daar heeft hij veel pijlpunten gevonden. Helaas kon hij de ring niet meer vinden! ook bezochten we een vindplaats van dinobotten.

Bij Lee kwam meteen de plaatselijke krant op bezoek. Ik heb daar in de krant gestaan in 2003 en de reporter kwam natuurlijk ons interviewen en foto’s maken. 2 Dagen later stonden we daar in de krant.

Met Lee maakte ik een beugeltje voor mijn voorstandaard, dat afbrak 3 mijl voor we Greybull inkwamen.