8 Van Cowdrey tot Denver

Nadat de dames hun boodschap hadden gedaan gingen we nog even rondkijken bij hun Barn-sale. Een hoop oude troep in de schuur. Er zaten wel leuke dingen bij, maar die krijg je allemaal niet mee. De motor moet er zo al flink genoeg aan trekken.

Bergen aan de linker hand en glooiende velden rechts, zo bereikten we Walden en daar tankten we wel. Het leek er wel een klein Sturgis. Iedereen vraagt ons al de weken al of we onderweg zijn naar Sturgis. Daar schijn je te moeten zijn!

Nu, daar waar we stonden was het vreselijk druk van alle heen en weer rijdende Harleys. Het was tenslotte zondag en dan zijn ze er allemaal op uit. Van hier gingen we een doorgaande maar smalle weg op die door het Arapaho Wildlife State Park gaat. Prachtige velden met creeks en heel veel mooie bloemen in de velden. Na een tijdje lag Ingrid te slapen, maar ze heeft, achteraf, wel gemerkt dat ik met het zijspan de planten van de weg rand afreed omdat er een snellere camper ons voorbij wilde. Die dag eindigde onze dagrit in Granby. Ingrid was zo moe dat we een motel namen. Natuurlijk namen de meiden de kamer met de deur (slim als ze zijn), maar toen daar na 15 minuten een toeterende trein op 10 meter van hun bed langsreed wilden ze opeens ruilen. Niks niet dus!

Veel foto’s gemaakt door HD-rijders in ons motel. Veerle en ik gingen bij een leuk restaurant eten en namen daar vandaan iets mee voor Ingrid. In het restaurant zat een singasong zanger en die klonk niet verkeerd. Ik kreeg een cd-tje van hem en neem dat mee naar huis. Ook konden we eindelijk eens kiezen uit een flink aantal tapbiertjes.

Bij terugkomst ging de zanger net zijn camper in. Zo trok hij rond.

's Ochtends opgestaan, opgepakt en naar een ontbijt-tentje gereden. Daar hebben ze internet en ik kon toen eindelijk eens dat weggooi telefoontje uit de supermarkt activeren. Dat had ik de avond ervoor via de telefoon geprobeerd, maar ze vragen dan net te veel, te snel en met te veel onbekende termen. Dat werkte dus niet. Nu moest ik 5 keer één of andere getallenrij van 15 cijfers invullen en toen was het zeker genoeg dat ik geen terrorist was. Nu bel ik in de States voor weinig geld. Ik kocht toen ik naar Duffy wilde bellen zo 'n belkaart met 100 minuten. Ik neem de telefoon op draai het nummer van de kaart en toets het pinnummer van de kaart in. Het meisje zei:"You've got 65 minutes". Dus waar zijn die 35 minuten gebleven?? Daarna belde ik eerst naar Tom, maar omdat de lijn zo slecht was vroeg hij me weer terug te bellen. Dat deed ik, lijn nog slecht, voor 2 minuten. Toen ik Duffy wilde bellen had ik nog 18 minuten!!! Vuile oplichters.

Telefoon geactiveerd en Veerle kon naar het transportbedrijf bellen die onze motoren vervoerde ivm. het inleveren van hun motor.

Daarna opkrassen. Stukkie terug en dan naar oost, langs Granby Lake en GrandLake en tenslotte het Rocky Mountains NP. in.

Prachtige boswegen en klimmen en dalen met spectaculaire uitzichten. We eindigden die mooie dag op een mooie camping bij Este Park, een toeristen dorp, maar dat zijn wij ook! We aten in een redelijk lekker restaurantje onze lunch en gingen toen naar een camping die het meisje van het restaurant ons had gewezen. Daar hadden ze maar een paar tentplaatsen in de hoogte en ver van de WC. Dat is niet goed voor Ingrid, dus vroeg ik of er geen camping in de buurt is waar we wat dichter bij een WC kunnen staan. De vrouw wees ons de weg naar een camping die, zoals zij zei, veel mooiere tentplaatsen heeft. Daar gingen we staan en die camping beviel best. Veerle en ik naar het dorp om inkopen te doen en koken met die hap. Dit keer maakten Ingrid en Veerle een heerlijk rijsthapje met gesneden sirloin in het. Erg lekker.

Op de camping stonden ook nog mensen uit Frankrijk waar ik even mee kletste. Zij bleven hier nog even. Wij niet. Eerst naar de bieb in Este Park om voor Ingrid en Veerle hun vliegreis te bevestigen en hun vliegtijd te weten te komen. Daarna opzouten met die handel. Komen we het plaatsje uit is m'n filmbandje vol???? Bleek dat hij aangestaan had toen we in de bieb waren. Dus na terugspoelen had ik weer 36 minuten. Vandaag een mooie groene stippeltjes weg. Die zou langs het plaatsje Nederland moeten gaan. Ja en dat was na de afslag over 20 mijl. Omdat het zo ‘n klim- en slingerweg was duurden die 20 mijl wel lang maar de uitzichten staan weer op de film.

Nederland! Het zal toch niet op Nederland lijken, want dan zou ik er meteen weer weg willen! Nee hoor, bergen hier. Bergen en nog eens bergen. Daar hebben wij er maar een van en zelfs die zijn we aan het vermalen om in de cement wagen te gooien!! De enige Dutch Mountains die we nu creëren zij onze afvalhopen waar we met zijn allen op moeten recreëren!!

In Nederland is een miningmuseum en daar staat een hele oude hijskraan voor een steamshovel, zoals je in oude Donald Duck verhalen nog wel ziet. Uit 1924. Er zijn er 25 naar Panama gestuurd om daar het kanaal te graven. Deze is de enige die daar niet is gesloopt en is via California hier naar toe gekomen. In de jaren 80 gaf de toenmalige eigenaar hem aan het museum.

We gingen hier in het Katmandu-restaurant eten. Lekker multiculti!!!. Het smaakte ons goed. Toen we Nederland verlieten reden we over een fantastisch mooie weg, maar ik had het gevoel dat we niet goed zaten. Er stonden nergens wegnummerborden maar toch..Uiteindelijk zag ik bij een brug:"Bouldercreek" staan en dat zei genoeg! We waren naar Boulder gereden. Je rijdt dan echt met lange en bochtige afdalingen de Rockies uit. Deze weg hadden we niet willen missen! Nu we in Boulder zaten vond ik de weg naar Golden. Niet zo'n mooie weg maar we kwamen in Golden, waar we eerst het graf van Buffallo Bill gingen bezoeken. Hij wilde begraven worden op de Mount Lookout bij Golden. Dat is echt op de rand van de Rockies met het laagland. Zware beklimming met veel s-bochtjes, die krapper waren dan tot nog toe, bracht ons naar boven en we bezochten het museum en zagen een film over zijn leven met veel authentiek beeldmateriaal.

Beneden aangekomen gingen we door het centrum van het stadje en vonden een redelijke camping.

's Ochtends eerst naar de bieb om de telefoonnummers van Delta te vinden en toen naar de Interstate 70 om door en langs Denver te rijden tot Aurora. Hier is het depot van het vervoersbedrijf dat de motorbelangen behartigd. We vonden het op de computer simpel en er niet ver vandaan is ook het hotel, waar we nu zijn, en aan de overkant van de weg is een Harley-Davidson zaak. Alles bij elkaar.

Veerle kwam erachter bij de Delta-airlines wat haar vluchtnummer en vliegtijd moet zijn en daarna gingen we met z'n 2en naar de HD-zaak. Daar stond het voltallige garage personeel om de motor te draaien. Het meisje van de winkel zei dat Veerle ook haar motor moest gaan showen!

Tevens kwamen er 2 ElectraGlide motor agenten aan. Toen ze met me gingen praten vroeg ik waar zij hun prachtige laarzen vandaan hebben. De ene pakte een kaartje en schreef het adres van de fabriek op en belde meteen een opslag hier in Denver maar kreeg het antwoordapparaat. De ander zei toen dat hij morgen zijn oude paar zou brengen. Ze zien er nog goed uit. De volgende dag zagen we dat dat klopte. Toen we naar de HD-zaak wilden vertrekken kwamen de agenten daar net vandaan en kwamen ons nog even begroeten. Bedankt en we sturen een kaartje.

Na het ophalen bij de Harley zaak werd het weer droog, na lang wachten, en piepten we er tussen uit om Veerle haar motor in te leveren. Ik heb hem in de krat gezet en gebonden en ondertussen regende het buiten weer pijpenstelen. Na de hoosbui zijn we met tweeën in mijn span naar het hotel gereden.

Gisteren heb ik de meiden naar het vliegveld gebracht en toen ze achter de douane waren ging ik met de shuttle bus terug naar het hotel. Hing wat in de kamer, mailde wat en heb gewandeld.