7 Van Medicin Bow tot Cowdrey

Hallo, we gaan weer verder.

Daar gingen die sproeiers spuiten en na een half uur stopten ze maar toen kwamen er opeens een stel anderen door de waterdruk uit het gras! Een ervan was die zwarte knop in het gras vlak naast mijn tent en die spoot met grote kracht tegen de tent op een afstand van 15 centometer. Ik werd erg boos en probeerde die dingen in de grond terug te trappen, maar het water was sterker! Toen maar snel mijn groene tafeltje gepakt. Dat tafeltje had ik bij die eerste serie sproeiers al gebruikt omdat we anders van onze eettafel waren afgespoeld.

Tafel tussen de tent en de sproeier gezet en toen was het probleem over. Na een half uur begonnen ze aan de andere kant van het veld te sproeien en wij konden rustig gaan slapen!? Tot.... Kwart over twee `snachts. In mijn slaap hoorde ik plots veel herrie. Omdat we ook steeds treinen hoorde rijden en toeteren dacht ik dat ze iets van luchtdruk aflieten, tot ik opeens wakker genoeg was en me bedacht dat die gore waterspuiters weer waren begonnen. Nu had ik in de nacht niet veel aan dus ik kon weinig nat worden. Snel de tent uit om het tafeltje te pakken wat inmiddels bij de tent van Veerle en Ingrid stond. Als zij last hadden konden ze het ervoor zetten, maar het stond er nog en nu moest ik het weer gebruiken. Weer geplaatst was alleen de herrie er nog maar kon ik aardig in slaap komen.

De ochtend ontwaakten we met zeiknatte tenten en alle eetspullen die we „veilig“ hadden gelegd onder de pichnick daken en op de tafels waren allemaal drijf. Het kartonnen doosje van het gasstel trekt er nog krom van en heeft nu aardig wat plakband aan de losse kanten!

We gingen ontbijten bij het gasstation en toen moesten we 34 mijl naar het westen. Nu hebben ze daar in Medicin Bow een hele serie van die afschuwelijke windmolens staan. Windmolens zoals die waar Nederland ook zijn landschap mee verpest en die eigenlijk peanuts aan stroom opleveren! We ontdekten waarom we ze hier voor het eerst zagen in de US. Die 34 mijl hebben we voortdurend tegen een harde wind in moeten rijden en dat is niet fijn rijden. We waren blij dat we de interstate bereikten alwaar we onderdoor moesten naar het zuiden. Weg wind, er was nu zon en een heerlijke rit bracht ons naar Saratoga. Aan onze linker hand lagen de Medicin Bow Mountains. De naam komt van de Indiaanse gawoontes. In deze bossen kapten de Indianen uit deze buurt Mahonie hout om daar zeer goede bogen uit te snijden/zagen. Tevens, als die bogen gemaakt werden, kwamen de stammen , die bevriend waren, bij elkaar en wisselden de medicijnmannen geneesmiddelen met elkaar uit en werden er dansen ter genezing gedaan.

In Saratoga was het al weer heerlijk heet en na getankt te hebben gingen we naar een klein Deli eettentje van een Italiaan. We namen daar wat ontbijt zaken en capuccino’s. De baas van de tent had een week of wat geleden een ongeluk gehad met de auto. Klapband en 3 keer over de zij gerold. Zijn vrouw uit het dakraam geslingerd en hij uit het zijraam. Hij had wat gebroken ribben, wervels ontzet en hij liep erg moeilijk. Zijn vrouw had gewoon.. niets!

Tijdens dat brunchen kwam de één na de ander om de motoren te bewonderen. Zo langs de weg ben je nooit alleen. Ze hebben altijd wel tijd om een babbel te maken. Ook een leuke winkel in het dorp, maar ja, je kan het toch niet mee nemen.

Verder naar het eind van het dorp. Daar is de Saratoga Hotspring. De bordjes brachten ons ernaar toe en ik heb er in gezwommen. Veels te heet bij de plek war het hete water uit de grond komt, maar aan de andere kant van het bad was het goed te harden. Je voeten gaan er van tintelen maar het is niet verkeerd. Zeker in de winter is dit perfect. Het geheel heeft natuurlijk een zwavelachtige lucht ivm. de vulkanische aktiviteit. Veerle is er door heen gelopen maar waagde zich niet aan een zwem, en Ingrid bleef lekker aan de koele rivier zitten. In dit riviertje stroomt het warme water uit.

Na Saratoga gingen we verder naar het zuiden. Riverside, en vervolgens tussen twee prachtige bergketens door, arriveerden we in de staat Colorado. De eerste plaats waar we kwamen was Cowdry. Ik dacht daar te kunnen tanken, maar er was niets dat nog open was. Ook het hotel was gesloten! Ingrid moest voor een sanitaire stop, maar aangezien zelfs het postkantoor vanwege de sluitingstijd dicht was, besloot ik een erf op te rijden waar twee oude mannetjes met elkaar stonden te praten. Ik zette de motor uit en vroeg aan één van de mannen of de dame in mijn zijspan gebruik zou kunnen maken van hun restroom. „Depends wat she is going to do there“ was het antwoord van de eigenaar van de joint. Hij riep zijn vrouw en de beide dames gingen even afwateren.

Andere keer verder, Paul