6 Van Greybull naar Medicine Bow

We waren in de ochtend opgestaan(zoals altijd) en begonnen onze bagage op te pakken om Greybull te gaan verlaten. Dorp uit na gedag, gezoen en gezwaai en nog even benzine gehaald te hebben, gingen we weer verder naar het oosten. We begonnen aan een klim tegen de Big Horn Mountains op. Dat betekende vele mijlen in zijn 2de versnelling de berg op. Dat gaat niet snel maar zo kom je er wel. Prachtige wegen tussen de rotsen door en we bekeken ook nog een waterval. Toen we zo goed als boven waren begon de temperatuur al ras te dalen en Ingrid pakte zich goed in en verschool zich achter haar zeiltje. Door flink vaart te kunnen maken zodra je even naar beneden rijdt, heb je langere tijd dat de motor het op een acceptabele snelheid, in z'n 3, volhoudt de berg op.

Op het hoogste punt gingen we naar een roadhouse/lodge om daar door de eigenaresse volgegoten te worden met koffie en ze stookte het haardvuur extra op. Zodra we weer op temperatuur waren dachten we er over om maar eens te gaan vertrekken. Een jongen die daar ook werkte had het meteen al op Veerle voorzien en begon haar al een baan daar in het vooruitzicht te stellen. Wel leuk maar Veerle dacht toch niet haar leven boven op de berg door te brengen!

Na enige tijd werd er ernstig aan de weg gewerkt en moesten we dirtroad rijden en heen en weer slingeren. Daarna daalden we alleen nog maar en kwam de temperatuur ook weer op zomerse waarden. Door dat gebocht naar beneden maakte de motor niet veel toeren (ik trap de koppeling als de motor in de tweede versnelling staat en laat hem opkomen tegen de tijd dat er een bocht komt en de snelheid te hoog is. Ondertussen draait de motor stationair) en gebruikte ik mijn rem wel veel en zo ook het remlicht.

Onder aangekomen stopten we in Dayton bij een bar/resto. We aten daar en dronken wat. Toen we aankwamen remde ik en de motor ging vanzelf uit!! Ook brandden de lampjes in mijn dashboard zwak. Nee he, toch niet weer de stroom zoals in 2003?! Ik heb de nieuwe dynamo er een maand voor vertrek er net opgezet! De 1200 heeft al zolang ik hem heb iets met de stroom. Ik word er gek van!

Bij vertrek van de pub startte de motor weer goed, maar toen we in Sheridan aankwamen en moesten stoppen voor een licht, kon ik de motor nog maar net aan de praat houden. We namen al een interstate voor 10 mijl om snel in Sheridan aan te komen. Bij het tweede licht stopte de motor ermee. Midden in de zomerhitte van over de 30 graden, sta je daar in de hoofdstraat. Duwen over het kruispunt en parkeren in de schaduw. Een man kwam naar me toe en vroeg wat er was, na een compliment te hebben gemaakt hoe mooi de motoren waren. Ik vertelde hem over mijn gebrek aan stroom. Vlak voor Sheridan had ik op een benzinepompparkeerplaats de dynamo al open gemaakt om te kijken of de collector niet vet was geworden door olie. Want hoe ik het ook wend of keer, elke keer is de dynamo vettig van de olie daar binnenin. De man vertelde me dat er hier geen H-D zaak is in town. Misschien kan Hammer, een Chevrolet zaak, iets voor je betekenen. Stap maar in mijn auto, dan rijd ik je er wel naar toe. Aldaar met een zielig gezicht uitgelegd wat ik vermoedde en of zij iemand hadden die iets kon door meten. Die werd gehaald, in de persoon van Jayson. Jayson liep met mij mee naar de motor met een multiemeterachtig apparaat. (Heb ik zelf ook bij me) Misschien de diodegestuurde onderbreker. Hij mat ze door en hij kon dat niet positief beoordelen. Terwijl hij bezig was vroeg ik hem naar een camping. Die is ver van hier en goedkoper is het om bij ons in de tuin te gaan staan. Prima!!! dachten we. Ik zou er een nieuw apparaatje opzetten en hij zou over een half uur klaar zijn met werk en zou mij dan naar huis slepen. Het andere apparaatje gaf geen soulaas. De dynamo laadde amper en de accu was leeeeeeeg. Even over vijf uur kwam Jayson met zijn pickup aan en ik had mijn sleepkabel al te voorschijn getoverd. Hij sleepte me net out of town de 15e street in en na een kilometer was daar zijn huis met tuin.

Z'n zoontje kwam al aanlopen in de tuin. Hij liep zonder kleren en Jayson vroeg hem waar zijn kleren waren. Het kereltje is 3 en wilde van alles zeggen en weten. Zijn vrouw Tia kwam even later met hun dochtertje van11 maanden op haar arm naar buiten. Zij moest zo gaan werken en zo zien ze elkaar alleen in het weekend. In huis een bende en in de tuin nog erger. Jayson houdt van oude auto's. Heeft een Chevrolet (chevalier oid) met het motorblok achterin, onder zeil staan. Nu de kinderen er zijn heeft hij er geen tijd of geld meer voor. Onder een dikke laag stof was daar onder de motorkap wel chroom te ontdekken. Ook stond er de auto van zijn opa en een 1963 Ford Pickup.

Ik haalde de dynamo eraf terwijl Veerle met Jayson bier haalde en een pizza bestelde. Daarna is Veerle voornamelijk wezen oppassen op de kinderen toen ik bezig was met de dynamo, samen met Jayson. Ik maakte de collector toch maar nog schoner en Jayson zag in de dynamo niets dat stuk kon zijn of erop duidde. Wel ontdekte ik dat de rolpin waarmee het tandwieltje aan de as zit, er bijna uit was. Er was al een deel afgebroken. Het tandwiel was al van zijn plaats op de as. Jayson haalde van een onderdeel van zijn chevy (de stroomverdeler) een rolpin die van de goede maat was. Toch duurde het nog even voor het klaar was en bij zaklamp en hanglamp zette ik de zaken weer in elkaar. Ondertussen stond de accu lekker op te laden met zijn 6 Volt lader die maar 0.6 AMP per uur geeft. Fijn voor de accu, maar het duurt en duurt.

In de ochtend nam ik afscheid van Jayson. Hij moest om 8 uur beginnen met het werk. Ik besloot te lopen naar een benzine pomp om daar koffie en broodjes voor het ontbijt te halen. Na een klein uurtje lopen had ik wat en liep terug. Ingrid en Veerle hadden hun spullen al ingepakt en waren aan het opbinden. We ontbeten en ik brak af en haalde de accu van de lader. Ik had alle verbindingen die licht konden geven verbroken. Opladen in de gewone stand nihil, maar in lichtstand gaat hij naar 6.3. Dat is niet genoeg, toen ik hem erin zette voor de vakantie laadde hij met 7 Volt.

We reden verder en kwamen in Buffalo aan. Daar gingen we lunchen bij de Subway en ons eindstation was volgens m'n plan Kaycee. Hier kreeg ik in 2003 een klapband van het zijspan onderweg hier naar toe.

De sfeer van de weg was nu heel anders. Was het 6 jaar geleden smorend heet, nu was het fris en begon er zelfs lichtte regen te vallen. We zagen wel enorm voor Pronghorn antilopen in de velden naast de weg.

We kwamen aan bij Kaycee en ik stopte op de camping waar ik toen ook stond. Er was geen office daar en de meiden begonnen al te mopperen dat het nog te vroeg was, enzo. Nu scheen eindelijk de zon, en ik wilde de baas en bazin van de camping weer zien. We gingen in het dorp terug om naar hun andere camping te gaan. Daar wonen ze ook. Toen we over de opengebroken straat van Kaycee waren terug gereden moesten we links en onder de interstate 50(?) door om bij hun camping te komen.

Randy herkende mij meteen " I'll be damned ", bleef hij maar zeggen. We begroetten elkaar hartelijk en toen kwam ook zijn vrouw Christy naar buiten en die werd ook uitzinnig. Omdat er regen was geweest had Ingrid er de gewoonte van gemaakt om dan maar een huisje of een motel te nemen. Huisjes zijn hier prima groot. Ingerichte keuken, TV, BBQ voor het huis en zes bedden. We namen het en ik liep naar het dorp om eten te gaan halen. Ik haalde daar een paar grote en dikke Sirloin steaks en bij terugkomst maakte ik die klaar op de BBQ. Ook deze waren zeer lekker. De meiden hadden ieder een halve en ik nam de "kleinste" van de twee, jum jum!

Ik was nog aan het vleesbraden toen Randy eraan kwam om te zeggen dat er een rodeo in town is en dat ik hun busje wel mag lenen. Hij zette 'm bij ons huisje. Na het eten stapten we in en nadat Veerle had verteld hoe ik zo'n automaat moest starten, konden we gaan rijden. Het licht is ook nog niet zo simpel te vinden. De rodeo was wel aardig, maar erg amateuristisch. Maar ja, de jeugd moet het daar leren. Het werd kouder en we gingen maar naar ons huisje. TV kijken en dan naar bed.

Ik had vanaf aankomst de accu weer aan de lader gezet en die vond dat oké. Christy kwam me gedag zeggen. Ze moest naar Casper voor les. Toen, na ontbijt, opruimen en oprotten. We kregen nog korting van Randy en zo zaten we er weer goed bij.

Om in Casper te komen moet je hier wel over de interstate. Alle andere weggetjes zijn dirtroads. In Casper aangekomen, wees Ingrid me naar een H-D zaak, maar daar ga ik niet meer naar toe. In 2003 weigerden ze mijn nieuw gekochte banden om mijn "dangerous rims" te zetten! We reden naar fort Casper en het museum en ik kocht daar wat indianenboekjes voor op school.

Over een prachtweg Casper uit, na boodschappen gedaan te hebben, en na een mijl of 20 moesten we linksaf in de richting van Medicine Bow. Na 80 mijl en een beetje moest ik op reserve en Ingrid zat al te genieten bij het idee dat mijn benzine op zal zijn. (Meestal 3 mijl voor een dorp) Dat gebeurde niet en ik reed zonder problemen naar de pomp. De vrouw van de pomp antwoordde op onze vraag naar een camping, dat we op het lokale sportterrein annex kampeerplaats mochten staan. Daar gekomen zagen we achteraan wat caravans staan, maar hier vooraan op het mooie groene gras sta je vlakbij de eettafels en banken! Daar gaan wij staan. Dat hebben we geweten!!!

Tijdens het eten, het was al donker aan het worden, begonnen opeens de watersproeiers aan de rand van het grasveld naar hartelust te spuiten. Verdacht. Ik had bij het opzetten van de tent een of ander zwart ding in het gras gezien!!! 

Morgen weer verder.