Fijne camping in Matakohe. Goede camperskitchen en vriendelijke mensen. We vertrekken rond 10 uur en hebben toch al flink achterstand op mijn schema. De wegen hier gaan niet zo vlot als ergens anders, maar ook Alberto gaat niet zo vlot!
We hebben een achterstand van een dag of twee op het schema dat ik maakte. We hebben redelijk weer. Het waait en af en toe hebben we wat regen. Maar de zon heeft de overhand en dat doet ons goed. Toen we reden, zagen we weer dat verbazingwekkende mooie landschap. Bij Ruawai, dat we doorkwamen na een 16 km besloten we te gaan aanleggen bij een Café. Dit café serveert koffie en breakfast. Dat namen we. In de tent lag een boek met opmerkingen van klanten. Enkele Hollanders zijn hier dit jaar ook geweest en ook wat Duitsers. Je kon verzamel CD's kopen van allerlei muzieksoorten van diverse landen. Zo is er een CD met Franse muziek, Italiaanse muziek, Cubaanse muziek en zo nog enkelen.
We verdwenen na een ontbijt en twee heerlijke cappuccino’s.
Het dorp uit en je rijdt langs de Wairoa rivier en daar viel mij een verre rotspunt in de verte op. Als een scherpe punt uit het zacht, rond glooiende landschap.
Hoe verder we reden hoe dichterbij de punt kwam en toen die zo dichtbij was dat hij zelfs bijna naast de rivier stond, ging ik maar eens afslaan om er naar toe te gaan.
De weg ernaartoe was onder reconstructie, daar die ingezakt was in een bocht. Niet pas geleden, aan het onkruid te zien dat er tierig weelde.
Naast de berg was een hek, maar daar mocht/kon je overheen gaan om de berg te beklimmen. Meteen bordjes dat je liever niet op de wortels van de Kauri bomen moest gaan staan en dat je je schoenen schoon moest maken en meer van dat ge.....
De berg erop was voor sommigen een hele klim. Erg steil was de berg aan het eind, maar het uitzicht, dat je er voor in ruil kreeg was prima. Daar gefilmd en gefotoot en hupsa weer naar beneden.
Nu had Alberto nog zijn regenbroek aan en vette jassen , dus zweette hij zijn jas uit.
Waarschijnlijk is hij daar verkouden van geworden en zijn rug stijf. Dat kan ook komen door de onervarenheid als motorrijder!
Bergie af en wie lag daar???? Geen indiaan en ook geen Maori.
We reden langs de rivier en kwamen Dargaville in. Daar stonden de tellers op 180 en gingen we maar eens tanken. Terwijl we afrekenden besloot de motor van Alberto er maar eens bij te gaan liggen. Hij heeft steeds wat moeite om de goede plek te vinden voor de motor.
Enkele km's na Dargaville moest een zijweg naar de kust zijn en die kon je als een soort boog rijden en weer uitkomen op de 12. De eerste zijweg die ik nam bleek er één te vroeg te zijn.
Dan maar de volgende zou je zeggen.
Na 5 minuten nog geen weg gezien. In ieder geval geen bordjes die aanwezen dat je erin moest! Zo kwam het dat ik plaatsnamen passeerde die ik niet had moeten zien en uiteindelijk zag ik een naam van die loopweg! Kaart erbij en ja hoor, dit was het einde van de loop!!!
Pot jandrie(netjes hè) dan maar verder op de 12, tot ik een bord aan de andere kant van de weg zag dat naar een Kauripark leidde. Hierin en zien wat het geeft.
Nu dat Kauripark zag er niet aantrekkelijk uit om in te gaan. Loop je door een bos heen waar een paar Kauribomen staan.
Nu zijn dat wel bijzondere bomen, die heel oud en erg groot kunnen worden, maar om dat nou lopend te moeten zien.... nee!
Ik zei Alberto dat we beter op de verdere dirtroad konden gaan. (tot het park was toeristen asfalt) Dirtroad naar Mangamu en Tutamoe en zo via een prima dirtroad met mooie bochten en bergen naar Katui waar we weer op de 12 kwamen!
Hier dus weer de 12 op. Na eerst een hele rij aan het hek hangende wildezwijnenhuiden op de kiek te hebben gezet.
Voor Alberto is het een zegen dat er geen rol-filmpjes meer zijn, want dan bleef hij nieuwe filmpjes inzetten. Die maakt foto’s van echt alles wat los en vast zit!! Soms bij het waanzinnige af!
De 12 die we nu verder rijden is de mooiste weg die ik tot nu toe op deze leuke speelgoedmotor heb gereden. Ik ga met gemak over de honderd en in deze weg zijn zoveel bochten dat je van de ene kant naar de andere kant hangt. Bij de bochten staan vaak adviessnelheden en je leert al vlot hoever je die kan overschrijden. Zo zie ik Alberto na 1 bocht voorlopig niet meer terug in mijn spiegels en moet ik echt serieus wachten om hem weer te zien komen.
Helemaal te gek! We stoppen die avond/middag in Opononi en daar vraagt een Duitse toerist aan ons of we locals zijn. We vertellen hem over de huurmotor en dan zegt hij ons niet te begrijpen waarom hij zo weinig motoren ziet met zulke mooie wegen!!
Dit weekend zag ik waarom. De mensen werken hier door de week! In het weekend barste het van groepen motorrijders en die scheurden waarschijnlijk nu op die weg!
Opononi was een dorp dat heel bekend was ergens in de jaren 50. Daar was een jonge dolfijn die in de haven aan het strand de show maakte en met mensen speelden. Eind dat jaar waren er een paar ongeduldige vissers met dynamiet aan het vissen en dat kostte Opono zijn kop. Nu staat er een beeld in het dorp.
In de Lonely planet staat ook nog over een kademuur die gebouwd moest zijn door Australische gevangenen, maar die vonden we niet.
Op de camping vertelde de baas dat er vanaf Rawene een Ferry vaart. Dat scheelt veel tijd, kilometers en benzine zei hij.
Warene is een vissersdorp met voornamelijk Maori mensen en hun schooltijden schijnen anders te zijn dan de onze. Misschien hebben ze voorjaarsvakantie, maar deze jeugd in het dorp ging niet naar school.
Pont over en weer aan land. Café met gratis internet bezocht. Ik wist niet welke koffer mijn laptop droeg, dus ik had geen zin om al die bende eraf te halen. Wat dat betreft is het hier achter met de USA
Daar is op iedere beetje camping gratis WiFi maar hier moet je er voor betalen, als het er al is! Verder maken ze er geen reclame voor. ( Terwijl me dat juist het beste lijkt in een land dat van toeristen aan elkaar hangt!
De nacht van 7/10 is koud en de ochtend blijft dat nog lang zo, maar de zon schijnt erg vaak en die maakt het langzaamaan aangenaam.
Aan de overkant van de rivier, na bij het internetkroegje gecappucinoot te hebben, rijden we lekker door naar de ninty-mile beach. Die is niet echt zo lang maar heen en weer kom je er aan. Vanaf de ferry scheen de zon lekker en daar we niet te laat aankwamen konden we mooi van die zon genieten. We reden naar Kaitaia om boodschappen te doen en hadden daar een paar lekkere dikke steaks gekocht die overheerlijk smaakten!
Die camping lag op de hoek van het strand en dat dorpje had de mooie naam van:Waipapakauri beach.
9/10
We stonden op met wolken, maar eenmaal aan het rijden kwam de zon te voorschijn. We stopten bij diverse strandjes om van de schoonheid te genieten en we stopten bij een museum dat iets van de weg lag en waar ze allerlei oude auto’s, tractoren, stationairmotoren hadden. Er waren ook heel veel artikelen uitgestald die met deze apparaten te maken hadden.
Zo waren er kisten te zien waar vroeger 2 gallon blikken benzine in zaten. 2 blikken per kist. Op één van die kisten stond: made in Sumatra, daar is de olie handel van de Nederlandse meneer van Shell begonnen.
We maakten diverse zij toers over kustwegen en toen begon het in de middag natuurlijk weer te regenen. We hezen ons in de aangeschafte pakken en bleven zo droog, maar de kou houd je er moeilijk mee tegen.
Na een tijdje stopte de regen er ook weer mee en we eindigden in Kerikeri. Hier zetten we de tenten weer op op een top 10 camping. Deze campings zijn erg mooi. Je kunt lid van de club worden als je aan bepaalde eisen voldoet.
Luxe campings zijn het met een grote en goede camperskitchen.
Toen we in de stad boodschappen wilden doen, kwamen we en Italiaans restaurantje tegen en we zijn daar maar gaan eten.
In Kerikeri staan mooie oude gebouwen. Onder andere het oudste gebouw van New Zealand en ik dacht zo uit 1832.
De volgende dag, 10/10 reden we weer over mooie wegen langs de kust. Hier raak je niet uitgekeken. Je rijdt over de bergwegen met aan de ene kant de kust die hier overal prachtig is en aan de andere kant heb je glooiende weilanden of bergwanden.
Ze zijn zo mooi die kustwegen hier, dat moet je gewoon zien!
We zijn die dag redelijk opgeschoten en belanden in de grote stad Wangarei. Voor hier is dit een grote stad. We stopten bij het infocenter om hier een nieuwe kaart te kopen. Ik verloor mijn oude kaart. Ik kocht nu een map boek en Die is veel gedetailleerder!
Na Wangarei nog even een flinke ruk doorgehaald en toen gestopt om te tanken bij Ruakaka. Hier zijn we in het dorp naar de camping gegaan en op de lege camping stonden we aan het strand achter een paar golfplaten wanden om de wind tegen te houden.
Prachtige camping, maar de douches waren k-l boerenkool!! Je moest er munten ingooien (voor het eerst hier! Nederlandse voorouders?). Er kwam dan een pisstraaltje uit dat amper heet werd. Maar goed verder was de camping vriendelijk. We wilden in de avond naar een café lopen en vroegen aan twee meisjes, die we tegen kwamen, waar een café was. Zo'n 30 minuten lopen!! We waagden de poging, maar vonden niets.
De volgende dag reden we dat stuk en het was ongeveer 4km!! Heen en weer was dat meer dan een half uur!!
We zagen het café vlak bij de brouwerij en dat is op de fiets al een half uur!
We reden die elfde oktober te laat weg. Alberto heeft het vaak over allerlei mooie uitstapjes die een dag kosten, maar we hebben hier op het noord-eiland geen dagen zonder rijden. Het is een keuze. Als je veel van het eiland wilt zien, moet je doorgaan en kun je even bij sommige dingen stoppen.
Maar aan het strand liggen en zwemmen is er toch niet bij vanwege de temperatuur. Het is niet makkelijk om hem dat wijs te maken. Het is een beginner in de motorwereld wat dat betreft.
Deze dag ging het redelijk. We vertrokken aan de te late kant maar ik reed stevig door en stopte op weinig plaatsen. Op sommige plaatsen langzaam rijden werkt ook om veel te zien. In Warkworth namen we koffie en een koek en daarna namen we de 1 om in Auckland te belanden.
Daar moest ik kijken voor videobandjes. Ik nam een afslag waarvan ik dacht dat we in het centrum zouden komen. We belandden bij de Lion Brewery!
Hier stopten we, zetten de motoren aan de kant en ik vroeg aan een local of ik ergens een tape kon kopen. Ja, hier de straat door(Khyber pass) en dan rechts Broadway op, daar is een Sony winkel. Inderdaad kwam ik met bandjes terug, terwijl Alberto zich een slag in het rond
fotografeerde tijdens het bewaken van de motoren. We gingen in deze "Chinese buurt" bij een Maleisisch restaurantje eten en voldaan stapten we weer op. Waar we van de 1 afkwamen, was geen oprit, dus een beetje in het rond rijden en we hadden de volgende oprit.
Auckland uit en op naar Papakura. Hier gingen we van de snelweg af.
We stopten deze dag op een top 10 camping in Orere-Point. Hier was geen Internet verbinding en zelfs de telefoon had hier geen bereik!
De nacht was koud en gelukkig regende het niet, maar er was vocht genoeg om de tenten te doorweken!
We reden weg en kachelden zo naar de onderkant van de golf waar we aan kampeerden. Onderweg nog even gestopt voor een dode Opossum en Alberto uitgelegd en laten zien wat voor soort dieren dat zijn. Het is het enige buideldier dat ook in Amerika voorkomt.
Helaas was dit een mannetje dus konden we geen buidel zien.
De wegen in deze buurt zijn rechter en je kunt hier dus makkelijker opschieten.
Zo waren we om kwart voor twee al in Waikino. In de LonelyPlanet had ik al gelezen dat in Waihi een oude trein rijdt, en dit was het eindpunt ervan. We konden mooi met de laatste rit heen en weer mee.
Anderhalf uur later waren we terug en konden we vertrekken. Alberto had z'n motor weer niet goed neergezet en die lazerde weer om! Nu brak een deel van z'n kofferrek af. Het hangt, maar heeft een binder eromheen nodig!
In de trein waren twee rolstoelmensen met begeleiders. Een van die begeleiders was een Nederlands meisje dat met haar vriend geïmmigreerd was in New Zealand. Ik praatte een tijd met haar. Het is niet zo moeilijk om uit die Nederlandse drukte weg te komen als je jong bent.
Ze waren met hun PATIENTEN/CLIENTEN in de trein als proef om te zien hoe ze daar op reageerden. De vrouwelijke cliënt reageerde niet goed op de toeter van de trein die steeds klinkt. Ze vloog elke keer omhoog in haar stoel bij het geluid.
We gingen na de trein uitstap door naar Tauranga. Ik ben nog bij een elektriciteitsbedrijf geweest om te vragen naar zo'n campingstekker die leidt naar een gewone stekker. Dat is hier illegaal, maar iedereen doet het. De man waar ik het vroeg moet de stekker bestellen, maar daar had ik geen tijd voor.
Zo reden we naar Tauranga en arriveerden op de camping waar ik naar toe wou. Er is hier een warmzwembad en dat is goed voor het ruggetje van Alberto.
Daar aangekomen mailde ik Engels en toen was het etens tijd. We vroegen aan een agent die op de camping kwam of we konden lopen nar een restaurant. Nee dus. Motoren gestart en naar het centrum alwaar we heerlijk Indiaas hebben gegeten.
Met de wisselkoers van de NZ-dollar van 49cent is het niet verkeerd toeven hier.
13/10
Vanmorgen werd Alberto vroeg wakker. Hij kon niet slapen. Ik wel gelukkig, dus viel ik elke keer weer in slaap als zijn lantaarnlicht in m'n halfwakkere ogen scheen, als hij weer bezig was met iets.
Uiteindelijk vertrokken we niet veel vroeger dan anders. We zijn voor het douchen in het hotpool-zwembad geweest. Alberto had spijt als haren op z'n hoofd dat hij gisteren terwijl ik zat te mailen niet in het zwembad was geweest. Tja, dan moet je op onderzoek uitgaan!
We gingen eruit, douchen en oppakken.
We verlieten Tauranga om via de 36 in Tororua te komen. We reden langs een lichtbak die iets over de weg zei. Ik dacht opeens:4 pm, dat is 's middags!". Ik stopte en zei Alberto dat ik even naar het bord terug ging om te checken wat er stond.
Ik las dat de weg van 9 tot 4 's middags gesloten was. Een oude man vertelde me dat ER EEN INSTORTING WAS GEWEEST EN 3 AUTOOS VERPLETTERD Ook zei hij me dat de weg pas dicht ging om 4 uur. Oké, we gingen die kant op. Na een km of 10 begon het te druppelen en daarna te regenen.
Terwijl we de regenkleding aan deden, ging ik nog even bij een bedrijfje langs de weg vragen of de weg nu open zou zijn. DE LASSER DIE DAAR WERKTE ZEI VAN NIET EN DAT DAT NOG WEL EEN PAAR MAANDEN ZOU DUREN.
Ik vond het al erg verdacht dat we nog door geen enkele auto waren ingehaald al die tijd! We gingen dus terug naar Tauranga. Daar namen we de andere weg naar Rotorua, de 33. Toen we nu aankwamen hadden we er al honderd km opzitten!
In Rotorua aten we wat met een koffie en namen een mooie scenic road rond het dorp.
We gingen de stad uit na even te zijn gestopt bij een Maori museum, maar dat kost allemaal veel te veel tijd!
Daarom gingen we de HS5 op om naar wat vulkanisch geweld te gaan kijken. Dat konden we al ruiken in Rotorua. De hele stad is vergeven van de rotte eieren lucht!
Aangekomen bij de geisers bleken die 30 dollar te kosten om ze te zien. Dat is teveel. Alberto hoefde ze niet te zien en ik zag ze al genoeg in Yellowstone. Daarom taaiden we na een consumptie mooi af. We hadden net verse benzine getapt en konden er tegen aan. Terug op de 5 tot de afslag naar Murupara op de 38.
Ik wist dat deze weg een heel stuk dirtroad zou worden om dan weer te eindigen in asfalt. Een lange rechte weg door productiebossen van redwood. Na het Maoridorpje Murupara ging het asfalt nog even door, maar toen stopte het echt voor minstens 100 km. Een geweldige weg, vol met bochten en slingers. Al klimmend en dalend en maar hopen dat je geen tegenliggers tegenkomt. Nu, die hoop werd sterker na de eerste tegenligger! We kwamen er minstens 10 tegen. Ik raakte Alberto simpel kwijt door m'n hogere snelheid op het parcours, maar stopte steeds even tot ik z'n koplampen weer zag. Een fantastische rit langs watervallen, slingerende riviertjes en prachtige bossen met allerlei soorten bomen. Aan het eind van de dirtrit kwamen we bij een lake en dat was ook erg mooi. Dikke watervallen voedden het meer. Na het meer begon het asfalt......dachten we. Het was een paar 100 meter en hield weer op. Dat geintje flikten ze nog 3 maal en toen hadden we de dirtroad echt gehad
Met een gangetje van 110km/uur kwamen we aan in Wairoa. Daar namen we een cabin op de camping. Helaas alle cabins waren vol, dus kregen we de Backpackerswoning. Zeer luxe.
We pakten uit en gingen eten bij een net geïmmigreerd chinees paar. Ik at daar erg lekker en zeer vers. Het zoeken naar een kroeg leverde weer eens niets op, dus dan maar naar ons huis en de TV aan.
14/10
Vanmorgen om kwart voor 7 eruit en de route voor vandaag uit geschreven. Vandaag naar Napier en Taupo. Scherend langs de kust ging de weg naar Napier. Een keer zijn we achter een bordje aangegaan dat naar een beach wees. Via een prachtige slingerweg door de duinen arriveerden we in een soort tweede huisjes aan het strand dorpje en een holidaypark.
Het strand lag er goed bij, maar de wind die aflandig was, blies te hard.
De golven waren hoog en het water koud als de neten.
Aankomend in Napier lette ik natuurlijk op de reden waarom we hier naar toe gingen. In de gidsen staat dat er hier erg veel huizen staan in de art deco stijl. Inderdaad staan er erg veel huizen die in deze stijl verfraaid zijn. Ik filmde er een stel.
In Napier voelde de lucht warmer aan, mensen liepen in shirtjes op straat en het zonnetje scheen heerlijk.
We namen een cappuccino met een lekker broodje en daarna verdwenen we na te betalen. Eerst tanken en dan 14km terug over de weg om af te slaan.
We namen de weg naar Taupo. Toen we Napier verlieten begon het wat minder zonnig te worden en toen we deze weg insloegen hingen er in de verte donkere wolken!!
Natuurlijk moesten we de regenpaKKEN TE VOORSCHIJN TREKKEN EN werd het te koud voor de tijd van het jaar.
In Taupo was het een grijze misère. We vonden de toeristeninfo en warmden daar op met het zoeken van folders. Hier zijn ook weer allerlei vulkanische zaken te beleven en omdat het zo regende namen we maar weer eens een cabin bij het hotpool gebeuren.
Omdat het rustig is en omdat we zielige motorrijders zijn, kregen we een grotere cabin dan waar we voor betaalden en inderdaad, zo'n luxe is vreemd voor ons.
Er is van alles te vinden en zelfs de bedden zijn opgemaakt!.
Uitpakken en snel naar de hotpool. Het was al bijna 6 UUR EN HET SLUIT OM 8.30.
Lekker opgewarmd in dit hete sop. Best uit te houden. Daar is ook een superglijbaan, maar die slingert je zo heen en weer dat je niet meer weet waar je gaat. Je bent haast blij eruit te zijn. Na het warme bad naar een eettent hiernaast. Dure tent dus namen we 2 pizza's Margherita.
Het meisje dat bediende legde de servetten op onze schoot(laptop) en begreep dat we een pizza wilden. Onze relatie werd beter toen we lieten weten er twee te willen hebben.
Ze kon een paar zinnetjes Nederlands, want haar baas, of andere baas is Nederlands.
Zelf komt ze van Thailand.
Na de pizza's koffie en naar onze hut. Notepadden en slapen.
Morgen naar het zuiden en overmorgen in Wellington de boot naar het zuid-eiland nemen. Eerst zal ik morgen Glenn, de broer van Eus, bellen om hem te bezoeken. Hij woont in Nelson en de boot komt daar bijna aan
15/10
Op staan in onze luxe hut ging redelijk makkelijk. Kopjes thee gezet en de boel maar eens in en oppakken.
Het regent en dat is niet fijn. We vertrekken ongeveer kwart voor 9 en gaan eerst naar Taupo om te pinnen. Alberto wil ook gaan tanken, maar op mijn teller hebben we pas 145 km gereden en we tanken meestal rond de 180. Dat tanken komt wel in Tarangi.
Niet dus!!! Of te wel, even buiten Taupo stopt mijn motor ermee!
Ik draai tijdens het uitrijden de benzinekraan op reserve en hij gaat weer lopen. Hij staat pas op 155!!
Nu hebben we gisteren natuurlijk tegen de redelijk harde wind ingereden, het was koud en er zaten flinke hellingen in het parcours. Dat alles kost veel benzine.
Op reserve kom ik aan, even voor Tarangi, bij een pomp. We nemen daar koffie en ontbijt en gaan weer verder door de regen. Heel soms is het even droog en kan ik wat filmen. We rijden eerst door een nationaal park en dat is mooi met mooi weer, maar nu stegen we en reden zo een wolk in. De lookouts konden we overslaan want je zag helemaal niets!
Uiteindelijk zijn we wel wezen kijken bij een stroomversnelling in een rivier. Toen kwamen we op de 1. Dit is de weg van noord naar zuid. Gewoon tweebaans hoor. Onderweg nog een paar stops gemaakt om wat te zien.
Ook moesten we een paar keer stoppen voor verkeersregelaars. Deze weg wordt op veel plekken verbreed en rechtgetrokken. Op veel plekken zal dat niet lukken omdat de bergen te groot zijn.
Enkele malen moesten we stoppen voor instortingen. De grond is zo nat dat de boel naar beneden glijdt en op de weg komt. Je zal er maar onder rijden!
Zo komen we aan in Wanganui. Hier is ook de Wanganui rivier. Dit is de langst bevaarbare rivier van NZ. Over 320 km kunnen ze hier over varen. Dat gebeurde in vroegere tijden wel, maar nu weet ik het niet.
Hier gaan we over de lange brug. De rivier is ook heel breed. New Zealand heeft heel wat water af te voeren. Wat ze in Australië te kort komen, hebben ze hier te veel! Overal
langs de weg stromen kolkende rivieren.
In Wanganui nemen we een kop koffie. Het is echter een yuppentent van de hoogste orde, dus bestellen we er niet meer. Ergens anders op weg naar Levin nemen we wel wat. Ouderwetse Fish en Chips bij een Chinees en daar zijn de tafels zelfs kleverig. De regelrechte mensen import uit China is wel aardig maar de chinezen staan bij mij niet in hoog vaandel als het opruimen betreft. Ik was er in 2002 en heb wat staaltjes vuilnis in de straat gezien!
Natuurlijk regende het de laatste 50 kilometer naar Levin ook en weer namen we een cabin. Zeer basic. 2 bedden en verder niets! Natuurlijk regende het de hele nacht, maar later wordt het zowaar droog als ik er 's nachts even uit moet.
16/10
Vroeg wakker en we waren eindelijk mooi op tijd om op tijd bij de pont te komen.
Het regende nog harder dan ooit tevoren. Storten deed het en we hadden gelukkig al onze regenkleding aan.
In Wellington aangekomen volgden we de borden naar de ferry. Eerst achter de pijlen aan die verwezen naar de Inter Islander Ferry. Hier kwamen we bij een hek aan dat pas geopend werd om 11.45!! Dan maar eens kijken bij Blue Bridge Ferry. Hier is duidelijk een ontvangstbalie. We namen deze vaart, maar die vertrekt ook pas OM 13.10!
Het was nu ongeveer half 10, dus we hadden tijd genoeg om ons meegenomen ontbijt te nuttigen en een beetje op te drogen.
Op tijd vertrok de boot en we lieten het zeiknatte Wellington achter in een bad van zon. Ze waren daar blij dat ik weg was!
De vaart was prima. Net niet te lang. Om 10 voor 5 waren we van de boot en buiten de haven stopten we om Glenn te bellen.
Deze was vandaag erg druk. Hij moest met zijn dochtertje naar een parade met school op de jaarlijkse feestmarkt. Als we aankwamen in Nelson, moesten we hem maar bellen.
De weg naar Nelson is prachtig en die nemen we vlot. Het is 140 km maar met een gangetje van 110 en iets langzamer door de scherpe bochten, zijn we er in anderhalf uur. Het is mooi zonnig en droog en vallen met ons neus in de boter als we belanden op het straat feest van Nelson. Glenn kwam ons halen en begeleidde ons ernaartoe. Erg gezellig en goed te eten.
's Avonds nog war nagehangen en de vriendin van Glenn kwam weer even langs. Ze had haar dochter en Glenn's dochter naar bed gebracht. Morgen zien we wat te doen.
Tot zover . Eindelijk weer internet in een café, dus lezen maar.
Paul's reizen 
