Van Dunedin tot de Great Ocean Road 27-10 tot 4-11

27/10
Met redelijke weer vertrekken we van het huis van Jim en zijn familie. Hij is de enige thuis. De rest is naar school en werk.
Jim adviseert ons nog wat mooie musea in Dunedin en wijst ons de weg naar de toproad. Deze weg gaan over de rug van het schiereiland.
De weg blijkt inderdaad erg mooi te zijn en je een prachtig uitzicht over de baai en Dunedin te geven. Je komt met deze weg ook even over de top en ziet dan de "open" kant van het schiereiland en de oceaan.
Wat steeds weer tegenvalt is de kou. Het is gewoon barkoud en ik ben blij dat ik die handschoentjes kocht in Lumsden.
Ik vind de goede weg in Dunedin en voor je het weet rijden we langs het meer dan mooie station van Dunedin en zien we het Settlers museum.
Jim vertelde ons dat hier wel wat oude motoren staan en auto's. Er staan inderdaad een paar mooie 20er jaren Harleys, een Ariel en een Vincent Black Knight uit de jaren 60. Een spuuglelijk apparaat maar dat zal wel aan mij liggen. Zo ziet nu een Paneuropean van Honda eruit!
In het museum zagen we ook nog wat andere afdelingen met oude foto’s, gebruiksvoorwerpen en treinen. Er staat een locomotief die 2 voorkanten heeft!
Een ander museum met schedels besloten we maar niet in te gaan omdat het al 11.30 was geweest en we nog wel een stukkie moesten. Dunedin uit dus. Een aardige stad.
We reden de 1 en die gaat geregeld langs de kust zodat je de oceaan ziet.
Op de kaart staat een plaatsje Shag Point. Het ligt aan zee en heeft geeloog pinguïns en zeehonden. Omdat we die pinguïns willen zien, draaiden we de weg naar het dorp in.
Achter in het dorpje, een lange rij tweede huisjes, begint het natuurgebied. We planten de motoren neer en gaan naar de plek waar het moet zijn. Een tweetal mensen staat daar te genieten van de rust. Wij gaan er rustig bij zitten en opeens zie ik de vorm van iets dat op een pinguïn lijkt. Met de camera zoom ik in en inderdaad het is een pinguïn. Nu maar hopen dat hij erop staat, want het bandje dat ik pas kocht is volgens mij al honderd jaar oud en neemt de helft niet op!!
We zagen er nog twee en die sprongen van steen naar steen om op wat hoogte in de zon te kunnen drogen.
Aan de andere kant van de rots waar we op stonden, zagen we een eenzame zeehond liggen.
Verder hebben we een stel sterns gezien en veel meeuwen.
De volgende stop was op aanwijzing van Jim. Zeg 20km verder is het plaatsje Moeraki en daar is een restaurant die een eigen vissersboot met quotum heeft.
Zo kunnen ze echte verse vis serveren in hun restaurant en hoeven ze de vis niet eerst via de afslag en zo te halen. Erg handig, maar ..... gesloten! We waren er dus op de verkeerde dag en aten wat bij een ander restaurant aan het begin van dit dorp.
Daar stonden ook wat Dodges uit 1926 en een Chevrolet uit 1923 en nog wat oude auto's.
We waren er onderweg al wat tegen gekomen en deze club heeft een soort rondrit over het eiland, vermoed ik.
Daarna moesten we echt verder en keken tijdens het rijden. Het landschap heeft zijn heuvels hier en in de verte zie je de besneeuwde toppen van de bergen die in het midden van het eiland staan. Aan de andere kant duikt de oceaan steeds op en dat maakt het er niet lelijker op.
Als ik weer een plaatje inrijd waar een bord staat dat naar pinguïns verwijst, zie ik verder helemaal geen bordje meer.
Ik zie wel het wrak van een oude stoomtrein staan en zag dat ze daar echt niets meer van kunnen maken. De ketel is ontploft geweest en een andere oude ketel stond bij het wrak. Kennelijk zijn ze er wel iets mee van plan
We reden verder, tankten een keer en reden over grote rivierdeltamondingen en voorbij Temuka zochten we een camping oid. Ik zag zwarte rook in de lucht boven het dorp Winchester.
Ik zag aan de gerektheid van de wolk dat het iets rijdends moest zijn; een stoomtrein?
De huizen stonden ervoor, maar tegen het einde van de bebouwing zag ik voor ons een akelig vlotte stoomtrein met een hoop wagons erachter door het landschap scheuren.
Ik scheurde erachteraan, haalde 'm in en ging bij een overweg staan wachten.
Al toeterend kwam het gevaarte voorbij. De trein had twee locomotieven en achter aan hingen enkele personenwagons, maar eerst allerlei tankwagons!
Ik haalde 'm weer in en mat de snelheid. 80 km per uur denderde dit ding door de dorpjes en over overwegen.
Nog twee keer filmde ik wat. Een keer legde ik de camera naast de rails en een keer legde ik 'm ertussen. Die opname is erg aardig geworden!
In Ashburton stopten we, namen een cabin en gingen lopend naar een restaurant aan de mainroad. Toen we na de T-bonesteaks naar buiten kwamen was het ijskoud en deed een wandeling goed.
Gelukkig is er een goede kachel in de cabin, maar die gaat elk half uur vanzelf uit.
De volgende dag 28 oktober ziet er prachtig uit. Er is zon en als we naar Christchurch rijden, voelt de temperatuur zelfs behaaglijk aan. Zou het dan nu pas met het voorjaar beginnen. Iedereen heeft ons al gezegd dat het niet goed is. Normaal begint het al naar zomer te neigen in oktober en het was nu buitengewoon koud en nat.
Hakan, de man die eigenaar is van Enduro NZ en de motoren verhuurt, mailde me gisteren al om te vragen of we al in Christchurch(chch) waren. Hij zou daar ook komen omdat hij zaken voor een begeleidde toer moet voorbereiden.
Hij raadde ons aan het Windsor hotel, bed&breakfast te nemen, daar dit een vriendelijke en goede plek is.
We hadden ze redelijk snel gevonden en inderdaad is het een uiterst vriendelijk hotel, met een hoop vrijheid en toch goed geregeld.
We installeerden ons op kamer 22 en gingen toen maar eens naar het centrum om de HD-zaak te bezoeken. Het hotel ligt aan de rand van het centrum en chch is klein genoeg om je niet suf te hoeven lopen.
We liepen in de volle zon, namen een worstje bij de Wiener wurst tent, scoorden een biertje bij een Ierse pup en zagen het hele centrum met zonlicht.
Aan het eind van de middag, zo'n half 6 waren we weer in het hotel en gingen maar eens onze zaken inpakken voor morgen. Dingen om weg te gooien, dingen die je anders moet inpakken. Ik deed weer een paar verkeerde dingen in de handbagage, en die ben ik dan nu ook kwijt.
Zo bezig zijnde met pakken en ik met mailen van berichten omtrent nieuws wat betreft het vervoer van de motoren.
Op mijn horloge zag ik opeens dat het al bijna 9 uur was. Stoppen met werk, Jas aan!!!
Ja.... sinds het eind van de middag regende het weer als een godgieter en dat is door gegaan tot de volgende ochtend tot tegen de middag.
We aten die avond Thais bij een heerlijk restaurant.
29/10
Rustig opstaan, als het goed is, is nu alles bijna ingepakt en om 8 uur eten. We aten bij Hakan aan de tafel en kletsten over van alles en nog wat met betrekking op onze trip. Hij had al gezien dat er van Alberto zijn koffersteun een stuk was afgebroken en dat hij iets van z,n handvat was verloren.
Ook vond hij de motoren keurig schoon! Ik vertelde dat ze viezer zijn geweest, maar dat ze schoon zijn gespoeld door de regen!
In de ochtend zijn we naar de botanische tuin gegaan. We wilden lopen maar de baas van het hotel vertelde ons te zullen brengen.
Wacht hier zei hij ons. Daar kwam hij voorrijden met een 1928 Studebaker! Instappen en gaan. Wat een beenruimte in zo'n auto!
Hij dropte ons aan de achterkant van de tuin. Mooie tuin, iets voor Anneke.
Zowaar stopte het met regenen terwijl we daar door de tuin liepen en in de kassen waren. Toen we de tuin uit kwamen namen we iets te drinken bij de Boat Shed. Een oude tent aan de rivier en er zit nog steeds een boten/kano club in de rest van het pand.
Daar binnen zittend begon het echt te plonzen, zodat al het personeel voor de ramen ging staan. Het was uitzonderlijk.
Gelukkig duurde de bui niet lang en konden we naar het hotel terug lopen.
Om kwart voor een namen we afscheid van Hakan want wij moesten met de shuttle bus mee naar het vliegveld.
Daar kwamen we ruim op tijd aan, namen wat in de restauratie maar moesten ons toen toch nog gaan haasten!
Eerst moet je $25 betalen om het land uit te gaan en dan naar de douane. Die vogel wilde mijn rugzak helemaal bekijken. Leeg was het en ik raakte mijn lenzensap, shampoo en superlijm kwijt!
Die superlijm zat van de US naar Amsterdam in die zak, Van A'dam naar Aussie en van Aussie naar NZ. Al die keren ging het goed.
We werden al omgeroepen door het vliegtuig personeel en daar waren we. Alberto nam een lege rij zodat hij zijn lange benen kon neerleggen.
Het was een goede rustige vlucht.
Jet Star bezuinigt op schoonmaakkosten. We vonden wel al papiertjes die er niet hoorden, maar tegen het eind van de vlucht kwamen ze wel 2 keer langs om krantjes en van alles en nog wat dat mensen in die netjes proppen op te halen! Toen we geland waren ging ik als laatste het vliegtuig uit en alle stewardessen lagen tussen de banken op te ruimen.
En dan nog kostte en Cola $3 aan boord tijdens de vlucht. Dit retourtje kostte ook maar $100 !! Vandaar.
Op het vliegveld nam ik afscheid van Alberto. Ik hoop dat hij het gaat vinden en zijn vlucht niet misloopt, maar het zal wel goed gaan.
Ik vond mijn tas snel en zag dat die open was geweest! Ik had namelijk na het inchecken ontdekt dat m'n Leatherman nog aan m'n riem hing. Een man van de belading zou 'm in m'n tas doen en inderdaad zat die erin!
Eenmaal buiten in Melbourne heb ik gebeld naar de motorverhuur en na 15 minuten kwam Norbert mij halen. Er was ook nog een andere Duitse Travelster en die zou een auto bij hun huren. We kregen ieder een Cabin in Castlemain en na vertrek van Norbert zijn we uit eten gegaan in het dorp. Zoals in 2003 een gezellig plaatsje. Bij 12en lag ik er pas in.
30/10
Opstaan en spullen sorteren. Norbert komt rond 10 uur en dan gaan we de motor krijgen.
Ik ben daar even mee bezig en ja hoor het begint te regenen! The rainmaker arrived!!!
Een andere Duitser komt ons ophalen en ook deze Duitser kan zo mee doen in Allo Allo.
De cabins zijn tot een uur of tien aan ons verhuurd en Dorothea, de Duitse vrouw met het enorme accent, zit nu in een huisje in aanbouw. Geen gordijnen.
Omdat het de Melbourne Cup week is, kan ik niet in deze cabin blijven want die is alweer verhuurd!
De Duitser helpt mij m'n spullen in zijn auto inladen en ik krijg voor vandaag ook zo'n inaanbouwhuisje. Alleen water, geen stroom en gordijnen.
We gaan samen naar de verhuur en daar handel ik eerst de financiële zaken af met (Diane?)
Zij is de vrouw van Norbert en spreekt zeer veel minder Duitsaccent engels. Ze is een aardige vrouw met goed gevoel voor humor. Ik klets meer dan een uur met haar over van alles en nog wat. Daarna krijg ik uitleg over de motor. De motor is pas 933km oud. Ik ben de eerste huurder. 30 liter tank en zijkoffers waar 6 liter water in de dubbele wand kan!
Ik krijg gereedschap en bandenplak mee en moet de motor elke 5000 km laten servicen. Op een lijstje staat wat ze moeten doen en niet meer!
Dorothea is veel langer bezig en als ik van mijn huisje, Castlemaine doorloop, kom ik haar tegen met Diane om een pinatomaat te zoeken die veel geld geeft.
Ik koop contactlenzen-sap en voedsel blikjes voor onderweg en een kook-gasfles.
Dan ben ik in m'n huisje bezig en Dorothea komt vragen of ik mee ga om ontbijt te doen. Het is al over 2 uur! We lopen naar het dorp en ze wil eerst naar het postkantoor voor een simcard.
Voor $30 heb je 100 bel minuten of zoiets. Ik neem dat ook. Bij een internetcafé gaat ze proberen om de kaart te activeren omdat het door de telefoon te moeilijk is.
Ook op de computer geven ze verkeerde vragen en de vrouw van het café helpt uit. Zij begrijpt die klanten en het wordt geregeld.
Dan wil ze d'r mail checken en ik ga vast naar huis. Ik ga thuis eerst maar eens bellen naar Optus. Ik leg alles klaar en zag in het keuzegedoe. Je spreekt een automaat in en uiteindelijk
 krijg ik een Aziatisch accent snuiter aan de lijn, die erg behulpzaam is en de dingen uitlegt als ik het niet begrijp. Ik ben verbonden. Maar als ik dan even wil bellen voor proef, heb ik geen bel tegoed!!!!
 Ik kan niet eens meer de hulp lijn bellen!
Oude simcard erin en eerst leg ik het boos uit aan een meisje en vraag waar m'n 30 dollar is gebleven. Opeens is de verbinding verbroken. Ik bel weer en na een paar minuten heb ik een gozer aan de lijn die me verteld over een opwaardering kaart. Ik weet van niets. Terug naar het postkantoor, morgen. Nu is het te laat.
Dorothea komt erachter dat ze het zelfde probleem heeft.
Wacht eens, die lange kassabon, Yes, daar staat een pincode op. Vanwege het door mij gevraagde pakket blijk ik nu voor 320 dollar te kunnen bellen.
Ik mail veel telefoonnummers waar ik contact mee heb in Nederland en bel lang met Paul.
Nu nog over 283 dollar!.
In het dorp is een parade en terwijl we die telefoondingen uitzochten was de parade al over. Op de fairgrounds is dan een soort kermis en er zijn zoveel mensen in de rij dat we eerst maar gaan eten. Alles is vol.
Achter de oude bioscoop kunnen we terecht. We eten en als we naar die kermis willen, begint het te bliksemen en te regenen. We gaan naar huis en ik slaap.
31/10
Ik pak mijn spullen in en vertrek om half 9.
Ik ga eerst naar de motorverhuur. Daar is niemand. Dan naar de bakkerij langs de weg voor een goed ontbijt. Nog eens naar de verhuur, nog niemand. Dan ga ik maar weg, maar vind de goede weg niet. Ik zwerf een beetje om Catlemaine heen en probeer nog eens te bellen.
Diana aan de lijn zegt me dat het stuurslot volstaat hier. Ze hebben geen ervaringen met diefstal. Goed dan.
Ik vertrek en ga richting Woodend om naar Frederica te gaan. Onderweg wat lookouts en mooie wegen.
Ik stop bij watervallen die ik 11 jaar geleden al zag. Meer water nu en ik stopte bij een waterbron. Vieze rare zoetige smaak en van nature bubbels!!
Ik verlies ergens mijn kaartboek en als ik in Woodend ben koop ik een nieuw kaartboek.
Freddie is thuis, Greg is voor 8 weken op een sloop klus bij Sydney.
Kletsen, koeien verweiden en dan eten we ergens. Ik slaap goed en ga morgen weg naar Melbourne naar John en Joanne.
1/11
In de ochtend sta ik op rond 8 uur en zet het water voor de thee op. We drinken in de tuin thee en koffie en het zonnetje komt er aardig uit. De bliksem van gisteravond heeft veel regen en wateroverlast gebracht in Melbourne.
Als de was van gisteren droog is, is het gras ook al aardig droog en ga ik even het gras maaien, terwijl Frederica onkruid uit de tuin haalt. Als het gras gekort is maak ik de grasvanger leeg en dan vertrekken we naar Peter. Peter is haar oudste zoon en die woont 5 minuten rijden bij haar vandaan met zijn zwangere vrouw.
In februari moet ie er uit.
We drinken wat en Peter geeft me een mooie route naar Mnt. Evelyn. Mijn route is ook mooi, maar deze is interessanter. Ik ga nu door Kingslake en daar zijn die bosbranden van het voorjaar geweest.
Als ik uit Woodend weg ga, denk ik erover m'n jas uit te doen want het is veel te warm, maar na een tijdje verdwijnt de zon en wordt het steeds frisser. Ik stop zelfs om nog een T-shirt aan te doen. Mijn fleece zit te diep ingepakt.
Richting Melbourne wordt het toch wel iets beter.
Daar in Kingslake is het bos echt zwart en toch is alles al weer groen aan het worden!!
Ik vind het indrukwekkend als je het vergelijkt met Yellowstone, waar we nu nog steeds door grote stukken dood bruin/grijs verbrand woud reden.
De mensen die in deze plaats wonen zijn nu nog bezig met de herbouw van hun woning. Ze wonen nog in caravans, maar sommige huizen staan er al en daar zijn ze bezig met de weg en de tuin. Een tragisch schouwspel.
Er is ook een echte oude toeristenplaats in deze buurt, waar nu nog een winkel is en verder is- en woont er niemand meer. Iedereen had daar zijn eigen nering maar de town had verder geen bron van inkomsten. Nu alles is plat gebrand hebben ze geen geld om de boel op te bouwen, want de toekomst is onzeker. Wie komt er nog naar een afgebrand bos om te recreëren?
Ben je er een keer geweest, dan weet je het wel. Ik volg de aangegeven weg en als ik in Mnt. Evelyn ben, weet ik het ook niet meer!
Ik bel John en Joan en krijg Joan aan de telefoon. 2x Rechts af en 1 keer links en ik zit in Irvine street. John staat al bij het tuinhek op me te wachten.
Hij heeft nu diabetes en is zelf een aspergestaart aan het bakken die gezond is.
We eten lekker, kijken TV en babbelen.
2/11
Opstaan, ontbijt en ik ga met John en de hond wandelen. Hij moet bewegen van de doktor, dus dat kan nooit slecht zijn. In de middag gaan we even boodschappen doen en ik haal videotapes. Later ga ik nog even met John naar het postkantoor om de tolweg te betalen.
We gaan zo Lasagna eten en morgen is het Melbournecup dag. Ik vertrek dan en bij John en Joan hebben ze dan altijd familie dag. Ze gokken dan ook op de paarden.
Het wordt druk en gezellig.
3/11
Ik sta niet te laat op, we hebben ontbijt en ik vertrek zo rond 9 uur.
Naar de Eastlink snelweg om een beetje vlot naar de ferry te komen. Tot Frankton gaat deze tollweg! Gisteren al een kaartje gekocht op het postkantoor.
Op de boot zette ik de motor klem met de koffers tussen 2 ijzeren palen. Ze leveren geen touwen en bij ruwer weer moet je gewoon bij je motor blijven. Nu stond de fiets als een huis en in z'n versnelling kon die geen kant meer op.
Op de boot nog wat geklept met wat andere motorrijders die allemaal opmerkingen maken over mijn routerol. Dat hebben ze hier niet!
Van de boot af en gaan, naar de Great Ocean Road.
Deze had ik al gereden tot Warrnambool in '03 maar het is een mooie weg en ik ga nu door tot aan Adelaide.
De weg begin ik heerlijk in het zonnetje en stop bij een paar uitkijk punten.
De hele dag had ik tot dan toe voornamelijk zon, maar halverwege mijn traject van vandaag ging het weer eens regenen!
Weer eens al die regenkleding en mijn nieuwe bril op. Van de HD-bril die ik van Jim in El Paso had gekregen was een schroefje losgetrild en ik was een glas verloren in NZ.
Toen ik dat ontdekte keilde ik de bril van woede weg. Ik kocht een goedkope nieuwe in Christchurch. Toen ik eenmaal het pak aanhad was het alweer bijna droog!
Na Apollo Bay gaat de weg landinwaarts en het land maakt een soort punt naar beneden.
Onderaan die punt staat een vuurtoren en op de punt is een National Park.
Otway NP en lighthouse reed ik in 03 voorbij, maar nu leek het een mooi eind voor m'n rit vandaag. Speciaal omdat er ook een camping is.
Je rijdt door uitgestrekte eucalyptuswouden en vlak voor de afslag naar de camping stonden mensen stil op de weg en stonden ze te fotograferen in de bomen.
Ik stopte ook en ze wezen me op een koala moeder met jong. Erg grappig en dit was de eerste keer dat ik zo'n beest zag bewegen.
Normaal eten en bewegen ze 5 uur per dag en verder slapen ze of zitten gewoon stil!
Deze bewoog. Moeder en kind klommen omhoog in de boom. Na dit schouwspel zag ik nog 16 koala's op weg naar de vuurtoren.
De vuurtoren was met een dicht hek omringd en ik wilde niet betalen voor hun TOUR. Ik keerde weer om, zag het "huis" van de verte. Het was inderdaad slechts een huis.
Op de Bimbi-camping zette ik de tent neer en maakte een wandelingetje over de camping. Er is van alles op deze natuurcamping, maar ik ontdekte een gepijlde wandelroute naar Station Beach. Ik ging die maar eens doen.
Ik wist toen nog niet dat dat meer dan een uur heen en meer dan een uur terug zou zijn, maar de weg was mooi en het strand met de golven groots.
Toen ik net op de route liep, zag ik opeens op ooghoogte een moeder koala en een meter achter haar een jong op een tak ook erg laag.
Ik greep de camera en mijn fototoestel. De koala schrok zich een hoedje. Ik hoorde haar al denken:"Wat is diiiit, weg wezen!!!". Het jong ging zo vlug als het kon naar moeder en moeder zocht snel hogergelegen terrein op.
Ik draaide al filmend onder de tak door en de plek vond moeder nog niet goed. Ze sprong met het jong op haar rug naar een andere tak, klom naar de stam en sprong steeds met 4 poten te gelijk omhoog. Die nagels doen goed werk.
Na dit stel kwam ik er ongeveer nog 10 tegen en deze zaten te eten of gewoon helemaal stil te pitten. Ik zag nu genoeg koala's voor m'n hele leven.
Terug op de camping pakte ik m'n kookspullen en ging naar de camperskitchen waar gas, pannen en afwas met handdoeken zijn. Ik had een blik erwtensoep gehaald en at dat heerlijk op terwijl ik een boek over insecten las dat in de boekenkast van de camperskitchen stond.
Om 9.15 had ik mijn koffie op en ging maar eens naar bed. Ik ging even aan de computer en schreef nog wat en zo rond 10 over 11 ging ik maar eens slapen.